ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΔΑΙΜΩΝ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΩΝ!

ΚΑΝΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΑΞΕ Τ’ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ!

   *Κάτι τέτοιες μέρες, κάτι τέτοιες ώρες, κάνε το Σταυρό σου σωστά να πορευτείς και στην Παναγία τάξε τ’όνειρό σου με την Ευτυχία κοίτα να τα βρεις! Στη δίνη των Ερώτων άσχημα μη μπλέξεις, ιστός είναι αράχνης, που αν τύχη και πιαστείς, φοβάμαι, ναι φοβάμαι, πως δύσκολα θα βγεις! Σε έλκουν στα εξώτερα, δυνάμεις ανυπέρβλητες, που κρύβουν τα ενδότερα, που δύσκολα θα δεις, γιατί τ’απαξιείς!

ΕΡΩΤΑΣ!

«Και Δαίμων και Ευδαίμων!»

   *Μ’αφορμή την ερώτηση κάποιου, αν έχω δει στη ζωή μου, πραγματικά ευτυχισμένους, με βάση το τεράστιο αυτό θέμα!

   «Ναι είδα, του είπα, τους Ερωτευμένους στην αρχή της σάρκωσης αλλά …» Η απάντησή μου τον χαροποίησε στην αρχή, όμως καθώς συνέχιζα, η ποικιλία των συναισθημάτων του στα λόγια μου συνέθεταν ένα πολύμορφα διαμορφωμένο, συνοφρυωμένο και δυσαρεστημένο πρόσωπο, που κάποιες φορές με φόβιζε!

«….Αυτός ο Θεός, αυτός κι’ο Τιμωρός! Απίθανος, εξαίσιος κι’εξωπραγματικός! Αυτός ο αφερέγγυος και εκδικητικός, αυτός ο περιούσιος και τυχοδιωκτικός, Αυτός ….!

   Τα χαρακτηριστικά του Έρωτα θα μπορούσα να περιγράφω, μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία κι’ίσως ακόμα μετά απ’αυτή, σε μια ατέλειωτη κι’αέναη γραφή!

   Θα αρκεστώ σε λίγα που λένε πολλά, έστω και αν σε κάποια σημεία η γραφή, κατά την ταπεινή μου άποψη, αφόρητα πονά! Όμως το ερώτημα πάντα αμείλικτα σκληρό και διαχρονικό, μήπως στην πράξη τάχα, είναι διαφορετικά;

   Αποσπάσματα από κάποια, δικά μου, σχετικά:

*Αυτός Είναι ο Έρωτας!

Είναι ο Έρωτας κοσμογονία, μία ασύλληπτη φιλοσοφία

όλης της Φύσης η πεμπτουσία, σε μια ουσία και συνουσία!

Μα στον αντίποδα, είναι παγίδα που’ναι φτιαγμένη με πονηρία

για να την σπάει στην Παρθενία, μέχρι με Κρίνο, στην Παναγία!

Μία περίπλοκη δημιουργία με αθωότητα και πανουργία

που κάνει άμιλλα τη συνουσία για της βελτίωσης την ευλογία!

Είναι ο Έρωτας, μεγαλουργία στων αισθημάτων την απαρτία 

μα στων ενστίκτων την ανταρσία είναι ευάλωτος, στην αμαρτία!

Είναι λατρεία, είναι θρησκεία, μαύρη μαγεία και μαγγανεία

είναι εκδίκηση, είναι μανία και σχιζοφρένεια και υστερία!

Μία αέναη δοκιμασία σε ευτυχία και δυστυχία

μ’αναλογία, ένα προς χίλια κι’ισως, Θεέ μου, τα χίλια, λίγα

Είναι ο Έρωτας παρασπονδία, μαζί χημεία και αλχημεία

είναι μοιχεία, συνωμοσία και του Ιούδα η προδοσία!

Αυτός είναι ο Έρωτας, αυτός είναι ο Έρωτας

με τα χρυσά του Στέμματα και τα αισχρά του ψέματα!

Αυτός  είναι ο Έρωτας, Αυτός είναι ο Έρωτας

με Πίστης Φωτοστέφανα και απιστίας  κέρατα!

*Άπονα Παράπονα! 

Ένα μου όνειρο, παράπονο πικρό, ίσως μ’οδήγησε, σ’αυτό μου το γραπτό! Μα στον απόηχο απ’τ’όνειρο αυτό, ίσως να έμαθα και’γω να εκτιμώ, γιατ’ήταν κρίμα να διαβαίνω τον καιρό και να νομίζω, πως Θεέ μου, ευτυχώ!

Τ’ακόλουθα είναι παράπονα, σε μια απίθανη ονείρου στιχομυθία, που είχα Θεέ μου, με την ίδια την Ευτυχία:

«Έχω παράπονα φριχτά, με λένε Ευτυχία, γιατί με πλήγωσαν βαριά, βλακεία κι’αμαρτία!

Ποτέ δε ζήτησα πολλά, ζήτησα πάντα λίγα, με ζήτηση και

προσφορά σε ανακολουθία!

Κάλπικα νομίσματα όλων η ζωή σας, κάλπικα αισθήματα κι’η συναλλαγή σας!

Καραβοτσακίσματα η διαδρομή σας, κι’όλα τα ναυάγια, με συμμετοχή σας!

Κάλπικα νομίσματα, χάπια χρυσωμένα, όνειρα ευφάνταστα, άσαρκα τη μέρα!

Ταματ’ ανεκπλήρωτα, μ’αίμα πληρωμένα και βλακείας κόμιστρα προεξοφλημένα!

Ποτέ δε μ’είδαν καθαρά τ’ανθρώπινα τα μάτια, γιατί τα έκλειναν στο φως τ’ανοίγαν στα σκοτάδια! 

Ποτέ δε βρήκαν τα κλειδιά, για τα χρυσά παλάτια, γιατ’είχαν άδεια την καρδιά και την ψυχή τους άδεια!

Τα Αγιοκέρια μένανε για σας, πάντα σβησμένα και του Διαβόλου τα κεριά πάντοτε αναμμένα! 

Τα Κηροπήγια φτηνά μα επιχρυσωμένα, σαν τους Σταυρούς του ξορκιστή, με τα κομμένα χέρια!

   Θυμάμαι κάποτε που έγραφες: “Μ’αρεσαν τα έκτροπα, τ’ατιμα τα ένοχα κι’ειπα στο δικαίωμα, Άντρας είμαι’γω! Όμως το δικαίωμα, έγινε μαχαίρωμα κι’ετσι στ’αδιέξοδα, βρέθηκα και’γω! Τώρα στ’αδιέξοδα, ψάχνω για διέξοδα, μ’εφαγες ρε Έρωτα, μ’εφαγες ρε Δαίμονα !

Πήγα στα Μετέωρα κι’απο ’κει Μεσαίωνα, κι’εκανα στον Έρωτα

μέχρι Ξορκισμό! Μα τα αδιέξοδα, ήταν τόσο ένοχα, που’βαζαν το Δαίμονα, παν’απ’το Χριστό! ’’

   Άκου καλέ μου φίλε, έχω παράπονα φριχτά, για σας, όχι για μένα, ποτέ δε βλέπατε καλά, βλέπατε θολωμένα!

Τα φίλα, πάντα εχθρικά, τα πρόστυχα παρθένα και τα γραμμένα της ζωής, πάντοτε λαθεμένα!

Το θέμα είναι τραγικό, γιατί κανείς δεν θέλει, τη δυστυχί’ αφεντικό να τον διαφεντεύει!

Μα το παράδοξο γι’αυτόν, τη λογική που έχει, είναι που δίνει το παρόν, σ’εκείνην που τον τρέχει!

Εσείς «στιγμή» με κάνατε, μέχρι που με πεθάνατε, κι’όταν για μένα σκάβατε, κάπου μοιρολογάγατε! 

Χίλιες φορές με θάβατε και μία με ξεθάβατε, χίλιες με βλαστημάγατε και μία με δοξάζατε!

Για σας χαρές και όνειρα, πίκρες και αυταπάτες, φαντάσματα τα όνειρα και οι χαρές απάτες!

Ελπίδες, που γινόντουσαν αίφνης χιονοστιβάδες κι’οι Μοίρες σας προσχήματα για τις δικές σας γκάφες!

Ψάξτε καλά τα όνειρα και δείτε που σας πάνε, μα προπαντός προσέξτε τα, πίσω όταν γυρνάνε!

Θέλει ο έρωτας ψυχή, θυσίες η αγάπη, μα’σεις αρκείστε στο κορμί κι’όπου αυτό σας βγάλει!

Γιατ’ο καθένας αγνοεί, τι πα να πει αγάπη και το κορμί πως διαρκεί, όσο ένα φεγγάρι!

Φεγγάρι που στη φέξη του είναι γεμάτο χάρη και που στη χάση γίνεται απόλυτο σκοτάδι

μέχρι τελείως να χαθεί, στα σκοτεινά του Άδη, στης ύλης τα απόβλητα κι’ένα βαθύ πηγάδι!

Μα θα στα πω στον ενικό, με όση έμφαση μπορώ κι’ευελπιστώ να ακουστώ γιατ’ίσως και να σ’εκτιμώ!

Εγώ έχω μάθει να τιμώ, τον κάθε φίλο και εχθρό, εγώ έχω μάθει ν’αγαπώ μα πιο πολύ να εκτιμώ! 

Κι’αν τα δικά μου όνειρα, πνιγμένα μες το κλάμα κι’η αγωνία μόνιμα για σένα μέγα βλάκα!

Οι Ερινύες άγνωστες κι’αδιάβατες στο διάβα και οι Ελπίδες θάνατος κι’απέλπιδες στο δράμα!

Μα στ΄άγριο διάβα της ζωής, μην κουραστείς να τρέχεις κι’αυτό που πρέπει θα το βρεις, μόνο σωστά αν βλέπεις! Μα αν το σωστά παρεξηγείς και δεν καταλαβαίνεις, δες με τα μάτια της ψυχής, αν θες κοντά να μ’έχεις!

*Σαν Επιμύθιο!

Ο Έρωτας στην τελειότητά του και η ελπίδα της σάρκωσής του, μέσα στο αέναο πείσμα της αναζήτησης του!

Κύκλος του θαύματος στα δυνατά του! Θρύλος ακλόνητος στ’αδύνατά του!

Κύκλος μετάλλαξης στα στάδιά του, Κύκλος ανάπλασης στα γηρατειά του!

Κύκλος Ανάστασης στα σάβανά του και στον Παράδεισο, στον Ερωτά του!

*Το πείσμα στην Ελπίδα!

Πού θα μου πας ρε Έρωτα, που θα μου πας ρε Έρωτα, που μου κρατάς ενέχυρα, όνειρα που δεν έζησα!

Θα σε πετύχω Έρωτα, σου το δηλώνω ένορκα, μαζί πως θα περάσουμε τις Πύλες του Αχέροντα!

   Αυτά καλέ μου φίλε για τους «Ευτυχισμένους Δυστυχισμένους» και τους «Ερωτευμένους τους κοιμωμένους!» Και επειδή ακόμα δεν πείσθηκες, θα σου πω, σε στυλ λαϊκό μερικούς μου στίχους που κάποιος επώνυμος καλλιτέχνης κάποτε είπε:

Όλοι μου λέτε να την αφήσω

γι’αυτή δεν πρέπει μια ζωή να χαραμίσω

Μα’γω σας λέω θα συνεχίσω

γιατί τα μάτια μου αν σας δανείσω

και δείτε ότι βλέπω

σίγουρος είμαι πως όλους θα σας πείσω!

Δεν κάνω πίσω, δεν κάνω πίσω

δικαίωμά μου είναι και θα το ασκήσω

κι’όπως γουστάρω τη ζωή μου θα τη ζήσω!

   *Επώδυνες Καταστάσεις!

   Θεωρώ σκόπιμο να κλείσω, με δύο επώδυνες και  λίαν επικίνδυνες καταστάσεις, που παίζουν στην περίπτωση, τον καταλυτικό τουςς και λίαν επικίνδυνο ρόλο τους! Είναι η  Δειλία - Φοβία και η Απογοήτευση, μέσω της απόρριψης, που βάσει των δεδομένων της συγκριτικής λογικής, μοιάζει πολλές φορές με παραλογισμό και ανορθολογισμό!

*Δειλία - Φόβος!

Είσαι της ζωής μου τ’ακριβό μυστικό και για σένα μόνο με τ’αστέρια μιλώ!

Όμως τί να κάνω, που σε θέλω Θεό, πώς να φτάσω Θέμου,’κει

ψηλά να σε βρω!

Φόβος είσαι στη ζωή μου, συνειδητός! Φόβος είσαι στην Αγάπη! Φόβος Θεός!

Άνθρωπο σε βλέπω τη μέρα και πονώ, Άνθρωπο του λάθους, αδύναμο, μικρό!

Άγγελο το βράδυ, Θεάνθρωπο, Θεό, σ’ονειρα που κάνουν το ψέμα Θεϊκό!

Να γιατί μ’αρέσει γλυκό μου μυστικό, στ’όνειρο να τρέχω να παρηγορηθώ!

Θέλησα το ήθος ψηλά να το κρατώ, όποιο και να ήταν το τίμημα

γι’αυτό!

*Απογοήτευση! 

Στις κορυφές του Άθωνα, θα πάω για να κλάψω!

και στην Παρθένα Παναγιά, τα νιάτα μου να τάξω !

Καλογεράκι, αν ντυθώ, τη μάχη δεν τη χάνω!

κράτα ψυχούλα μου γερά, και μη μου λες, τί κάνω !

“  Εγώ θα πάω στο Άγιο Όρος, εκεί που είναι βαρύς ο Όρκος!

Χωρίς Γυναίκα Θεού ο Νόμος, στο Άγιο Όρος, στο Άγιο Όρος!

Για να ξεχάσω ο μόνος τρόπος, Σταυρός και πόνος, Σταυρός  και πόνος!

Χωρίς εσένα και πάντα μόνος, στο Άγιο Όρος, στο Άγιο Όρος!

   Δεν απομένει φίλε παρά να σου πω: Από την Ευτυχία τα’κουσες και κάπου από μένα, με βάση τον κανόνα μαζί και τα γραμμένα, τα άγραφα για μένα και παραπονεμένα! 

   Δεν απομένει λοιπόν, παρά να σου ευχηθώ εκείνο το ουτοπικό, που κατά κόρον λέμε, «Τύχη Καλή στη Ζωή» δηλαδή κι’ελπίζω να κατάλαβες, το πιο απλό, ότι η τύχη στη ζωή σου, είσαι εσύ!

   Εύχομαι σε όλους, λόγω της ημέρας, Καλή Φώτιση μια και της Παναγίας το Φωτοστέφανο, προσφέρεται ώστε ο σκοταδισμός να γίνει υπερβατικός διαλογισμός και των πλέον ενδεδειγμένων αποφάσεων σταθμός!

   Και για να μη ξεχάσω, Ευχές στις Εορτάζουσες και τους Εορτάζοντες!

                                                                              Με Τιμή

                                                                        Σπύρος Κίκερης.

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!

Σπύρου Κίκερη

ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!

"Εν Αρχή ην το Χάος, η Γαία και ο Έρως!" (Θεογονία Ησίοδου!)

"Έρως ανίκατε μάχαν!

Έρως ος εν κτήμασι πίπτεις!" 

"Έρωτα, που δε νικήθηκες ποτέ σε μάχη!

Έρωτα που ορμάς και κατακτάς την πλάση!"( Σοφοκλής!)

   Η Αγάπη και ο Έρωτας είναι η μεγαλύτερη συνδυαστική του Ανθρώπου δύναμη και το υπέρτατο συναίσθημα αυτού! Η Αγάπη και ο Έρωτας είναι, άνεμος, φλόγα, φωτιά, ηφαίστειο, θύελλα, γαλήνη, θάλασσα, στεριά, Ουράνια, Θεοί, κόλαση, παράδεισος και η ψυχή μας άβυσσος!
   Ας δούμε λίγο την ετυμολογική συγγένεια των λέξεων: Ο Έρωτας προέρχεται από το ρήμα "Ερώ" (άω -ώ), που σημαίνει Αγαπώ! Συνώνυμό του το ρήμα "Φιλώ", από το οποίο προέρχεται και η φιλία, το οποίο "φιλώ"σημαίνει πάλι Αγαπώ!

   Όλοι οι Σοφοί του Κόσμου κι’όλοι οι Θεοί, σ’ένα πράγμα θαρρώ συμφώνησαν, γι’αυτό και την Αγάπη με τον Έρωτα σαν ιεροτελεστία και θυσία ομού  όρισαν!

   Οι Αρχαίοι μας πρόγονοι βαθιά σ’αυτά εισχώρησαν, επίπονα φιλοσόφησαν και τον Κρέοντα, την Αντιγόνη και τον Αίμονα,

μ’όλα τα διδάγματα του Σοφοκλέους, χάριν αυτών, μας κληροδότησαν! 

   Προσωπικά θεωρώ υπέρτατα ευτυχείς, όσους έχουν απόλυτα νιώσει αυτό το συναίσθημα σ’όλες του τις διαστάσεις, ακόμα και τις πιο οδυνηρές! 
   Πάντως για να τα έχω καλά με τη συνείδησή μου, οφείλω να υπογραμμίσω ότι ο Έρωτας και η Αγάπη στην αρμονική τους  ζεύξη  είναι το τέλειο ζευγάρι! Τα παιδιά τους - άσχετα από την ικανότητα γονιμότητας - δυο κόρες δίδυμες η "Εκτίμηση" και η πεμπτουσία της ζωής, που λέγεται "Ευτυχία!"

   Άλλο, στο τεράστιο αυτό θέμα, δεν προχωρώ γιατί νιώθω μικρός, έτσι το γόνυ μου ταπεινά στον Έρωτα και την Αγάπη κλίνω, υποκλινόμενος μ’ευλάβεια στο μεγάλο σε συνδυασμό Θεό, με μια εξιστόρηση, ενός ερωτικού επεισοδίου φίλου, απλά σαν κοινός θνητός!

ΚΑΠΟΤΕ ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ!

*Παλαιά η γραφή

μα η Δημοσίευση «Παρθενική» 
με μια επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη αφορμή!

«Ο νους συχνά παλινδρομεί, μέσα στου χρόνου τη ροή! 

παλεύοντας να ξαναβρεί, του Ερωτά του την Ακμή

σε μια ζωή που’ναι μικρή κι’αδιάκοπα φυλλορροεί!»

Σαν στη Θεσσαλονίκη καμιά φορά βρεθείς

μπορεί τις αναμνήσεις να ξαναθυμηθείς

κι’εκεί στους στοχασμούς σου, μπορεί και να χαθείς

πίσω να μη γυρίσεις κι'εκεί να ξεχαστείς!

Κάποτε ένας φίλος από βαρύ καημό

στον ώμο μ’ακουμπάει και κλαίει με λυγμό!

Τον πόνο του μου λέει με αναστεναγμό

και κλαίει, όλο κλαίει με αναφιλητό!

Ο πόνος του με πνίγει, σαν κόμπος στο λαιμό

και’γω τα λόγια χάνω, μαζί και τον ειρμό!

Τα δυνατά μου βάζω, να συμπαρασταθώ

προχώρησε του λέω, κι’εγώ είμαι εδώ!

   Ήταν τρελά ερωτευμένος με κυρία ζηλευτή κι’όσα στη ζωή ζητούσε πάνω της τα είχε βρει! Μα εκείνη δεσμευμένη στων χρεών την ηθική, πάλευε να ξεχρεώσει, μα το χρέος της βαρύ!

   Βόλτες φέρνει ο καιρός τους, όπως κάθε εποχή, και εκείνη καλοκαίρι, πρέπει ν’απομακρυνθεί! Πονεμένοι χωρισμένοι, οργιάζουν οι καημοί και εκείνος φόρα παίρνει, πιο κοντά της να βρεθεί!

   Κλείνει τη διαμονή του, μια ανάσα απ’αυτή κι’είναι ανακουφισμένος έστω και αν δεν τη δει! Σαν τον κλέφτη που ληστεύει νιώθει κάθε του στιγμή και απλά παραμονεύει στα κλεφτά μήπως τη δει!

   Μία μέρα μόνο μένει, ακατάσχετη πληγή, κι’ένα βράδυ που θα μείνει στην ψυχούλα του καρφί! Ένα βράδυ σε σκοτάδι, που ποτέ δεν είχε δει, ένα βράδυ, μαύρο βράδυ, σαν της κόλασης κελί!

   Φεύγει δίχως ν’ανταμώσουν, φεύγει δίχως να τη δει κι’η εικόνα της μαζί του σ’όλη την επιστροφή! Φεύγει, φεύγει κι’όλο κλαίει, μαύρ’η ώρα κι’η στιγμή κι’όλο τρέμει μην τη πνίξει απ’το δάκρυ το πολύ!

   Τώρα μόνο, ένα ξέρει, πως το φίλο του σαν δει, μες στην αγκαλιά εκείνου, πως θα πρέπει να ριχτεί, ψάχνοντας λίγη γαλήνη και απάγκιο να βρει μ’όσα έχει να ακούσει κι’όσα έχει να του πει!

   «Φίλε μου δεν έχω κάτι» με καημό του απαντώ, «έχω μόνο μια ψυχούλα, άσε λίγο να σκεφτώ! Να, το βρήκα αδελφέ μου, δε μου πήρ’ένα λεπτό, δάνεισέ μου λίγο δάκρυ για ν'αρχίσω το γραπτό!»

   Του’γραψα απ’τη ψυχή μου, δυο λογάκια σε χαρτί, για το μαύρο κείνο βράδυ, με το χάλι το βαρύ!

  "Όταν η ψυχή πονάει σαν στενάζει το κορμί και η ηδονή βρυχάται στη φριχτή της φυλακή, τότε άγρια η πάλη που κρατά ως το πρωί και το όνειρο δεν θα’βρει βλέφαρο κλειστό να μπει!

   Έτσ’η μέρα που χαράζει, σου χαράζει τη ψυχή και το δάκρυ που σταλάζει σου το καίει το κορμί! Σε αγάπη αμανάτι, αυταπάτη δε χωρεί, σκούπισε φίλε το δάκρυ κάνε λίγο υπομονή!

   Το φθινόπωρο θε να’ρθει, όπου να'ναι θα φανεί, η αγάπη θα ξανάρθει κάνε λίγη υπομονή! Όμως κάτσε λίγο ακόμα να τελειώσω τη γραφή, κι’η γραφή μου ίσως μοιάζει, με γιατρού τη συνταγή!

   Να’τη έτοιμη την έχω, κοίτα την επιγραφή, την επιγραφή που λέει Της Αγάπης Νοσταλγοί! Ίσως η γραφή σου βγάλει λίγο άχτι απ’τη ψυχή, που απ’τον πόνο έχω ζήσει, λες και ήμουνα εσύ!"

ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΟΙ!

Πονάει απόψε μια ψυχή, βαριά τραυματισμένη.

απόψε ήρθε να σε δει, μα συ φυλακισμένη!

Η νύχτα απόψε δε θα βγει, η μέρα δε θα φέξει.

απόψε μετράει μια ψυχή, πόσο μπορεί ν’αντέξει.

Κοχλάζει απόψε το κορμί, σαν λάβα πυρωμένη

συνωμοτούν οι πειρασμοί, μ'απόφαση δε βγαίνει!

Μου λιώνει απόψε η ψυχή, σαν το κερί που καίει

αναστενάζει το κορμί και τ’ονομά σου λέει!

«Αντίξοες συνθήκες, Αγάπης Νοσταλγοί

σ’απόσταση ανάσας, πνιγμένη ηδονή!

Εγώ ένας δραπέτης, εσύ σε φυλακή

μονάχα τ’όνειρό μας, εδώ μπορεί να’ρθεί!

Μα έλα που κι’εκείνο τ’αδύνατο ζητεί

αφού κλειστά τα μάτια για να’ρθει απαιτεί!

Αυτά έχ’η Αγάπη σαν ειν’αληθινή

Αυτά και τ’όνειρό μας όταν αργεί να’ρθεί!

   Μακάρι και να ξέρατε πόσο μ’ευγνωμονεί ο φίλος μου αυτός! Όσο για το ποιος είναι, αφήστε το, γιατί αυτό συνιστά, επτασφράγιστο για μένα μυστικό, που σαν φυλαχτό στον κόρφο μου κρατώ!

ΣΤΟ ΜΑΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

ΣΤΟ ΜΑΗ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Μάη του νου ταξιδευτή, ονείρων πλοηγέ

του έρωτα σαγηνευτή και γητευτή Θεέ!

Μάη της Φύσης εραστή και έρωτα τρελέ!

Μάη της Φύσης ηδονή και Θείε οργασμέ!

Μάη στους μήνες χωριστέ, εσύ μοναδικέ!

Στα κάλλη σου προκλητικέ, μεγάλε πειρασμέ!

Μάη τ’ανέμου μουσουργέ της σιωπής αυλέ

περίτεχνε και μαγικέ ελπίδων ποταμέ!

Μέρα μαγιού, αρχιμηνιά και μάγισσα Πρωτομαγιά

Βάζεις στους Έρωτες φτερά κι’αντάμα στις καρδιές φωτιά!

Κι’ειν τα ξενύχτια τους βαριά, σαν τρίτο νούμερο σκοπιά

και η φωτιά σου απειλή, πως κινδυνεύουν τα φτερά!

Μα’συ καλή πρωτομαγιά, πάντα τους φέρεσαι καλά

είν’ τα φτερά Αγγελικά και ένα φλόγα και καρδιά!

Μ’αυτά θα φτάσουνε ψηλά, εκεί που όλα Θεϊκά 

σε παραδείσια νησιά κι’άστρων πελάγη μακρινά!

Και κάτι ακόμα περί Έρωτος!

Μ'αφορμή παλαιότερη ερώτηση φίλης, μετά την ανάγνωση σχετικού ποιήματός μου, για το «Αν είμαι Ερωτευμένος;»

Η Απάντησή μου!

   «Με συνέλαβαν πάνω στη συνένωση ενός σπέρματος κι’ενός ωαρίου, με αμφότερα να χτυπάνε στο Αμήν του Έρωτα και της ηδονής!

   Άρα, συμμετείχα,  από ’κείνη την πρώτη στιγμή, αφού εγώ ήμουν η σάρκωση και η μετενσάρκωση, του Αμήν, της  ευστοχίας, της ευδοκίας και της ευλογίας!

   Σχεδόν άμεσα και στην ουσία χωρίς διακοπή, βρέθηκα άρρηκτα,

για διάστημα μακρύ, δεμένος με τον Έρωτα - Ομφάλιο Λώρο -  που με κράταγε στη ζωή!

   Κι’όταν απ’το σκοτάδι στο φως αναδύθηκα, άμεσα από ένστικτο, έκλαψα και σφόδρα τη ρόγα της Μάνας μου με λύσσα έπιασα και σφόδρα ερωτεύθηκα!

   Άρα το θαύμα του Έρωτα για μένα, όπως για τον καθένα μας, πριν την ώρα του, μαζί με μένα είχε συλληφθεί και συντελεσθεί!

   Και μετά και μετά και μετά και τι δεν ερωτεύθηκα, τον Αέρα, τη θάλασσα, τ'αγριολούλούδα, τη Συννεφιά, Την άνοιξη, την Πασχαλιά, το Μάη, τον Ουρανό, την Αστροφεγγιά, την Κερασιά, τη Ροδιά, τη Σκυλίτσα μου, τη Γατούλα μου, τον Παπαγάλο μου, τις Πεταλουδίτσες, τις Πασχαλίτσες … Σταμάτα με, Θεέ μου, σταμάτα με, σταμάτα με, σε εκλιπαρώ γιατί δεν πρόκειται να σταματήσω και ίσως και πράγματα, που δεν πρέπει, να πω! Πράγματα που ποτέ εγώ σε κανέναν δεν έχω πει κι'ας εξακολουθούν να παίζουν ρόλο ακόμα στη δική μου ψυχή και ζωή!

   Συνοψίζοντας, είναι αμαρτία στον Παράδεισο να ζεις και να περνάς, έστω ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου, χωρίς με κάτι να είσαι «Ερωτευμένος!»

   Ο Έρωτας καλή μου, της είπα, είναι η Ουσία, η δημιουργία, η αγαλλίαση και η τελετουργία αυτής της ζωής! Όσο για την πεμπτουσία; Πρέπει να είμαστε τυχεροί για να τη γευτούμε και σ’όλο της το μεγαλείο να τη χαρούμε!»

Καλές μου φίλες, καλοί μου Φίλοι

σας εύχομαι ολόψυχα καλό Μάη

με Υγεία, Ευτυχία και Αγάπη!

                                                              Μ'εκτίμηση

                                                           Σπύρος Κίκερης

ΔΙΑΖΥΓΙΟ - ΙΣΟΖΥΓΙΟ!

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

ΔΙΑΖΥΓΙΟ – ΙΣΟΖΥΓΙΟ!

Διαζύγιο, Ισοζύγιο, για το Ποίμνιο!

   Μ’αφορμή το «Μεγάλο Χωρισμό!»

   Ο Μεγάλος Έρωτας!

   Για το ότι υπήρξε ένας μεγάλος πρωτόγνωρος έρωτας! Ένας Έρωτας σφοδρός, Έρωτας πάθους, εκτίμησης, ήθους, Όρκων και

πίστης αιώνιας, δε χωρά καμία, μα καμία αμφιβολία!

   Εκεί που πολλοί εύλογα στέκονται σήμερα, είναι κατά βάση, το «ΜΑΤΙ» 

το «ΜΑΤΙΑΣΜΑ» δηλαδή και κάποια αξιοπερίεργα, εξαιρετικά και σημαδιακά! Ποια είναι αυτά; Ας τα δούμε, γιατί λίγο πολύ από μεγάλους Έρωτες όλοι ξέρουμε!

   Οι Σχέσεις ΠΑΘΟΥΣ έχουν συνήθως τέλος ΧΑΟΥΣ! Οι Σχέσεις ΉθΟΥΣ, τέλος ΜΙΣΟΥΣ! Οι σχέσεις ΕΚΤΙΜΗΣΗΣ τέλος ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ! Και τέλος οι σχέσεις ΜΕΓΆΛΩΝ ΕΡΩΤΩΝ, εν γένει, τέλος ΠΥΡΟΒΟΛΩΝ και ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ!

   Ετούτοι χωρίσανε τα «ΠΑΙΔΙΑ» τους, χωρίσανε τα «ΠΡΟΙΚΙΑ» τους. μέλι στάζοντας ο ένας για τον άλλον κι’όλα μια χαρά και Ντιρλαντά, Ντιρλανταντά!

   Εγώ καλά σας τα’λεγα!

   Εγώ καλά σας τα’λεγα, μα σας φαίνονταν παράξενα! Κι’όμως τα

είπαμε και τα ξαναείπαμε και μάλιστα με τρόπο που αμφισβήτηση με τίποτα δεν χωρά, καθόσον “Verba Volent, Scripta Manent” δηλαδή, «Τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν» που’λεγαν και οι Λατίνοι Φιλόσοφοι!

   Να θυμηθούμε κάτι απ’αυτά που γράφαμε; Πάμε λοιπόν και τα συμπεράσματα θα εξαχθούν από μόνα τους.

    Στις 2 Φεβρουαρίου του 2018, πριν ένα περίπου χρόνο δηλαδή έγραφα με θέμα «ΑΥΤΟΣ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΙΚΕ» τα εξής: «Ο Εθνικός Οίστρος Δούρειος Ίππος! Το σχέδιο το δόλιο περνά

κι’απ΄το εδώλιο! Ο Όρκος της τιμής, για να 'ναι σε ισχύ, η λέξη της τιμής θα πρέπει ν’αντικατασταθεί

απ'τη λέξη της ντροπής …» 

   Και συνέχιζα «…Νυν Υπέρ Πάντων ο Αγών, Υπέρ Εδρών και Καρεκλών …

Της τούμπας η Κυβέρνηση, εύκαμπτη και ευέξαπτη αλλά και αξεπέραστη, στην Εθνική της έπαρση! Το Σκοπιανό της σχέδιο, μοιάζει θαρρώ ανέντιμο

γι’αυτό, κι’αυτή μου τη γραφή, τη θέτω σαν ενέχυρο …..»

   Ναι ενέχυρο και διαχρονικά έγκυρο και φερέγγυο! Όμως πόσοι να πεισθούν από έναν αντικομουνιστή, που ούτε την καριέρα του, καθώς έπρεπε δεν τερμάτισε, γιατί κακήν κακώς τον απέπεμψαν και τον τέλεψαν δεξιοί;

   Μα εγώ επέμενα σ’εκείνη τη γραφή, του ΣΙΚΕ ΠΟΛΕΜΟΥ, αναφερόμενος στους κατά περίπτωση Σιαμαίους Εμπολέμους: «…Ρωμιός εγώ, Ρωμιός κι’εσύ κι’οι Σανοφάγοι μας Ρωμιοί …Μαϊμού εσύ αριστερός, Μαϊμού κι'εγώ, μα δεξιός! Μαϊμού κι'οι δυο κι'έχει ο Θεός και δόξα να’χει ο «σανός» κι’ο περιούσιος Λαός! Νυν υπέρ πάντων ο αγών, ο δι’ευχών κι’αφορισμών … η Σουμ’αλέξη να μας βγει κι’αυτό πιστεύω μας αρκεί …»

   Μα μήπως ήταν μόνον αυτά;

   Στις 6 Σεπτεμβρίου του 2018, που μου φαίνεται σαν προχθές έγραφα σε ανάρτησή μου με θέμα ΚΟΛΠΟ ΓΚΡΟΣΟ (COLPO

GROSSO): «Παροχολογία, Παπαρολογία Θ’ανοίξετε το στόμα σας μοιράζοντας τα πάντα, αρχίζοντας από το αίμα, που μας έχετε πιει! Γιατί; Για να κάνετε το Γητευτή Ταγό και το δωρητή χορηγό!

   Και το ερώτημα βαρύ σκληρό, ασήκωτο κι’αμείλικτο για σας και την ανύπαρκτη συνείδησή σας! Γιατί πρώτα να πίνετε το αίμα μας και μετά να το ξερνάτε, σαν άπληστος Δράκουλας, για να φανείτε καλός και χορηγός ….Και επειδή ξέρετε ότι αυτό δεν φτάνει, σαν μάγος θα κάνετε και το Colpo Grosso! Αφού κυριολεκτικά ψήσατε τον κόσμο στην αγωνία, για την τρομερή περικοπή των συντάξεων και αφού πείσμονα αρνηθήκατε την ψήφιση νόμου, για την μη περικοπή αυτών, που σύσσωμος ο αντιπολιτευτικός κόσμος σας έφερε με νομοσχέδιο τον Μάιο, θα’ρθείτε ως Λυτρωτής!

   Ως θεόσταλτος λυτρωτής να εξαγγείλετε τη μη περικοπή των συντάξεων κι’ενώ ο αφελής Λαός θ’αλαλάζει απ’τη χαρά του, «Ίσως να εξαγγείλετε, και τις περιβόητες εκλογές,» μ’ελπίδα όχι να τις κερδίσετε, αλλά να πάρετε ένα αξιοπρεπές ποσοστό, για να επανέλθετε δριμύτερος, με τις ίδιες περίπου απαράδεκτες πράξεις του παρελθόντος, ελπίζοντας σε γρήγορη επανάκαμψη στην εξουσία ….

   Όλα δε αυτά, γιατί κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι προτιμότερο να ποντάρετε στα ψέματα πριν εξανεμισθούν, παρά στις τραγικές αλήθειες, που σπείρατε και ραγδαία οσονούπω έρχονται!

   Άρα, προσωπικά βλέπω τις Εθνικές εκλογές να διεξάγονται αρκετά νωρίτερα απ’ότι οι πολλοί αναμένουν …

   Αυτά έγραφα και κάτι τέτοια προέβλεπα!

   Και τώρα να που ήγγικεν η ώρα του διαζυγίου – Ισοζυγίου, χάριν του Ποιμνίου! Αν συνέχιζαν οι δυο ερωτευμένοι, σχεδόν όπως σήμερα, ήξεραν ότι στις κάλπες του Φθινοπώρου, τουλάχιστον ο ένας δεν θα’βρισκε ούτε την ψήφο του, ο άλλος θα πάλευε

ανηλεώς για το 20% και ο Μητσοτάκης θα χόρευε το χορό της εξουσίας με ικανή αυτοδυναμία! Κι’αυτό τους έκαιγε και τους δυο!

   Έτσι απεφάνθησαν, χωριστά καλύτερα και για τους δυο κι’αλίμονο στον εχθρό, που μάταια θα παλεύει για το 35% !

   Λοιπόν για να μην το πολυλογούμε! Έχετε ν’ακούσετε μέχρι τις εκλογές ακροδεξιές Κορώνες απ’τον «Εθνικόφρονα», που ποτέ δεν έχετε ξανακούσει, ούτε από το Μεταξά, ούτε από το Ναπολέοντα

Ζέρβα, ούτε τον Παπαδόπουλο και τον Ιωαννίδη! Έχετε να δείτε ενέργειες, που δεν έχετε ξαναδεί!

   Ήδη σήμερα είδαμε θείες και μεταλήψεις εθνικές, σε Γράμμο, Ίμια κι’εκκλησιές!

   Ο Άνθρωπος θα σταθεί μεταξύ κεντροδεξιάς και ακροδεξιά

ς, προσπαθώντας να σκεπάσει με τη σκιά του και το Μιχαλολιάκο κι’εκείνος έκπληκτος θ’αναφωνεί, πολλάκις «Ίδε ο Άνθρωπος!» 

   Τώρα κι’αν του Πάνου δεν του βγει, δεν τρέχει τίποτα, ο Ιούδας με τα τριάκοντα αργύρια, ούτως ή άλλως, θ’αμειφτεί! Ε δεν είναι ανάγκη να εκλεγείς για ΥΕΘΑ εκ νέου ν’ανακηρυχτείς!

   Ο Βασικός εταίρος, Κυβερνήτης της χώρας και μηδενιστής! Θα οργιάσει στον αστερισμό της Αριστεράς, για να ξεχάσει ο άμοιρος και αφελής Λαός, ότι τούτος εδώ μέχρι χθες, ήταν ο πιο

ενδεδειγμένος για τη θέση του γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ και αυτός που ξεπούλησε κάθε ιερό και κάθε όσιο, για τη μεγάλη του αγάπη την Καρέκλα!

   Αν θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης; Η Χώρα τούτη των Γενναίων και Χριστιανών, ποτέ δεν υπολείπονταν Ιούδων κι’εφιαλτών! Αν και καθόλου δεν αποκλείω να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης και να το παίξει και γενναίος, θυσιάζοντας κάποιες μέρες εξουσίας σαν Ιφιγένεια, αν κρίνει σαν άλλος «Κάλχας» ότι ούριοι άνεμοι θ’αρχίσουν να πνέουν!

   Όσο για τα μελλούμενα μαύρα και άραχνα τα βλέπω, γιατί η Μοίρα μας θέλησε στα χέρια των χειρότερων Ελλήνων πολιτικών να πέσουμε, όχι μεταπολιτευτικών, αλλά και όλων των Κυβερνητών της παλιγγενεσίας! 

   Εύχομαι στη Μοίρα και τους Θεούς την Ελλάδα να λυπηθούν, κάνοντας τους Έλληνες να λογικευτούν, γιατί τέτοια Μοίρα ούτε στην Ελλάδα, ούτε στους Έλληνες και την Ιστορία τους αρμόζει!

   *Όποιος επιθυμεί περισσότερα στις σχετικές αναρτήσεις
https://spyrkikeris.blogspot.com/2018/02/blog-post.html
https://spyrkikeris.blogspot.com/2018/09/colpo-grosso.html

THE POWER OF "ΓΑΒ!"

ΣΠΎΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

THE POWER OF «ΓΑΒ!»
ΓΑΒ = LOVE!



Μ’αφορμή το σήριαλ, που κάνει θραύση

κι’όλα τα ρεκόρ τα σπάει!

«Πριν η Άγια βδομάδα αρχίσει
και ο Χριστός από τα πάθη απηυδήσει
η πένα το μελάνι της ας χύσει
μήπως και κάποιους, η γραφή της κατηχήσει!»

Η Υποβάθμιση της Κρίσης μας!
Η υποβάθμιση της κρίσης μας, της αντίληψής μας
και της λογικής μας είναι, πλέον, εκτός ορίων
η ανοχή μας και η ηθική μας εκτός περιθωρίων
κι’οι αρετές μας πνιγμένες στον κόσμο των οργίων!

«Η φτήνια τρώει τον παρά
κι’ο κόσμος αγοράζει 
ο στοχαστής παραμιλά
γράφει κι’αναστενάζει!»

Τα πάντα όλα μια κατηφόρα

όλα τα στάτους όλα τα φόρα! 
Τα πάντα όλα, μια καραμπόλα
από τη «τσόντα» μέχρι τη φόλα!

Γίναμε ρόμπα, γίναμε ρόμπα
με φτήνιας όντα, δίχως προσόντα
κι’τρόμπα, τρόμπα κι’η τρόμπα, τρόμπα
απ’άκρου, σ’άκρου, σ’όλη τη χώρα!

Και να σου λένε, σβήσε τα φώτα,
αρχίζ’η τσόντα, άσε τα ζόρια
όλα στη φόρα, όλα στη φόρα
κι’όλοι αντάμα, στην κατηφόρα!

   The Power of Love!
   Τίτλος υπέροχος, εξαιρετικός, ιδιαιτέρως ελκυστικός! Ο τίτλος πάντα το δόλωμα ήταν σε έργα και έργα, νούμερα και νούμερα, εκείθεν ότι ήθελε προκύψει και η τηλεθέαση στη γύμνια ανθίζει πολύ δε περισσότερο σαν άνοιξη είναι και το λίμπιντο θερίζει!

   Τηλεόραση δε βλέπω γιατί από την ποιότητα αγριεύω, κάποιες ειδήσεις εδώ κι’εκεί ψαρεύω, γιατί το τι συμβαίνει, γύρω μου, απόλυτα θέλω να ξέρω! 
   Όμως στα ζάπινγκ, όταν σε κάποια φόλα με μπόχα πέφτω, που «καλά λόγια, έτυχε ν’ακούσω», ένα επεισόδιο, έτσι για να μορφώσω γνώμη, θα το δω, και αν εκπλαγώ, τότε αναπόφευκτα σε σχολιασμό θα προβώ!

   Τι μ’ενοχλεί!
   Μ’ενοχλεί όχι η ποιότητα του συγκεκριμένου έργου, γιατί χρωματικά και σκηνοθετικά είναι, ομολογουμένως, ψηλά!

Μ’ένοχλούν τα δήθεν βαθύτερα μηνύματα, που στον κόσμο προσπαθεί να περάσει! Όμως πάνω απ’όλα και πρώτα απ’όλα μ’ενοχλεί το επίπεδο κρίσης και αντίληψης, όπως προκύπτει από τα ποσοστά τηλεθέασης, ενός λαού και μάλιστα, του πάλαι ποτέ, περιούσιου!
   Τί πράγμα, Θεέ μου, είναι αυτό; Τι ντροπή; Τί προσβολή; Τι

εκτροπή; Αυτός και αν είναι, Θεέ μου, της Αγάπης εκτροχιασμός, του Έρωτα διασυρμός, της Αγάπης ευτελισμός, του Έρωτα αποτροπιασμός!
   Αυτός, Θεέ μου, και αν δεν είναι της πολύπλευρης ανθρώπινης ανάγκης διασυρμός και κυνισμός! Αυτός, Θεέ μου, κι’αν δεν είναι της αυταπάτης πειθαναγκασμός, εκβιασμός και βιασμός!
   Αυτή, Θεέ μου είναι Ερωτοτροπία εμπορίας και εμπορία υποκρισίας, ούτε καν ηθοποιίας!

   Τσόντα από Σπόντα!
   Να το πεις «Τσόντα» θ’αστοχήσεις! Να το πεις «Τσόντα από Σπόντα» ίσως την Prima Donna να θίξεις! Το καλύτερο εκτιμώ,

που θα μπορούσες να κάνεις, ήταν «Φόλα» να το πεις και από την Prima Donna, ας παρεξηγηθείς!

 Εκείνη, μου είπαν ότι το λέει «Γκαλά», αλλά με συγχωρείτε, που τη θέση μου θα διαχωρίσω και θα διαφωνήσω, γιατί πρώτη φορά νομίζω υπάρχει «Γκαλά» με «Τσατσά!»
   Το μόνο καλό για την «κρυφοπορνοεκπομπή» είναι ότι απόλυτα ταιριάζει με την εποχή και αν αναλογιστεί κανείς ότι η άνοιξη έχει για καλά μπει, η εκπομπή στα εισπρακτικά τοπ με βεβαιότητα θ’ανεβεί και το πολιτιστικό και κριτικό επίπεδο του Ρωμιού, στα βάραθρα ας κατεβεί!
   Ποιος, αλήθεια, γι’αυτό θα νοιαστεί, από όποια σκοπιά και να το δει; Η υποβάθμιση των πάντων στη χώρα αυτή έχει πλέον παγιωθεί και θεσμοθετηθεί! Ναι θεσμοθετηθεί, δόλια, άκομψα και με το έτσι θέλω, έχοντας για τα καλά μπει, μέχρι και στο σκληρό δίσκο των φτηνών και των αφελών, σαν καταλυτικός και οπισθοδρομικός ιός!

   Άλλο Αγάπη και Άλλο Έρωτας!
   Μακάρι να μπορούσα να σταματήσω το έκτρωμα, που κατάφωρα προσβάλλει έρωτα και αγάπη, για τα οποία, δυο λόγια θα μου

επιτραπεί να πω, πριν απολύτως, για τις θέσεις μου, παρεξηγηθώ.
   Η Αγάπη είναι μακράν το ευγενέστερο των ανθρωπίνων συναισθημάτων, που συνιστούν η έντονη στοργή, η έλξη, η

αφοσίωση, και η εκτίμηση! Εκείθεν αν επεκταθεί αμοιβαίως σε ακαταμάχητη, ειλικρινή και όχι παρορμητική, επιθυμία ρομαντισμού και ερωτισμού, τότε η αγάπη συνιστά την πεμπτουσία της ζωής και της ευτυχίας!
   Η Αγάπη είναι η εξέλιξη του ενστίκτου επιβίωσης, διατήρησης και εξέλιξης του ανθρώπινου είδους, μέσω της ιδανικής συμβίωσης!
   Η Αγάπη είναι μάχη δίχως ήττα, με μια Ντάμα κι’ένα Ρήγα, που θ’αποστάζουν έρωτα κι’αλήθεια, προπαντός δε ευτυχία!

   Η αγάπη είναι χρέος και τιμή μαζί, που δεν φτάνει μια ζωή, για να ξεχρεωθεί! 
   Τώρα, όσο για τον έρωτα, όπως στο έργο παίζεται, μοιάζει με ασθένεια κι’ανίατη πενία! Φωτιά στα συναισθήματα και πυρομανία! Βράχια σ’άγρια κύματα, με δίχως τρικυμία! Εκτόξευση του όνειρου, στ’άστρα χωρίς πυξίδα κι’ανώμαλη προσγείωση στον Άρη και το Δία!
   Έρωτας που προηγείται της αγάπης και ποτέ δεν ακολουθείται, ή συνοδεύεται απ’αυτή είναι ζωώδης και οι συμμετέχοντες σ’αυτόν «αγρίμια» που τις γόνιμες ημέρες αγριεύουν πιο πολύ, χωρίς ούτε κατά διάνοια να ξέρουν το γιατί!
   Η Αγάπη δε βιάζεται, δεν εκβιάζεται, δεν προσβάλλεται, ούτε για διαφημιστικούς και εισπρακτικούς λόγους σκηνοθετείται και προβάλλεται!
   Η Αγάπη είναι πράγμα ιερό, αδιαπραγμάτευτο και υπερβατικό!

Κάπου η παμπόνηρη «Prima Donna», που σίγουρα ξέρει πολλά απ’αυτά, πολλές φορές «Μαντόνα» το παίζει και Αθώα Περιστερά!

   Το Επιμύθιο.
   Όμως ας συγχωρεθώ για το κλείσιμο του επιλόγου μου, αλλά καταλληλότερο επιμύθιο για την παρούσα γραφή, που ελπίζω τη Μεγάλη εβδομάδα να μην προβληθεί, δεν βρήκα: «Η Αγάπη Κα Prima Donna, από τα μάτια πιάνεται, όχι από τα πέη και τα αιδοία λαϊκής, σαν η τιμή τους πέφτει!»
                                                                 Με Τιμή
                                                            Σπύρος Κίκερης

ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ! ΠΡΟΑΛΕΙΦΟΜΕΝΟΣ ΜΕΓΑΣ;

Σπύρου Κίκερη

«ΕΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ !

ΠΡΟΑΛΕΙΦΟΜΕΝΟΣ ΜΕΓΑΣ;»

«Μ’αφορμή την επίσκεψη

του Προέδρου Μακρόν

στη Χώρα μας!»

«Μεγάλες οι προσμονές! Μεγάλες οι Προσδοκίες! Μόνο για τους Γάλλους; Όχι βέβαια! Θα το δείξει εκτιμώ η υποδοχή, από την πρώτη στιγμή και θ’ποδειχθεί, εκτιμώ, από την «πειθώ»,

που στα θεία βράχια της Πνύκας, με «Ηχώ», θ’αντηχεί

Εγείροντας ίσως ψυχές Ηρώων, Ρητόρων, Φιλοσόφων και Πνευμάτων ολκής στο αδιάκοπο διάβα της Ανθρώπινης ζωής!»

  Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους, στη σύντομη «Μακρονική Διαδρομή, να δούμε πόσο σχετίζεται με την «προσμονή!»

«Είθισται κατόπιν εορτής, να κάνουμε τους ειδικούς και τους προφήτες! Προσωπικά δεν ανήκω σε καμία των κατηγοριών

γιατί έχω βαθιά την πίστη, ότι εν τέλει είμαστε και μένουμε

αυτό που η πλειονότητα, λέει για μας!»

  Παραμονή των Γαλλικών Προεδρικών Εκλογών, όταν επώνυμοι και έγκριτοι δημοσιογράφοι, μίλαγαν για όχι και τόση άνετη εκλογή του Μακρόν, έγραφα:

   «Η κρισιμότητα, όσον αφορά τις Γαλλικές Προεδρικές Εκλογές είναι αστειότητα ολκής, εκτός ρεαλισμού και αβάσιμη»

   Έκλεινα δε τη σχετική γραφή, στο spyrkikeris.blogspot.com (6/5/2017) με θέμα «Γαλλικές Προεδρικές Εκλογέs» ως εξής:

   «Έτσι λοιπόν οδεύουμε στις εκλογές με αδιαμφισβήτητο standard όχι μόνο στο Νικητή, αλλά και στο ποσοστό του, που το βλέπω στο 65% με 70%!»

  Και έτσι εγένετο, στη συνέχεια είχαμε το σκόπελο, κατά την κρίση των ίδιων «αξιόλογων επαγγελματιών κριτών», της έλλειψης κομματικού μηχανισμού του Μακρόν!

  Την περίπτωση εδώ και καιρό και πριν των εκλογών, είχα χαρακτηρίσει σαν «Θείο Δώρο» στο Μακρόν, με σχετική μου αναγραφή στο διαδίκτυο (Face Book) και θα το έλεγα ευθαρσώς, μακάρι και’μεις εδώ στη Χώρα της οδύνης, να είχαμε μια τέτοια ευκαιρία!

  Και μετά, για να επανέλθουμε στην κανονική μας ροή, και μετά ήρθαν τα τελικά αποτελέσματα της 18/6/2017 να δικαιώσουν, να δηλώσουν, να υποδηλώσουν και να «διαδηλώσουν!» Σαρωτική Νίκη του Μακρόν με το 90% των υποψηφίων του, άγνωστους τους περισσότερους και φυσικά εκτός κομματικών μηχανισμών και με το 47% της δύναμης των εκλεγέντων γένους θηλυκού!

  Ήταν μια απόλυτη πλειοψηφία, που ισοδυναμούσε με κυριαρχία! Το να απαιτούνται 289 και’συ με τόσα «κενά» να συγκεντρώνεις τελικά 351! Εξήντα δύο (62) δηλαδή έδρες πάνω από τον απαιτούμενο πλειοψηφικό αριθμό δεν είναι απλά λίγο, είναι θαύμα! Και α σκεφτεί κανείς ότι δε μιλάμε γιαν εκλογικό νόμο ενισχυμένης αναλογικής, αλλά για απλούστατης, τότε πρόκειται για μεγάλο θαύμα!

  Όσο για το ποσοστό αποχής, που λέγεται και ξαναλέγεται από τους ειδικούς, θα συνεχίσει ν’αποτελεί την πρώτη ύλη για το «Χρύσωμα του Χαπιού!» Παρά του ότι κύριοι, ξέρετε και παρά ξέρετε ότι σε προδικασμένα απολύτως αποτελέσματα, τούτο είναι απολύτως φυσικό! Επί του προκειμένου επιβάλλεται ένα μικρό περαιτέρω σχόλιο, για τους μεγάλους του είδους εκτιμητές!

  Κύριοι αντιληφθείτε το ότι ο κόσμος κι’αν δεν έχει απόλυτα ξυπνήσει, έχει σίγουρα σχετικά αφυπνισθεί! Είναι πια εκκωφαντικά τα δείγματα και οι αποδείξεις πολλές!

  Τα «κόμματα» αποτελούν «άντρα» και «γκέτο» καιροσκόπων, αγυρτών, καταχραστών, καπηλευτών, ιδιοτελών εν γένει και εμπόρων ελπίδων, φτηνών και υπερμάχων δήθεν διχαστικών ιδεολογιών, προς κάρπωση ίδιων αγαθών, καθώς κτήσης, απόκτησης και επέκτασης προσωπικών περιουσιών!

  Αυτός είναι και ένας των βασικότερων λόγων, που και σεις αγαπητοί και «Αξιόλογοι» επαγγελματίες κριτές, συντάσσεστε σ’αυτά τα τερατογενή δημιουργήματα!

  Δεν επιθυμώ να επεκταθώ παραπάνω, θα κλείσω με μία ευχή! «Είθε ο Μακρόν να είναι δημιούργημα του «Θείου Οίκτου» να πορευτεί σωστά και ν’αποτελέσει την απαρχή, για μια νέα «καινοτόμο αρχή», που κατά την ταπεινή μου άποψη δεν θ’αργήσει να φανεί, όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά ευρύτερα στη Διεθνή Κοινότητα!!

  Ήδη το εγκώμιό μου, γι’αυτόν δεόντως το έπλεξα σε προηγούμενη γραφή μου! Όμως τώρα ήδη εκπορεύεται από τη ψυχή μου, η υποθετική μου ευχή!

«Αν ήταν η ζήλεια ψώρα

και στην Πολιτική

ίσως κι’η δική μας Χώρα

μπορούσε να σωθεί!»

  Διαβάζοντας για τη σύνθεση της νέας Γαλλικής Κυβέρνησης, την ανατομία αυτής και βασικά βιογραφικά στοιχεία των μελών της, ειλικρινά, αισθάνθηκα πικρία, απογοήτευση και πάνω απ’όλα ζήλεια!

  Ζήλεια σφοδρή, με πάμπολλες σκέψεις βαριές, περιστρεφόμενες άτακτα στο νου μου, σε μια Εθνική περιδίνηση, απ’την οποία δεινοπάθησα να βγω, λίγο πριν τρελαθώ!

  Το μόνο, που μου έμεινε, απ’όλη αυτή την βαριά κατάσταση, που περιήλθα, ήταν ένα πικρό, ερωτηματικό «γιατί», που εκφώνησα ουρλιάζοντας, τρομάζοντας απ’την ηχώ, που άσπλαχνα, για πολύ ώρα με μαστίγωνε!

  Τελικά. αφού ηρέμησα σχετικά, κατέφυγα ν’ανακουφισθώ, όπως συνήθως, σε τέτοιες στιγμές, στην μεγάλη μου αγάπη, τη γραφίδα! Αυτή που άλλοτε βλέπω σαν οβίδα, άλλοτε σαν πυγολαμπίδα και άλλοτε, απλά σαν παρηγορήτρα!

Κυβέρνηση Α. Παπανδρέου 1981 και οι μισοί δεν φαίνονται!

  Να κάνω αριθμητική αντιπαράθεση των Κυβερνήσεων Ελλάδος Γαλλίας, το’χω κάνει, το’χω καυτηριάσει, το’χω πολυγράψει! Ποιος εδώ νογάει; Ποιος εδώ πονάει; Ποιος εδώ ακούει; Ασφαλώς κανείς!

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ! Σπάνια για τον φωτογραφικό φακό

η Φωτογράφιση Ελληνικής Κυβέρνησης

ήταν εύκολη υπόθεση!

  Ας το επαναλάβω για μια ακόμα φορά, όλες οι θεωρούμενες προηγμένες Χώρες έχουν Κυβερνητικές συνθέσεις - Εκτελεστικές Εξουσίες δηλαδή - αριθμητικά, της τάξεως των έντεκα (11) ατόμων, των Δεκατριών(13), των Δέκα πέντε (15), των είκοσι πέντε το πολύ! Ας μη μπούμε σε λεπτομέρειες! Ας σταθούμε στη σύνθεση της τελευταίας Γαλλικής Κυβέρνησης του Μακρόν!

  Από τους είκοσι δύο (22) του υπουργικού Συμβουλίου (18 Υπουργοί και 4 Υφυπουργοί) έντεκα (11) είναι γένους αρσενικού και έντεκα (11) γένους θηλυκού, υπογραμμίζοντας την ισότητα των δύο φύλων, όσο καμιά άλλη φορά, που μόνο απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει!

  Ένα άλλο καινοτομικό της γνώρισμα είναι η «πολυσυλλεκτικότητα» του σχήματος καλύπτουσα, όλο το φάσμα της Γαλλικής πολιτικής μέχρι της Ριζοσπαστικής αριστεράς, με κυρίαρχη εντύπωση, ότι πρόκειται για Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας!

  Όλα τούτα έχουν τη σημασία τους, σίγουρα όμως εκείνο, που κατά την άποψή μου, μετρά περισσότερο είναι τα προσόντα αυτών των ανθρώπων! Τα είδα ένα προς ένα, από πολύ καλές, έως άριστες σπουδές, εργασιακές και υπηρεσιακές εμπειρίες, ιδανικές ηλικίες για παραγωγή έργου αποτελεσματικότητας!

  Προσωπικά νιώθω την ανάγκη να εκφράσω το θαυμασμό μου, για το Μακρόν και να δηλώσω απερίφραστα, ότι ο χαρακτηρισμός του ιδιοφυούς, που του προσέδωσαν οι δάσκαλοι του, από πολύ νωρίς, φαίνεται ότι είναι απολύτως εύλογος!

  Για του Μακρόν τις σπουδές, τις δραστηριότητές και τις θετικές του ιδιαιτερότητες, έχω αναφερθεί πριν της εκλογής του, ομού με σχετικές μου προβλέψεις, παραμονή των Γαλλικών εκλογών! Προβλέψεις που επαληθεύτηκαν απολύτως (Γαλλικές Προεδρικές εκλογές – Η εκτίμηση με εκτίμηση! Αναρτήθηκε στο spyrkikeris.Blogspot.gr, με ημερομηνία 6/5/2017).

  Όμως αξίζει να επαναλάβω τη σύνοψη των αναγραφομένων μου για εκείνον! «Ένας άνθρωπος, τριάκοντα εννέα ετών, που ξεκίνησε από τη Φιλοσοφία και διέπρεψε στην Οικονομία, στον ιδιωτικό τομέα, στην ουσία χωρίς ιδιαίτερες σπουδές επ’αυτής! Σημαίνει, αν μη τι άλλο, ότι δεν είναι τυχαίος!

  Αν αναλογισθεί δε κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος κλήθηκε από τον Πρόεδρο Ολάντ, ν’αναλάβει τη διαχείριση του Υπουργείου Οικονομικών της Γαλλίας, μέσα σε οξύτατη οικονομική κρίση, θα πει, ότι είναι ξέχωρα άριστος!

Στη Φώτο ο Μακρόν με τον Πρωθυπουργό του

και τις Γυναίκες του Συμβουλίου!

  Τώρα θα μου επιτραπεί μία δειγματοληπτική σύνοψη προσόντων των Υπουργών, που επέλεξε ο Μακρόν για τη διαχείριση των τυχών του Γαλλικού Έθνους και των Γάλλων γενικότερα, αρχίζοντας από τον Πρωθυπουργό!

  Ενουάρ Φιλίπ ετών 46 Πρωθυπουργός, Νομικός, Πολιτικός Συγγραφεύς: Σπουδές. Πολιτικές επιστήμες, Πανεπιστήμιο Παρισίων! Σχολή Δημόσιας Διοίκησης! Νομική Εμπειρία, Συμβούλιο της Επικρατείας με αρμοδιότητα στο «Δίκαιο Δημοσίων Συμβάσεων», Πρόεδρος Πολεοδομικού Χάβρης! Πολιτική Εμπειρία. Διετέλεσε Βουλευτής και Δήμαρχος!

  Μπρουνό Λε Μερ, ετών 48, Υπουργός Οικονομίας. Σπουδές: Διοίκηση Επιχειρήσεων, Σχολή Διπλωματών! Υπήρξε 6 χρόνια σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ντομινίκ Ντεβιλπέν, στο Προεδρικό Μέγαρο και στο ΥΠΕΞ! Επίσης διετέλεσε Υπουργός Επικρατείας, χειριζόμενος τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις και Υπουργός Γεωργίας! Το 2014, στην εκλογική κούρσα για την ηγεσία του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων, ήρθε δεύτερος μετά τον Σαρκοζί, λαμβάνοντας το 30% των ψήφων! Είναι συγγραφέας 8 βιβλίων, με τελευταίο του το “Ne vous resignez pas (Μην τα Παρατάς). Αναφέρεται στην Οικονομική παρακμή της Χώρας του, που την αποδίδει στη «συλλογική δειλία» του Γαλλικού Λαού!

  Μισέλ Μπλανκετ ετών 53 Υπουργός Παιδείας, Διπλωματούχος Φιλοσοφίας και Δικαίου! Έχει διατελέσει σε ανώτατες διοικητικές θέσεις της Εθνικής Εκπαίδευσης, Διευθυντής ESSEC (Ανώτατη Σχολή Οικονομικών  και Εμπορικών Επιστημών!

  Ανιές Μπιζέν ετών 48, Υπουργός Υγείας. Καθηγήτρια Αιματολογίας, Διευθύντρια Εθνικού Ινστιτούτου Καρκίνου, Διευθύντρια Ανώτατης Αρχής Υγείας!

  Να συνεχίσω δεν έχει νόημα και δεν έχει νόημα, γιατί θ’αυξάνει η πίκρα και η ζήλεια, γιατί στα προσόντα, δε ξέρεις ποιος υπερέχει του άλλου, εκείνο που μαθαίνεις μελετώντας τα βιογραφικά τους, είναι ότι κανένας δεν υστερεί!

  Έτσι ο νους αναπόφευκτα πάει στους δικούς μας, ταγούς, πρωθυπουργούς, υπουργούς, βουλευτές και όχι απλά θλίβεσαι, αλλά συνθλίβεσαι και συντρίβεσαι κυριολεκτικά, στη γύμνια της εμφάνισης, στην έλλειψη προσόντων, στα μαϊμού βιογραφικά κτλ κτλ, που δεν έχουν τέλος και αρχή!

  Για τους αριθμούς των κυβερνητικών σχημάτων τα είπαμε τα ξαναείπαμε! Τί βγαίνει; Ιδρώνει κανενός το αυτί; Σιγά τα ωά! Σιγά τα ωά οι καρέκλες να’ναι καλά κι’οι αγύρτες επί τω έργω, με τα «μανίκια ψηλά!»

  Τί να προσφέρεις μωρέ; Τι; Όταν στη ζωή σου δεν έχεις διαχειριστεί ούτε τον εαυτό σου! Τί να προσφέρεις μωρέ τί, όταν είσαι Υπουργός Παιδείας με απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης;

  Τί να προσφέρεις μωρέ, όταν έχεις βγει από «Στάβλους» και «Τεκέδες;» Μιλάω άσχημα, έ; Μην τολμήσει κανείς να μου το πει! Μην ανθυποδιανοηθεί κανείς, ειλικρινά, να μου το πει!

  Πώς αλλιώς μπορείς να αποκαλέσεις ανώτατα υποτίθεται ιδρύματα, που έχουν μετατραπεί προ πολλού σε «άντρα» μαστούρηδων, άναρχων και αλητών ολκής, με ραδιοφωνικούς σταθμούς, ιστοσελίδες, πυριτιδαποθήκες, γκαρσονιέρες και ότι μπορεί να φανταστεί, ο πιο διαστροφικός νους!

  Πώς μπορείς να αποκαλέσεις ιδρύματα, που ο πρύτανης εγκαταλείπει τη θέση του, για να παριστάνει την καρικατούρα υποκριτή, σε σκηνή στην αλλοδαπή και γι’ανταμοιβή, θα πρέπει να υπουργοποιηθεί;

  Πώς μπορείς ν’αποκαλέσεις Ανώτατα υποτίθεται Ιδρύματα, που οι φοιτητές τους, όχι μόνο δεν επιτρέπουν αξιολογήσεις, από έγκριτες διεθνείς επιτροπές, αλλά που διώχνουν βιαίως αυτές, με σκουπίδια χείριστης και ποικίλης συγκομιδής;

  Δεν είναι δυνατόν αυτά να λέγονται Πανεπιστήμια! Όχι δεν είναι δυνατόν! Και δεν είναι γιατί αυτά είναι εστίες τρωκτικών και φωλιές εχιδνών, τουτέστιν ανθρώπων μιασματικών, ασθενών! Ασθενών, νόσων Λοιμωδών και θανατηφόρων επιδημιών!

  Ν’αφήσουμε όμως τους υποτιθέμενους «φοιτητές» και να πιάσουμε τους καθηγητές; Γιατί για να λερωθούμε περισσότερο; Να πιάσω ονόματα και λεχθέντα τους; Όχι, όχι απελθέτω απ’εμού το ποτήριον τούτο, γιατί είναι και καταξιωμένα άτομα στην κοινωνία μέσα, που τους τίμησε δεόντως και τους οδήγησε εκεί στα υψηλότερα έδρανα και οφίτσια της ύψιστης εξουσίας και απαρχής δημιουργίας του κάθε κακού, σε τούτη την ταλαίπωρη χώρα!

  Εκφράζομαι βαριά εν γένει και «ανεπίτρεπτα!» Το ξέρω φίλοι μου το ξέρω, όμως πως μπορώ αλλιώς να εκφραστώ, όταν γνωρίζω ότι ένιοι εξ’αυτών των υψηλών εδρούχων εννοώ, δε μπόρεσαν να διαχειριστούν όχι μόνο τα παιδιά τους, ώστε να βγάλουν χρηστούς πολίτες στην κοινωνία ή εξώθησαν αυτά στην αναρχία, προκειμένου ν’ανέλθουν οι ίδιοι, μια ώρα αρχύτερα στην εξουσία, αφού τους υπέδειξαν το δρόμο, μοιχεύοντας, κατά συρροή και εξακολούθηση την Κοινωνία, τη Δημοκρατία και την Πατρίδα, στην πιο αισχρή και ποταπή ανωμαλία!

  Θα σταματήσω εδώ, γιατί ελλοχεύουν μέσα μου κι’άγρια ένστικτα, που αφόρητα με πιέζουν για καταστολή των αδίκων και υπέρ των δικαίων, αρχών, αξιών και παραδόσεων, τούτης της ένδοξης και καταταλαιπωρημένης Χώρας, κατά βάση όχι από τους εχθρούς της, αλλά από τους απαίσιους, ιδιοτελείς και αδαείς Ταγούς της!

  Όμως ζηλεύω, θλίβομαι, συνθλίβομαι, συντρίβομαι, βλέποντας τον κάθε Μακρόν, να ενεργεί αδιαμφισβητήτως καλοπροαίρετα για την Πατρίδα του! Τη Δημοτικότητά του μετά τη σύνθεση της κυβέρνησής του να ανέρχεται σε πρωτόγνωρα ποσοστά της τάξεως του 65% +, με μόνο ίσως κακό σημείο για αρκετούς, την κατά 24 χρόνια μεγαλύτερη σύζυγό του!

  Εδώ δε μπορώ, παρά για λίγο να σταθώ! Με τον Έρωτα δεν τα βάζουμε, κύριοι! Δεν τα βάζουμε γιατί θα ηττηθούμε, ασυζητητί! Το χάος της ανθρώπινης ψυχής, μέσα στις δαιδαλώδεις πτυχές τούτου του μείζονος θέματος, μεγαλύνεται και αποπροσανατολίζεται κι’ύστερα το χάος, στο χάος χάνεται κι’ο γίγας, ασκόπως σα «νάνος» ψάχνεται και μάχεται, διεξόδους, στ’αδιέξοδα, παλεύοντας να βρει!

  Για τον Έρωτα, φόνοι, πόλεμοι, επαναστάσεις έγιναν, τείχη απόρθητα έπεσαν, καταιγίδες, λαίλαπες, τυφώνες, Αρμαγεδδώνες ξέσπασαν κι’εκείνος ακλόνητος, αλώβητος και ακμαιότερος έβγαινε απ’αυτές τις δοκιμασίες, πάντα δικαιώνοντας τη ρήση του Σοφοκλέους – Σοφός και Κλέος, ήταν αυτός - «Έρωτ’ανίκατε Μάχαν….! Ναι δεν επιθυμώ να επεκταθώ στο θέμα του έρωτα, γιατί νιώθω μικρός με τέτοιο Θεό να τα βάλλω!

  Όμως θ’αναφερθώ σε κάτι, που προσωπικά σαν άνθρωπο μ’ενοχλεί και άπτεται αυτής καθαυτής της αλλόκοτης ανθρώπινης «σεμνοτυφίας» σε μια κοινωνία, υποτιθέμενης ισορροπίας!

  Έλεος! Η Γυναίκα του Μακρόν μας πείραξε; Τόσοι και τόσοι μεγαλοπρεπείς κύριοι, που πέφτουν σαν τα κοράκια στα θηλυκού γένους εγγονάκια τους, δε μας πειράζουν; Εκεί λέμε μπράβο στους παππούδες, εκχωρώντας το κεκτημένο δικαίωμα της ανδρικής επιρροής, κυριαρχίας και πρωτοκαθεδρίας εκ καταβολής! Και η πρόοδος του ανθρώπου πού πάει κι’ακόμα η καλλιέργεια της εσωτερικής δομής αυτού, της κοινωνικής του υπόστασης και συμπεριφοράς;

  Ας σοβαρευτούμε Κύριοι, ας σοβαρευτούμε! Ας αποκαλυφθούμε στο μεγαλείο του Έρωτα και με περισσή σοβαρότητα ας πούμε, ότι είναι προσωπική υπόθεση του καθενός ή το πιο λογικό, υπόθεση δύο ατόμων είναι, με πολυδιάστατες παραμέτρους, που δύσκολο είναι απ’έξω να δεις!

  Επειδή κρίνω ότι η περίπτωση της σχέσης του ζεύγους Μακρόν, μπορεί να σταθεί αφορμή, για περισσότερη γνώση στον έρωτα, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τα φαινομενικά παράδοξα, θα αρκεστώ στην παράθεση κάποιων δικών μου στίχων, που υπάρχουν σ’ένα σχετικό τραγούδι του Μιχάλη Ρακιντζή με τίτλο «Δεν κάνω πίσω!»

ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΠΙΣΩ

Όλοι μου λέτε, να την αφήσω πως είναι τρέλα να συνεχίσω!

Όλοι μου λέτε να σταματήσω, γι’αυτή’ναι κρίμα, μια ζωή, να χαραμίσω!

Όλοι μου λέτε να την αφήσω, μα’γω το όνειρο, θέλω να ζήσω

τα δυο μου μάτια να σας δανείσω να δείτε ότι βλέπω

κι’όλους να σας πείσω!

Όλοι μου λέτε να την αφήσω μα’γω σας λέω θα συνεχίσω

στο τέλος, όλους θα σας μισήσω

και σας υπόσχομαι ποτέ δεν θα λυγίσω!

Όλοι μου λέτε να την αφήσω, μα’γω σας λέω δεν κάνω πίσω

μα΄γω σας λέω δεν κάνω πίσω

είναι αδύνατον εγώ να σταματήσω!

“ Δεν κάνω πίσω ! Δεν κάνω πίσω !

Ήρθε η ώρα, τώρα, εγώ, ν’αποφασίσω!

Δικαίωμά μου είναι και θα το ασκήσω

κι’οπως γουστάρω τη ζωή μου, θα τη ζήσω!

  Οι στίχοι δείχνουν τη δύναμη του έρωτα σ’όλο της το μεγαλείο, δικαιώνοντας διαχρονικά το Σοφοκλή στο «Έρως Ανίκατε Μάχαν»

Της Αντιγόνης!

  Το θέμα μας όμως δεν είναι η προσωπική σχέση του Μακρόν, αλλά οι πρώτες του επιλογές, που σε καλοπροαίρετους και γνωρίζοντες Έλληνες, φέρουν πόνο θλίψη και ζήλεια για τα αντιστοίχως τεκταινόμενα από τους άθλιους ηγέτες τους, τους δόλιους ηγέτες τους, τους άχρηστους, τους ψεύτικους!

  Όσο για το Μακρόν, να μου το θυμηθείτε, ότι θ’αποδειχθεί ένας των καλύτερων Προέδρων, που ποτέ ανέδειξε η Γαλλική Δημοκρατία σε όλο το διάβα της, μέσα στην Ιστορία!

  Το γιατί, ευελπιστώ ότι έγινε ήδη κατανοητό, από τούτη τη γραφή και την ομιλία του Μακρόν που εναγώνια αναμένω, στην Πνύκα, για να ταξιδέψω σε άλλες εποχές και προσωπικότητες μοναδικές, που ευελπιστώ, ότι δεν ήταν οι τελευταίες σε τούτο τον αλλόκοτο κόσμο!

                                                                                            Με Τιμή

                                                                                     Σπύρος Κίκερης