ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΕΘΕΛΟΥΣΊΟΥ ΘΥΜΑΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΛΙΜΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ!

Περίπτωση Μαζώ!

   Όταν το Στίγμα για ένα  Εθελούσιο Θύμα γίνεται Κλίμα γενίκευσης και  ακραίας Λύπησης, τότε το περίτρανο δείγμα αποτροπής συνήθειας κακής γίνεται παράδειγμα έντονης Μύησης και ταυτοποίησης με το Θύμα! Τούτο δε είναι Κρίμα! Μέγιστο Κρίμα!

   *Ναι σε ακραίες συνήθειες παράταιρης Ζωής με γούστα γιαλαντζί,  ενώ ένα μακράν συνειδητοποιημένο κοινό  «φωνάζει αμείωτα και στο παραμιλητό του Μηηηηη, ένα κοινωνικό κύμα αφέλειας έρχεται να εξαφανίσει και να πνίξει κάθε Φωνή, μην αποτολμώντας κανείς λέξη να πει!»

  *Γιατί βρε Γιωργάκη, γιατί; Γιατί Βρε Γιώργο μου, Γιατί; Σε θέλαμε μαζί, μαζί για μια Ζωή κι'όχι Μισή! Μα’συ Γιωργάκη μου μα’ συ εντάχθηκες στης Εύας τη Γραμμή, τη μακράν αμαρτωλή, στου Γήινου Παράδεισου τη Δήθεν Παραδείσια  Θαλπωρή!

   *Πόσα παρόμοια παραδείγματα; Πόσα στο Διεθνές στερέωμα έχει ετούτη η Ζωή να επιδείξει,  που  στην πιο Εκχυδαϊσμού  Εποχή και Μορφή που είναι η Σημερινή, αδιάλειπτα πολλαπλασιάζεται με «Πρόοδο» Γεωμετρική, σ’αιτία κι’αφορμή!

    *Να θυμίσουμε τί; Τί να πρωτοθυμίσουμε ; Και πως να σταματήσουμε αν αρχίσουμε: Elvis Presley 42,  Marilyn Monroe36, Michael Jacson 50, Prince57, Jimmy Hedrix 27 ………..!

    *Καλό Κατευώδιο Μαζώ! Ο Νεκρός Δεδικαίωται λέει ο Μεγαλουργός κι'ελπίζω την ημέρα της Κρίσεως, ο φιλεύσπλαχνος Θεός μας να δίνει μια ακόμα Ευκαιρία, σ'αυτούς που αδίκησαν μόνοι τους, τους Εαυτούς τους!

    *Εν πάση περιπτώσει στο Σήριαλ Μαζώ τα Λόγια μου Χάνω και τί να Πω, απλά Προσεύχομαι στο Θεό για Λίγο Μυαλό! Γιατί; Γιατί καταπίνουμε την Κάμηλο και διυλίζουμε τον Κώνωπα! 

     Αναστατωθήκαμε για τον απολύτως προβλέψιμο θάνατο ενός Καλλιτέχνη με συνήθειες κακές, βλαπτικές και θανατηφόρες στο Αμήν! Κανείς δεν ασχολείται με το Αίτιο και το Αιτιατό, όλοι με την Αφορμή, αυτή που πουλά  και τα όποια σενάρια μαζί της κουβαλά,  Enough is Enough με την Αφορμή!

   Πρόληψη πουθενά, για τα δικά μας Παιδιά, πάνω σε μια συνήθεια, που την Ανθρωπότητα κατακλύζει  γοργά και σταθερά στον Θάνατο  Πνίγοντας χιλιάδες χιλιάδων παιδιά!

   Σταματώ εδώ μ’ένα Ορισμό και είναι Καιρός τα χεράκια μας να βάλλουμε με σθένος και παρρησία Επί των Τύπων των Ήλων και Όχι των Εμπορικών Σχολίων:

   Το αίτιο είναι η πράξη ή η συνθήκη που προκαλεί κάτι, και το αιτιατό είναι το αποτέλεσμα ή το επακόλουθο που προκύπτει από Αυτό!

    Να τα βάλουμε  με τους «Γιατρούς;» Τί νόημα θα είχε; Εδώ δεν φοβάμαι την κακή γενίκευση, την τρέμω κυριολεκτικά! Αλλά ότι υπάρχουν έμποροι εκμετάλλευσης πλήθους Ανθρώπων, που έμπλεξαν ηθελημένα ή αθέλητα σε περιπέτειες, ψάχνοντας λαίμαργα την καλύτερη αίσθηση, έστω για μια ώρα, για τρεις ώρες ή για μια ημέρα, ποιος τολμά να το αμφισβητήσει; Όμως εδώ ο Νόμος είναι σκληρός και άτεγκτος συνήθως με απόλυτα γνωστό το τέλος του!

     Εδώ και για να μην το παρατραβάμε επιτρέψτε μου να πω, κάποια πράγματα που ίσως οι πολλοί τα αγνοούν, αλλά έντονα πονούν, κλείνοντας με κάποια Ερωτήματα:

   Το πλάσμα αίματος είναι ένα υγρό και βασικότατο συστατικό του αίματος που αποτελεί περίπου το 55% του Συνόλου,  συντελώντας τα μέγιστα στη μεταφορά ορμονών, γλυκόζης, θρεπτικών συστατικών στα κύτταρα, απομακρύνοντας τα όποια μεταβολικά απόβλητα!

   Η θεραπευτική πλασμαφαίρεση προσφέρει άμεση απομάκρυνση επιβλαβών ουσιών, παθολογικών αντισωμάτων και τοξινών από την κυκλοφορία του αίματος συντελώντας στην Αναζωογόνησή του οργανισμού!

   Όσο για τη χρήση των βαριών Ναρκωτικών! Ναι Δεν υπάρχουν πραγματικά οφέλη από τη χρήση αυτών. Η αντίληψη ότι προσφέρουν πλεονεκτήματα αποτελεί έναν από τους πιο επικίνδυνους μύθους γύρω από τον εθισμό. Η βραχυπρόθεσμη, τεχνητή ευφορία που προκαλούν οφείλεται στην «πειρατεία» του συστήματος ανταμοιβής του εγκεφάλου, η οποία όμως οδηγεί γρήγορα σε καταστροφικές συνέπειες για τη σωματική και ψυχική υγεία, με υπέρ βέβαιο το Τέλος!

   Στο σημείο αυτό ας μου επιτραπεί ν’αναφέρω μία προσωπική εμπειρία Ναρκομανούς, που είχα γνωρίσει γιατί ήταν φίλος κολλητός, επώνυμου εκπαιδευόμενου μου επιχειρηματία σε Ελικόπτερο!

   Ήταν αμφότεροι ελαφρώς κάτω των 40, ο συγκεκριμένος ήταν ένας ευσταλής Νέος, ζούσε με τη Μητέρα του που ήταν σε δεύτερο γάμο με γνωστό μεγαλοεπιχειρηματία! Ήταν ένας καλόβουλος άνθρωπος, που εύκολα σου έδινε κάθε δικαίωμα, μη κρύβοντας τίποτε από τη Ζωή του! Βρισκόμαστε κάπου στη Δεκαετία του 90!

    Κάποια ημέρα, μέσα από το μισοσαπισμένο στόμα του μου είπε:

   «Έχω πρόβλημα ρε Σπύρο, δε μου φτάνουν τα λεφτά που μου δίνουν!»

-«Πόσα σου δίνουν βρε Ανόητε;» Του είπα.

-«Ένα Εκατομμύριο (1.000.000) δραχμές το Μήνα!!» Μου είπε.

   Τον άρπαξα από το αυτί, τί λες ρε Ανόητε; Τί λες; Εγώ έχω εισοδήματα 500.000 και συντηρώ οικογένεια σπουδάζοντας παιδιά! Κι’εκείνος "Μα Σπύρο βλέπεις που δεν με καταλαβαίνεις, αφού θέλω 30.000 για τη δόση μου την Ημέρα!!!"

   Εκεί τα λόγια σου χάνεις, τη γλώσσα σου καταπίνεις και δεν ξαναμιλάς! Πέθανε στα Σαράντα Τρία (43) του!!!!!

    Ας κλείσουμε λοιπόν με τη «Μαζωνακηάδα και το Χαλασμό» που εγώ είδα σαν Τηλεοπτικό και Κοινωνικό Διασυρμό, καθώς οικειοθελό Καιάδα! Για έναν Άνθρωπο, που σ’ένα από τα πιο Δημοφιλή του Τραγούδια ήταν το:

    Μη νιώθοντας προφανώς ότι έψαχνε την Παλιά του Γειτονιά στη Νίκαια του Πειραιά από τη Βίλα των ……   ας μην το πω,  από ένα Δρόμο όμως χωρίς επιστροφή, κάπου στην Άνω Βούλα εκεί όπου διαμένουν γνωστοί Εφοπλιστές και Προύχοντες να Ατενίζουν από Σούνιο, Καβούρι, Αίγινα, μέχρι Ύδρα και Σπέτσες και Σπετσοπούλα σε Εξαίρετες Ημέρες!

    Από εκεί τη Μαύρη Εκείνη μέρα πήρε τον Κολλητό του και μοναδικό του Ταξιτζή, λέγοντάς του ή σιωπώντας, να τον πάει εκεί! Εκεί που εκείνος απέξω και ανακατωτά  ήξερε!

    Τί λέτε στην Ανάκριση τον ρώτησαν πόσες Φορές εκεί τον είχε πάει; Εγώ λέω τον ρώτησαν, όμως δεν το είπαν στον Αέρα! Ίσως να μην κάποιοι τους ριχτούν ή τους Κακολογήσουν, χαλώντας την «Μαζωνακηάδα και το Πανηγυρικό Τελετουργικό, για έναν «Οικεία Βουλήσει Μεγάλο Νεκρό!» 

    Εμένα πάντως η περίπτωση , μου θύμισε ένα πολύ παλιό μου ποίημα, που έβγαλα από τα αραχνιασμένα και τιγκαρισμένα  μου συρτάρια!

 Τα Χαμένα μου Παιχνίδια!

Ξεκίνησ’απ’την επαρχία 

μ’ενα δισάκι  και Ελπίδα!

Αμούστακο και δίχως πείρα 

και’γω να πάω στην Αθήνα!

Ξεκίνησ’απ’την επαρχία

καλά κρατώντας τα ηνία!

Μα μου αφήνιασε η Μοίρα

 με το που ήρθα στην Αθήνα!

 

Βρήκα μπλεγμένη στην Αθήνα

την Αρετή και την Κακία

και’γω παιδί στην  εφηβεία

 είπα καλώς την Αμαρτία!

 

Ξεκίνησ’απ’την επαρχία

να ψάξω την καλή τη Μοίρα!

Μα στην πλανεύτρα την Αθήνα

 τα Όνειρα γίναν θηρία!

 

«Ξεκίνησ’απ’την επαρχία και σε μια άγρια Αθήνα

σπρώχνουν, τα όνειρα, με βία τί εύκολη, που ήμουν, λεία!

Έτσι ξεχνάς και είναι κρίμα και του Χωριού σου την Πλατεία

και κλαίνε όλοι στο Χωριό σου για τα χαμένα σου παιχνίδια!»