ΩΔΗ ΚΑΙ ΡΕΚΒΙΕΜ (ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ!)

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

ΩΔΗ ΚΑΙ ΡΕΚΒΙΕΜ 

ΣΤΟΝ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟ ΣΤΟΧΑΣΤΗ!

Επετειακό! Κ. Καρυωτάκης!

Δυσφημιστής ή Διαφημιστής

του τόπου τέρματος της ζωή του

των λόγων της απόφασής του

και του τρόπου συγγραφής του;

Βαρύ και αμείλικτα σκληρό

το εδώ ερωτηματικό!

ΜΕΓΑΛΟΣ;

Σίγουρα τη σκέψη του βασάνισε

τουλάχιστον δυόμιση φορές, από τα χρόνια των 32

που τη ζωή του, οικειοθελώς, τερμάτισε!

Εις Μνήμη Κώστα Καρυωτάκη
με τη συμπλήρωση ενενήντα τεσσάρων ετών
από τον τραγικό του θάνατο!
Πρέβεζα 21 Ιουλίου 1928!

   Το Μοιραίο Λάθος!

   Έχω την ταπεινή γνώμη να θεωρώ, ότι ανήκες σε περισσότερους και όχι μόνο στον εαυτό σου, όπως λαθεμένα θεώρησες!

  Σ'είπαν Τρελό

«Σ’είπαν τρελό, σ’είπαν δειλό, μεγάλο και σπουδαίο

Σ’έθαψαν λέει και Νεκρό

και Νεκραναστημένο!»

Μα άκρη αν ζητάς να βρεις

στάσου στη γνώμη λίγων!

Αλλιώς, σου μέλλει να χαθείς

στα στόματα των λύκων!

«Έφυγες!»

«έφυγες πριν την ώρα σου

μα ώρα σου καλή

κι’η μνήμη σου αιωνία 

στην άλλη σου ζωή!»

   Η Γνώμη των Πρεβεζάνων, για ’κείνον!

   Οι παλιοί Πρεβεζάνοι, εκφράστηκαν για σένα, με λόγια σκληρά! Νόμισαν πως την Πόλη τους δυσφήμησες για μία πιστολιά! 
 Ούτε κατά διάνοια ήθελαν, μνημείο κι'ανδριάντα, να σου στήσουν και όταν κάποτε σου'στησαν τ'άφηναν απεριποίητα και ρυπαρά!

   Οι νεώτεροι κατάλαβαν, πως ήσουν αφορμή, την πόλη τους ο

κόσμος, να γνωρίσει πιο καλά!

   Πλέον όλοι το ξέρουν, πως ένας μήνας και τρεις ημέρες, ήτοι μέρες συνολικά τριάντα τρεις (33), είναι χρόνος λίγος, μια πόλη 15.000 κατοίκων να γνωρίσεις!

     Η Απόφαση, είχε Ληφθεί!

   Στο ποίημά σου Πρέβεζα, που πρέπει να ήταν από τα τελευταία σου, ανέγραψες τη λέξη θάνατος, κάπου δέκα (10) φορές, άρα η απόφασή σου ήταν ειλημμένη, πριν στην Πόλη του θανάτου σου αφιχθείς!

   Στην Πρέβεζα ήρθες στις 18 Ιουνίου του 1928, ημέρα Τρίτη

και έβαλες το σάβανο, στις 21 Ιουλίου του 1928, ημέρα Σάββατο, αφού ήπιες μια βυσσινάδα, στο καφενείο Βρυσούλα του Απέργη, τετρακόσια μέτρα, απ’το χώρο της στερνής σου επιλογής!

   Έμαθα πως άφησες, πουρμπουάρ δραχμές εβδομήκοντα πέντε (75), παρά του ότι το βιβλιάριο σου είχε καταθέσεις, όπως έγραψες, δραχμές τριάντα (30)! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά τους!

   Βιογραφικά – Διαδρομικά -  Πολιτικά!

   Ήρθες στον εφήμερο τούτο κόσμο, στις τριάντα (30) Οκτωβρίου του 1896, στην Τρίπολη. Έφυγες, οικεία βουλήσει, στα τριάντα δύο σου (32), ένα χρόνο νωρίτερα απ’ότι ο Χριστός κι’ο Μεγαλέξανδρος! Το ημερολόγιο έδειχνε 21 Ιουλίου του 1928, ημέρα Σάββατο, ώρα 16:30!

   Υπήρξες μορφωμένος (Νομική, Φιλοσοφική) υπήρξες φωτισμένος, μα έφυγες με παράπονο, σφόδρα κατατρεγμένος!

   Σε παίδεψαν κοινοί θνητοί, Ταγοί διχαστικοί, με τίτλους περιώνυμους και διαχρονικοί!

   Ποιος στοχαστής θα άντεχε το μαύρο, της Πατρίδας, χάλι; Ποιος γητευτής, της γλώσσας και του νου, θα μπόραγε να ψελλίσει το «χαλάλι;» Ποιος, που έχανε η Μάνα το παιδί και το παιδί τη Μάνα και η Ελλάδα φόραγε, ρούχα μονίμως μαύρα!

   Άλλοι γουστάρουν Βασιλιά και άλλοι Βενιζέλο κι’ο στοχαστής

μοιρολογά στο μαύρο πεπρωμένο!

   Βαλκανικούς, παγκόσμιο, σου έμελλε να ζήσεις, Μικράς Ασίας θέματα, κληθείς να επιλύσεις και κυβερνήσεις δυο μαζί, Κώστα μου να γνωρίσεις!

   Μα πόση να’χεις αντοχή κι'υπομονή να δείξεις; Δέκα κινήματα αρκούν, μέσα σε δέκα χρόνια (1918 – 1928), ήττες σωρό και προσφυγιές, δίκες και εκτελέσεις, Δημοψηφίσματα μαϊμού, κι'ότι να υποθέσεις!

  Δικτατορία Πάγκαλου και αντιπαραθέσεις, δίνες να φέρουν

στο μυαλό, το νου σου να σαλέψουν, σαν δύο τρώγονται  σκυλιά, να σε διαφεντέψουν!

   Παλεύεις τέλος και αρχή, κάτι και’συ ν’αλλάξεις, πριν φύγεις από τη ζωή αυτή, άλλη ζωή να ψάξεις!

   Ίχνη αφήνεις, πίσω σου, στον όποιο Ιχνηλάτη, στη Θεία σου

επιλογή, εν τέλει, να συγγράψεις! 

   Το Έργο σου!

   Το έργο σου, απαξιώθηκε από πολλούς, μα θέλει κόπο να διαβείς, τα διανοήματά σου και στα βαθύτερα να μπεις, απ’τα νοήματά τους! Γιατί κι’αρνητικά, έστω να δεις, Κώστα τα πρακτικά σου, πάλι θαρρώ θα διδαχτείς απ’τα διδάγματά σου!
   Είμαι σίγουρος ότι το πνεύμα σου είχε πολλά να δώσει, αν το σκάφος του εαυτού σου στην τρικυμία, που βρέθηκες κατάφερνες ασφαλώς, να οδηγήσεις, στο όποιο βιολογικό σου τέρμα, η φύση είχε προνοήσει!

   Μα εγώ σε τέτοιο Στοχαστή!

Μα εγώ, σε τέτοιο Στοχαστή

τα δυνατά θα βάλω 

και η ψυχή του, ας αισθανθεί

ότι για 'κείνον γράφω!

*Διευκρίνιση: 

Προσπάθησα να γράψω, όπως εκείνος έγραφε

κι’ακόμα να περιγράψω, όσα εκείνος έκανε!
*Τη ρίμα συνήθιζε, στον πρώτο και τρίτο στίχο, καθώς στο δεύτερο και τέταρτο!

"Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης

την Κυριακή θ'ακούσουμε τη μπάντα!

Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης

πρώτη κατάθεσις, δραχμαί τριάντα!"

ΑΠΟΓΝΩΣΗ!

Πλήγματα στη ψυχή, βαριά χτυπήματα 

όρθιο να σταθεί το κορμί, σχεδόν αδυνατεί!

Ποίματα στη γραφή, βαθιά νοήματα

ποιος όμως, απ’τους πολλούς, το στοχαστή

 να αισθανθεί!

Ελέω Βασιλείς και Λαϊκοί Ταγοί

θα πρέπει να ταχθείς και να υποταχθείς!

Ελέω Διχασμοί, σκληροί εκβιασμοί

αν δεν υποταγείς, σου μέλλει να πνιγείς!

Παντού κοριοί Δημόσιοι, σα βδέλλες κολλημένοι

παρείσακτοι και αδαείς, δήθεν αξιοκράτες!

Πίνουν το αίμα σου Ελλάς και μοιάζουν μεθυσμένοι

με νταβατζήδες Υπουργούς, Νομάρχες Δημοκράτες!

Κι’αν με σκουλήκια, χρόνια ζεις, μέλλει να σκουληκιάσεις

κι’αν θέλεις όντως να σωθείς και να μην αποκάμεις

πρέπει να διαχωριστείς, αν θες να μη λεκιάσεις

έστω ακόμα κι’αν σκεφτείς, πρόωρα να την κάνεις!

Στις μεταθέσεις Αρχηγός κι’αποδιοπομπαίος

την τύχη είχε του Πατρός, στη γύρα άνευ λόγου!

Ακλόνητος στις Θέσεις του, διόλου Φαρισαίος

το ρόλο παίζει του Χριστού, το ρόλο υπολόγου!

Άρτα και Σύρα, κι’Αττική κι’ακόμα Σαλονίκη

στου Γολγοθά σου το στρατί, δρόμο ακόμα έχεις!

Από Νομάρχη σ’υπουργό, μετάταξη σα Νίκη

τιμωρημένος κι’ασθενής, δείχνεις να μην αντέχεις!

Τον Έρωτα τον γεύτηκες, σε πόρνες και μπορντέλα

τη σύφιλη την κόλλησες, σ’έρωτες αγοραίους!

Μα οι πληγές, το ήξερες, πως σκάνε σαν φουρνέλα

και τους ωραίους, πως θα δεις, μια μέρα αρουραίους!

Αγάπησες, αγαπήθηκες, μα την αγάπη αρνήθηκες

αυτό που είχες κόλλαγε, γι’αυτό και αντιστάθηκες! 

Ψηλά στο πρέπον στάθηκες, πρέπει να τυραννήθηκες

μα όμως το σεβάστηκες, μέχρι που θυσιάστηκες!

Στην Πρέβεζα σαν θα βρεθείς, κόμπος και χτένι ένα

κι’άιντε μ’αυτό να χτενιστείς, σαν είναι και κοκέτης!

Το βλέμμα γίνεται θολό και κόκκινο σαν αίμα

τρεμει το χρέος στο γυαλί, τρέμει κι'ο οφειλέτης!

Τα κουράγια καλυμμένα από άχτι και θλίψη

τα χέρια υψωμένα σε ικέτευσης θέση!

Κακοτράχαλοι δρόμοι αλυχτάνε οι σκύλοι

με τον κόσμο ετούτο, πια, καμία η σχέση!

Είκοσι Ιούλη, βράδυ στο μονολίθι

το σκοτάδι εμπνέει, στου Μαΐστρου το κύμα!

«Εαυτέ μου προχώρα, μόνοι στο μετερίζι

συμπληρώσαμε 'δώ, φτάνει πια, ένα

 μήνα!»

«Μη διστάζεις καλέ μου, ξέχνα φόβους και ρίγη

το κορμί παραστέκει, η ψυχή μου αρνείται!

Υποχώρηση Θέμου, πω πω Θέμου ρεζίλι

μέσα στην παραζάλη, ούτε ξέρω ποιος είμαι!»

«Ήξεις και αφήξεις και παλινωδίες

ρε ζωή πουτάνα, δεν θα με λυγίσεις!

Μαύροι εφιάλτες, θάνατοι, κηδείες

μάτι δεν θα κλείσεις, πριν αποφασίσεις!»

«Σφαίρα η ζωή μου! Σφαίρα η Ασπίς μου!

Σφαίρα το κορμί μου! Σφαίρα η ψυχή μου!

Σφαίρα η Ελλάδα! Σφαίρα η Πατρίς μου!

Σφαίρα στην καρδιά μου, η ζωή δική μου!»

«Η φωνή μου σφεντόνα

Καρυωτάκη προχώρα!

Η Ζωή μου πατρόνα

Κώστα μπρος, πυροβόλα!»

   Το Σημείωμα στην Τσέπη του!

   Η Αστυνομία στην τσέπη του βρήκε, ένα σημείωμα, που περιείχε τα εξής, που συνοπτικά, αναφέρω! Η γραφή, ασφαλώς και δείχνει κάποια σύγχυση, όπως και είναι φυσικό, αφού παιδεύτηκε σαν τον Χριστό, το τελευταίο του 24ωρο!

   Όμως σίγουρα άλλο το της επίγνωσης συνειδητό και άλλο το τεράστιο άγνωστο του ασυνείδητου, στο ανθρώπινο μυαλό! Όσο έξυπνος να είναι κάποιος, ο μεγάλος άγνωστος, θα είναι ο εαυτός του!

   «Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες να μπορώ να τις αισθανθώ. 

   Τη χυδαία, όμως, πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία……..

   Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου και τον κίνδυνο που ήρθε, τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή εθεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία …..

   Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές !!! Είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε ….

[Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε, επί δέκα ώρες, δερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια…

Ιδού και το ποίημα της Αγαπημένης του

λίγο πριν φύγει απ'τη ζωή!

    

«Γιατί μ’ αγάπησες» 

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες. 

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου. Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν με την ψυχή στο βλέμμα, περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο της ύπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν. Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες και στη ματιά σου να περνάει είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο να παίζει, να πονάει, μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες. Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες και μου άπλωσες τα χέρια κι είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα – μια αγάπη πλέρια, γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου. Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα, σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε. Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα, γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη. Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη μένα η ζωή πληρώθη. Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα. Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια. Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια, μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου. Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες έζησα, να πληθαίνω τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες κι έτσι γλυκά πεθαίνω μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες. (Από τη συλλογή «Οι Τρίλλιες που σβήνουν», ενότητα «Οι Τρίλλιες που σβήνουν», 1928)

   Η Ευχή μου για 'κείνον!
  Προτού την ευχή μου διατυπώσω, οφείλω να του μηνύσω: 
"Κώστα μην θαρρείς ότι η κατάσταση στην Ελλάδα, έχει αλλάξει και τόσο πολύ! Και διώξεις έχουμε και εκδιώξεις και σφετερισμούς και ιδιοτέλειες, παραγκωνισμούς, ημετέρους, γηγενείς και αλλογενείς! Η αξιοκρατία ακόμα δεν ήρθε, Κώστα, στην Ελλάδα και σχεδόν κάθε μέρα, που ξημερώνει, μοιάζει ημέρα αποφράδα!   
   Έχω μια αμυδρή ελπίδα τελευταία, πως κάτι μπορεί ν’αλλάξει κι’αυτή η ελπίδα νομίζω πως δεν πρέπει, αδιάφορους πάλι να μας βρει κι’άπρακτη πλάι μας να προσπεράσει! 
   Είμαι και’γω πια στα εβδομήντα εφτά μου, έχω και ’γω αρκούντως μεγαλώσει,  καλύτερα θα έλεγα, γεράσει και κάθε άλλο παρά θα επιθυμούσα να πάω απ’των ανοήτων Νεοελλήνων το Φαρμάκι!

    Θα κλείσω με μία στερνή ευχή, δανεισμένη από Ρέκβιεμ της

Καθολικής Εκκλησίας, συμπληρωμένη ελαφρώς για ευνόητους λόγους!

“Requiem Aeternam Dona ei, Domine

et Lux Perpetua Luceat ei!”

(Αιωνία Ανάπαυση Δώσε, σ’αυτόν Κύριε

και Αιώνιο Φως!)

Φως, ώστε τα διδάγματά του

να κατανοήσει

ένας αμετανόητα Διχαστικός και
αυτοκαταστροφικός Λαός  !

                                                      Με Τιμή

                                                 Σπύρος Κίκερης

ΠΟΣΟΣ ΠΟΝΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ! ΠΟΣΗ ΘΛΙΨΗ! ΠΟΣΗ ΠΙΚΡΑ!

Σπύρου Κίκερη

ΠΟΣΟΣ ΠΟΝΟΣ ΘΕΕ ΜΟΥ!

ΠΌΣΗ ΘΛΙΨΗ! ΠΟΣΗ ΠΙΚΡΑ!

«Ρέκβιεμ!»

*Παράκληση Θερμή!

 Να μη διαβαστεί από μη φιλόζωους

 χωρίς όμως η παράκλησή μου, να παρεξηγηθεί!

*Προσοχή!

 Υπογραμμίζεται ότι το παρόν γράφτηκε

κάτω από έντονη συναισθηματική φόρτιση,

ως εκ τούτου, ζητώ προκαταβολικά συγνώμη

για ενδεχόμενη συγκινησιακή σας φόρτιση!

*ΑΦΙΕΡΩΣΗ!

Ειδικά Αφιερωμένο σ’αυτούς που Λάτρεψαν

τη γλυκιά και μοναδική μου ΣΙΝΤΥ

7b Microchip:985120019708731

και γενικότερα σε όλους τους φιλόζωους!

Είναι ν’απορείς!

Είναι ν’απορείς, είναι ν’απορείς,

πόσο, εν τέλει, εύκολο

είναι να ευτυχείς!

Είναι ν’απορείς, είναι ν’απορείς

αυτό που ψάχνεις στη ζωή

σε ζώα να το βρεις!

ΑΝ

Αν απαιτείς αγνότητα και να μη δυστυχείς!

Αν θέλεις τελειότητα και φίλο της τιμής!

Αν θέλεις στο διηνεκές, να είσαι ευτυχής

πάρε ένα αδέσποτο και θα με θυμηθείς!

Αν θες στα συναισθήματα να μη διαψευστείς!

Αν θες σ’αυτά που πίστεψες να επαληθευτείς!

Αν θες σε άσυλα ψυχής, ποτέ να μη ψαχτείς

πάρε ένα αδέσποτο και θα με θυμηθείς!

  Σάββατο (21/10/2017) ανάστατο, με μη αναμενόμενο το «σάβανο!»(

  Σάββατο 21/10/2017, έγερση άγριο χάραμα όπως πάντα, άλλωστε εδώ και έξη μήνες τώρα, είχα ανειλημμένη υποχρέωση, να κατεβάζω την υπέργηρη συντροφίτσα – σκυλίτσα – μου, τέτοια ώρα!

  Έφτιαξα τα συντροφάκια μου, τη Σιντούλα μου, τη Γιουγιούλα μου – τη καλή μου γατούλα – τον Κοκούλη μου –τον καλό μου παπαγάλο – την Φιλίτσα μου – μια αδέσποτη γατούλα – κάτω στην πιλοτή, τσίμπησα κάτι και όπως πάντα τέτοια μέρα, πήγα στη θάλασσα!

  Γύρισα κατά τις 12:00. Πριν να μπω στο σπίτι μου και ενώ ήμουν στην πόρτα, οι απέναντι μου είπαν: «Η σκυλίτσα έκλαιγε, εκβάλλοντας μια παράξενη έντονη κραυγή, για αρκετή ώρα!

  Ήταν η πρώτη φορά, που άκουγα μια τέτοια περιγραφή, είχα ν’ακούσω τη φωνούλα της, πολλούς μήνες, ανησύχησα, γιατί και το βράδυ είχε φάει δυο μπουκίτσες και το πρωί το ίδιο!

  Μπήκα στο σπίτι με αγωνία, ήταν στην κρεβατοκάμαρα, όπου και τα σπιτάκια της τρία στον αριθμό, είδα αναποδογυρισμένα τα πιατάκια της, με κοίταξε, την πήρα αγκαλιά, τη φίλησα, μου’γλυψε το χέρι, στην κλασική της και πάγια ανταπόδοση!

  Η περιοχή του στόματος και του στήθους της ήταν λερωμένη με ένα κολλώδες διαφανές υγρό! Κατάλαβα ότι είχε πάθει κρίση επιληψίας, ότι ήταν έντονη! Αριθμητικά ήταν η τέταρτη, σε διάστημα πέντε μηνών! Την έπλυνα, τη σκούπισα, της έκανα μασαζάκι, όπως κάθε μέρα σ’όλο της το κορμάκι! Μου έδειξε την ευγνωμοσύνη της, μ’ένα ακόμα γλείψιμο, στη βάση του αριστερού μου αντίχειρα, όπως πάντα!

  Στη συνέχεια, της έβαλα το λουράκι της και κατεβήκαμε κάτω για τη σωματική της ανάγκη, όπως πάντα 13:00 με 14:00! Λουράκι της έβαλα για πρώτη φορά πριν ένα χρόνο, από τον καιρό που έχασε την ακοή της! Μέχρι τότε, ποτέ δεν της είχα βάλει λουράκι, δεν το ήθελε!

  Η Σίντυ από μικρή ήταν μία υποδειγματική σκυλίτσα, γεννημένη «κυρία!» Πάντα στο πλάι μου κι’όταν φτάναμε στην άκρη του πεζοδρόμιου, σταμάταγε, με κοίταζε στα μάτια, να την πάρω αγκαλιά, να την περάσω απέναντι!

  Με το που ανεβήκαμε πάνω την είδα ήρεμη, σε λίγο αποκοιμήθηκε, είπα πάει κι’αυτό το περάσαμε η ώρα ήταν κάπου 14:15!

  Άσχημα Προαισθήματα!

  Όμως είχα ένα άσχημο προαίσθημα, θυμόμουν ότι στο γυρισμό μου από τη θάλασσα τα μάτια μου, έτρεχαν ασταμάτητα, μη ξέροντας το γιατί και τώρα, που κάτι σχετικά απλό έγραφα, δε μπορούσα να συγκεντρωθώ κι’ο νους μου σ’εκείνη έτρεχε, ανακαλώντας μία προς μία, χιλιάδες αναμνήσεις στη σχέση μου με ένα υπερτέλειο πλάσμα!

  Τι να πρωτοθυμηθώ, πώς να ξεχάσω και πως Θεέ μου να ξεπεράσω την τελειότητά της; Αν πω ότι ήταν άνθρωπος, θα την υποτιμήσω κι’αυτό αδυνατώ να το κάνω!

  Η γνωριμία μας!

  Θυμάμαι ότι αυτή με πήρε και όχι εγώ! Ήταν αδύνατο να με χάσει, η Μοίρα της την είχε δέσει μαζί μου, πριν τη γέννα της! Είχα πάει στα Σύβωτα Θεσπρωτίας για διακοπές, ο ξενοδόχος είχε ένα όμοιό της! Δεν ήξερα από σκυλιά, το μόνο που ήξερα ήταν ότι τα λάτρευα!

  Εντυπωσιάστηκα τόσο πολύ από τη συμπεριφορά της σκυλίτσας του ξενοδόχου, που όταν γύρισα στην Αθήνα και πήγα στο Pet Shop, ν’αγοράσω τροφή για τον παπαγάλο μου, έναν African grey Parrot, είπα στο φίλο Νίκο: «Νίκο μου είδα ένα μοναδικό σκυλάκι…..» Νάτο εδώ το’χω…» μου είπε. εκείνος.

  Τι ήταν Θεέ μου να διασταυρωθούν τα βλέμματά μας, πόσα κύματα μπορούν να δημιουργήσουν δυο διασταυρούμενες ματιές! Αυτά μόνο στους μεγάλους έρωτες συμβαίνουν, δεν έχω ίχνος αμφιβολίας!

  Ήταν τέλη Ιουνίου του 1999, έμενα μόνος μου, απουσίαζα συχνά με διανυκτερεύσεις, λόγω πτητικών υποχρεώσεων, από σκυλιά δεν ήξερα! Τι θα κάνω Θεέ μου; Θα πνιγώ! «Άστο Νίκο, δε μπορώ δε γίνεται, τα Χριστούγεννα θ’αποφασίσω!»

  Εκείνο, μια χουφτίτσα, γεννημένη 20/4/1999, δύο μηνών δηλαδή, να’ναι κολλημένη με τα χεράκια της στο κλουβί και να σπαράζει στο κλάμα! Πήγα κοντά της μου’γλυψε για πρώτη φορά τα χέρια μου, ρίγησα, άνοιξα το κλουβί όρμησε στην αγκαλιά μου, άρχισε να γλύφει το πρόσωπό μου! «Πάρτο, Νίκο Πάρτο, δε γίνεται, δε μπορώ!»

  Την πήρε, εκείνη σπάραζε στο κλάμα, ξανακολλώντας στο κλουβί της! «Πόσο έχει;» τον Ρώτησα, «175.000 δραχμές» μου είπε! «Αρσενικό ή θηλυκό είναι» τον ρώτησα! «Αρσενικό» μου είπε. «Οκ Αρσενικό θέλω ετοίμασέ το, πάω στο ATM να βγάλω λεφτά»

  Διέσχισα την οδό Πειραιώς κι’άκουγα το κλάμα της! Γύρισα την είχε ετοιμάσει δίνοντάς μου οδηγίες. «Πως το λένε» τον ρώτησα! «Να δούμε τα χαρτιά του» μου είπε. Άνοιξε το βιβλιάριό του και μου λέει «Μπέμπα!» «Πάρτο πίσω, σου είπα πως θέλω αρσενικό!» Εκείνος είχε κάνει λάθος στην προηγούμενη πώληση, «άστο μου είπε σε δύο μέρες έλα θα σου έχω άλλο!»

  Από δω και πέρα οι αντιδράσεις της γλυκιάς μου δεν περιγράφονται, γύρισα από την οδό Πειραιώς λυγίζοντας στις σπαρακτικές της εκκλήσεις!

  Αχώριστοι μια Ζωή!

  Από τότε, σχεδόν δε χωρίσαμε ποτέ, γίναμε ένα, αυτοκόλλητοι εγώ κι’εκείνη! Η ζωή μας όλη ένα παραμύθι! Περάσαμε άριστα, μακάρι και οι άνθρωποι, μακάρι όλοι μας, να περνάγαμε τέτοια ζωή! Αγάπη, εκτίμηση, πίστη και εικόνες, εικόνες πολλές, εικόνες που κάνουν το χρόνο να φαίνεται αρκούντως μεγαλύτερος!

  Μαζί μου, μαζί μου, πάντα μαζί από μωρό! Μόνο στην κόρη μου τη μικρή – που ήταν η δεύτερη αγάπη της - την άφηνα κάπου κάπου, αν δεν ήταν απολύτως αδύνατο, να την έχω κοντά μου!

  Τη στείρωσα λίγο μετά τους 12 μήνες! Η μέρα της στείρωσης, μέχρι να ξυπνήσει, ήταν από τις χειρότερες της ζωής μου! Όταν ξύπνησε φοβήθηκα γιατί επί δύο ώρες έκανε εμετούς!

  Όμως η στείρωση ήταν απαραίτητη για την υγεία της – συντελεί στην αποφυγή του καρκίνου της μήτρας! Το λίμπιντο δεν της έλειψε, έκανε τακτικά έρωτα, πάντα με την παντόφλα μου, μέχρι και τα δέκα εφτά της!

  Από τα απίθανα, που θυμάμαι! Πάντα ταξίδευε στη θέση συνοδηγού στο αυτοκίνητο, ποτέ δεν της άρεσε να της παίρνουν τη θέση! Με την επιμονή της την κέρδισε απολύτως! Τακτικά στις διαδρομές μας, έρχονταν στα πόδια μου, ενώ οδηγούσα! Πολλές φορές σηκώνονταν στα πίσω της ποδαράκια, βάζοντας τα μπροστινά της στο τιμόνι!

  Κάποια φορά στον Άλιμο, σ’ένα φανάρι, ένας μου έκανε παρατήρηση και’γω του είπα, «είμαι ΑμΕΑ, αυτή έχει το τιμόνι!» Κάποια άλλη φορά μας σταμάτησε ένας τροχονόμος, για τον ίδιο λόγο! Από εκείνη τη στιγμή όταν της έλεγα τη λέξη «Αστυνομία» έκανε βουτιά και κρύβονταν! Ήταν ειλικρινά πανέξυπνη, με τα μάτια μου καταλάβαινε τα πάντα!

  Στον Άγιο Αντρέα, στο Ζούμπερι, στο θέρετρο της Αεροπορίας, δεν επιτρέπονται τα σκυλιά, εκείνη πέρναγε, γιατί έγκαιρα της έλεγα «κρύψου, θα σου πω πότε θα βγεις!» Είμαι σίγουρος ότι τα Ελληνικά τα κάτεχε σε μεγάλο βαθμό, αν όχι όλα!

  Ήταν κοινωνική, υπερβολικά κοινωνική, όταν άκουγε το κουδούνι πήγαινε πάντα στην πόρτα, μόλις την άνοιγα πήγαινε μπροστά, από το ασανσέρ για υποδοχή! Τους μόνους που δεν πήγαινε και πολύ, ήταν οι γιατροί της, Ο Μιχάλης Στεφανογιάννης και η Αμαλία Γεωργιάδου!

  Μία φορά που χτύπησε το κουδούνι βγήκε για υποδοχή, όταν όμως από το ασανσέρ, πρόβαλε ο γιατρός της, εξαφανίστηκε τρέχοντας, πηγαίνοντας στο σπιτάκι της!

  Ήταν Ιπτάμενη!

  Ήταν Ιπτάμενη με πολλές ώρες, στην αρχή γκρίνιαζε κυρίως στις φάσεις προσγειώσεως και απογειώσεως! Δεν άργησε να εξοικειωθεί στον αέρα και να της αρέσει να πετά! Όταν η θέση Συγκυβερνήτη πλάι μου ήταν κενή, πάντοτε κάθονταν σ’αυτή, κι’οση ώρα πετάγαμε, με κοίταζε στα μάτια!

  Μια φορά, έκανα μια εξομοίωση απώλειας υδραυλικών, σε έναν πιλότο μέτριας εμπειρίας, εκείνος άργησε πολύ να το καταλάβει και το κατάλαβε όταν του είπα «την ακούς τη Σίντυ, κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά!»

  Σε μια πολύ σοβαρή κατάσταση ανάγκης, που ο Θεός μας έστειλε, να σώσουμε δυο ακόμα άτομα, που θα’χαν τσακιστεί χωρίς χαμπάρι να το πάρουν, πλάι από τη Εθνική οδό Αθηνών Λαμίας κοντά στα διόδια Αφιδνών!

  Μπορεί να’ταν το δικός της γούρι, που μ’αφύπνισε τη ύστατη στιγμή, γιατί δεν είχα τα χειριστήρια, φωτίζοντας το νου μου, για την κάλλιστη επιλογή πρόληψης, μείζονος θανατηφόρου, κατά πάσα πιθανότητα, ατυχήματος!

  Στους άγριους καιρούς δεν κώλωνε, γιατί γονιδιακά ήμασταν στην ίδια συνομοταξία και όχι μόνο, γιατί εκείνη το μόνο που ήθελε ήταν, να είναι δίπλα μου, ανεξαρτήτως συνθηκών και συνεπειών!

  Πέρασε Καλά! Γεύτηκε Πολλά!

  Γεύτηκε πολλά, μέχρι γενέθλια στο Νάμμος, στη Ψαρού της Μυκόνου! Ήταν μια αρνητική έκπληξη για μένα, που φυσικά δεν την ήθελα, γιατί κάποιοι το’καναν για λόγους επίδειξης και μόνον! Δούλοι όντες, στη μεγαλειότητα της «ματαιότητας!» Το ζητούμενο ήταν ν’ακουστεί ότι το σκυλί του πιλότου του Κου Τάδε, είχε γενέθλια!!!

  Στα νιάτα της τρέχαμε ολόκληρο το δάσος Συγγρού! Ένα δάσος ανείπωτου κάλλους, μπροστά αυτή και πίσω εγώ! Ήταν αδύνατο να την φτάσεις, έτρεχε σα λαγός!

  Οι λόγοι, που οι Άγγλοι, επινόησαν τη ράτσα ήταν δύο, ο πρώτος ότι η ράτσα αυτή έχει την ιδιορρυθμία να προπορεύεται του συντρόφου της και δεύτερον η ταχύτητά της! Έτσι χρησιμοποιήθηκε αρχικά σαν πλοηγός ανθρακωρύχων και στη συνέχεια σε μεγάλα εργοστάσια σαν κυνηγός ποντικιών!

  Όταν πήγαινα για μπάνιο, την έπαιρνα σχεδόν πάντα μαζί μου! Άλλοτε έσκαγε από τη ζέστη και άλλοτε τουρτούριζε από το κρύο, όμως πάντα με περίμενε, πάνω σε μια καρέκλα, κι’όταν αργούσα μερικές φορές να βγω, ανησυχούσε κι’έκλαιγε!

  Ήταν η μασκότ του ομίλου και όλοι τη λάτρευαν! Το μπάνιο στη θάλασσα δεν της άρεσε ιδιαίτερα, όμως όταν την έπιανε η επιθυμία να βουτήξει ήταν ασυγκράτητη!

  Τα μπάνια της ήταν μετρημένα, δύο στην Τέλενδο της Καλύμνου, ένα στη Μύκονο σε πισίνα και ένα στις Σπέτσες! Η εικόνα της στο νερό μοναδική, όλο της το τρίχωμα επέπλεε, δείχνοντάς την τετραπλάσια σε όγκο, προβληματίζοντας τον όποιον την έβλεπε από απόσταση, περί ποίου όντος επρόκειτο! Η προίκα που μου άφησε «θύμησες», χιλιάδες «Θύμησες» και όλες θετικές!

  Ξεπέρναγε την Τελειότητα!

  Η συμπεριφορά της εν γένει δεν ήταν απλά άψογη, δεν ήταν απλά τέλεια, ήταν κάτι παραπάνω, δεν υπάρχουν λόγια να την περιγράψω! Απλά ίσως μια φράση κάτι μπορεί να αποδώσει «Το πλάσμα αυτό ξεπέρναγε την τελειότητα!»

  Μόνο μία φορά μωράκι λέρωσε, μόνο μία φορά με τα τσισάκια της! Από εκεί κι’ ύστερα ποτέ, ούτε πάνες, ούτε βρακάκια, ούτε τίποτα μέχρι το τέλος της στα 18 της χρόνια 6 μήνες και μία ημέρα, αντίστοιχα σε ανθρωπινά έτη 92!

  Πάντα πλάι μου κι’όταν έλειπα, μόλις άνοιγα την πόρτα, αυτή πάντα πίσω της περίμενε, κάνοντας σούζα στη θέα μου! Την ημέρα μόνιμα πάνω στο γωνιακό μαξιλάρι του καναπέ στο σαλόνι σε μια πετσετούλα, που της έβαζα, κι’από κάτω η γατούλα, η καλή μας γιουγιού, σε μια άλλη πετσετούλα!

  Ποτέ με τη γατούλα δε μάλωσαν κι’ας είχαν την ίδια αγάπη! Το βράδυ κοιμόνταν πάντα στα πόδια μου, εκτός από τα δύο τελευταία χρόνια, που δε μπορούσε ν’ανέβει στο κρεβάτι, ούτε στον καναπέ! Όταν την ανέβαζα κάθονταν λίγη ώρα και μετά ήθελε να την κατεβάσω, προφανώς από ανασφάλεια!