Υπάρχουν κι'Άνθρωποι!
«Πώς να μην κλάψω, πώς να μη συγκινηθώ
πώς να κρατηθώ να μην Απογειωθώ;
Στον Ουρανό ν’ ανέβω να φτάσω στο Θεό
πως υπάρχουν κι’άνθρωποι, Θεέ μου να του Πω!»
*Μια μικρή Δημοσίευση για ένα Μεγάλο Άνθρωπο!
Τον εκ Πρεβέζης Μπάμπη, το Δικό μας Μπάμπη, τον Μπάμπη
Τσόκα!
Τον απέριττο Χορηγό του καλαίσθητου Δώρου πέραν των
άλλων,
ενός Αγάλματος, Κοσμήματος της Παραλία μας!
Ένα Κοσμήματος, που κατέστη Σύμβολο της Πανέμορφης Πόλης
μας
και Φυσικά εννοώ την του Μπάμπη Τσόκα Περίφημη Γοργόνα μας!
Αυτό όμως που μου συνέβη δε θα μπορούσα ποτέ μου, όχι να το σκεφτώ, αλλά ούτε καν να το Ανθυποδιανοηθώ: «Ντρέπομαι μου είπε φίλος παιδικός, φτασμένος ολοκληρωτικά σ’όλα τα επίπεδα της Ανθρώπινης Δραστηριότητας, μηδέ εξαιρουμένης της Ηθικής και Ευεργετικής, τουλάχιστον στη Λατρεμένη του Γενέτειρα!»
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά, για να μη μπερδευτούμε και σε ατέρμονες περιγραφές εμπλακούμε! Ο νόστος για την Γενέτειρά μου είχε μέσα μου θεριέψει, καθιστάμενος ατίθασο κι’ανίκητο Θεριό, βλέπετε είχα δυο ολόκληρα χρόνια στην Λατρεμένη μου Πρέβεζα να’ρθώ!
Έτσι αποφάσισα ν’άρθω για μία Εβδομάδα από την Κυριακή 28/6/2026 έως την Κυριακή 5/7/2026, γιατί στις 9/7/2026 ήμουν προγραμματισμένος για να χειρουργηθώ στο Δεξί μου χέρι λόγω Συνδρόμου Καρπιαίου Σωλήνα, μ’αιτία κυρίως την υπερβολική κόπωση λόγω γραφής!
Κατά τη σύντομη παραμονή μου στην Πρέβεζα την Παρασκευή 3/7/2026 είχα μια Συνάντηση με τον Κύριο Δήμαρχο Νίκο Γεωργάκο και τον Αντιδήμαρχο Κύριο Λεωνίδα Αργυρό για μία Συναυλία στην Πόλη μας - 21/10/2026 Επετειακή Ημέρα Απελευθέρωσης της Πόλης μας - με Έργα Δικά μου υπό τη Διεύθυνση μιας Δωδεκαμελούς Συμφωνικής Ορχήστρας Υψηλού Επιπέδου, υπό τη Διεύθυνση του Διεθνούς Φήμης Πολυβραβευμένου Συνθέτη Μιράν Τσαλικιάν – Έχει συγγράψει και τον Ύμνο της Νότιας Κορέας -!
Απογευματινές προς βραδινές ώρες της ίδιας Ημέρας κατέβηκα στην Πόλη γιατί καθόμουν στον Αλέξανδρο Ρούγκα, εκεί πλάι από τις Φυλακές, στην πανέμορφη αυτή τοποθεσία, μια και αυτός και η Γυναίκα του είναι από πολλά χρόνια Φίλοι μου και μου συμπεριφέρονται άψογα!
Καθώς ανηφόριζα το τόσο Συμπαθές Σαϊτάν Παζάρ άκουσα μια φωνή να με προσφωνεί, που συνέπιπτε με τη ματιά που έριχνα, στο γνωστό Τυπογραφείο του Τσόκα!Είδα με μεγάλη Χαρά το τυπογραφείο να φωτίζεται πέραν του Ιδιοκτήτη πλέον Πάνου Τσόκα και από το Άστρο του Θείου του Μπάμπη, του πασίγνωστου πλέον Μπάμπη, λόγω των σκηνοθετικών του Διεθνών Επιτυχιών, καθώς και των προς τη γενέτειρά του Δημιουργιών και Αφιλοκερδών του Προσφορών!
Ακολούθησε ένας αυθόρμητα σφιχτός
εναγκαλισμός, με τον πάλαι ποτέ γείτονά μου και συμμαθητή από το πρώτο Δημοτικό
Σχολείο! Αφού Καλωσοριστήκαμε και ξεπεράσαμε το σοκ της Έκπληξης, ακολούθησε ο
εξής Διάλογος:
- «Πού πας Σπύρο, πώς κι’από δω;»
-Μπάμπη μου είχα δυο χρόνια να’ρθώ κι’είμαι
συγκινημένος ετούτα τα σοκάκια σαν δρασκελώ και τούτα τα μονοπάτια σαν πατώ, να
λίγο πιο πάνω είναι κι’ένα από τα σπίτια ενοικίου που αλλάξαμε και ήταν τότε
που πέρασα στη Σχολή των Ονείρων μου!
-«Θυμάσαι Σπύρο τότε που Βγήκε ο Παπάγος Πρωθυπουργός που τρέξαμε αγκαλιασμένοι από την
Ευαγγελίστρια που καθόμασταν και ήρθαμε εδώ στο Σαϊτάν Παζάρ να το Γιορτάσουμε;
Ήμασταν εφτά (7) χρονών τότε και τώρα είμαστε ογδόντα και!»
- Όλα τα θυμάμαι Μπάμπη μου, Όλα! Ακόμα ηχεί στ’αυτιά μου εκείνο που μου είπες για τη Μάνα σου, εκείνη την απίθανη Σεβάσμια Κυρία, την τελευταία στιγμή που για τη Σουηδία έφευγες και βγήκε στο παράθυρο φωνάζοντας : «Μπάμπη Παιδί μου γύρνα, γύρνα, ξέχασες παιδί μου να πάρεις την Φλοκάτη και μου’παν εκεί που πας κάνει κρύο, πολύ κρύο!» Άστα ρε Μπάμπη μη μου τα θυμίζεις γιατί πονάνε, πονάνε πολύ! Φτώχια και Χαρές όλα μπερδεμένα, όμως τόσο, μα τόσο ωραία!
Αναφερθήκαμε σε αρκετά πράγματα, όλα αναμνηστικά και συγκινησιακά! Ο Αλληλοθαυμασμός μεταξύ μας μεγάλος, ο Δικός μου για τα Σκηνοθετικά του μεγαλουργήματα και τις προσφορές του στη Γενέτειρα κι’εκείνου για τη δουλειά που έκανα και κυρίως για τα λογοτεχνικά μου επιτεύγματα! Διάβαζε λαίμαργα το κάθε τι που έγραφα και απεριόριστα το θαύμαζε όπως μου έλεγε, χωρίς να παραλείπει ούτε μια άνω τελεία!
Ξέρεις Σπύρο μου είχε πει και πάντα μου
το’λεγε:
-«Η Λογοτεχνία και η Σκηνοθεσία έχουν πολλά
κοινά!»
- Και‘μεις
Μπάμπη μου, ίδια η Βασική τους πηγή, η Ευαισθησία, ο αισθησιασμός και εν
γένει ο Ψυχισμός μ’όλα του τα συναφή! Χαρίσματα που φαίνεται να εκλείπουν από
την εποχή μας! Σκαρτεύουν οι Άνθρωποι στην εποχή μας Μπάμπη μου και δε ξέρω που
πάνε! Εγώ θα παλέψω να κάνω τη Συναυλία στις 21/10/2026, το’χω τάμα Μπάμπη,
Χρειάζονται κάποια Χρήματα, ελπίζω ο Κύριος
Δήμαρχος και οι Συντοπίτες μας του Δημοτικού Συμβουλίου να το συμμεριστούν!
- «Και’γω το ελπίζω Σπύρο μου, πάντως σου υπόσχομαι να’ρθώ από τη Σουηδία, να την παρακολουθήσω αν τελικά γίνει, που εύχομαι, γιατί θ’αξίζει!»
Με το που έφτασα την Κυριακή το μεσημέρι
σπίτι μου στην Πεύκη, χτύπησε το τηλέφωνό μου! Ήταν ο Μπάμπης:
"Έφτασες Σπύρο μου, έφτασες;"
-Μόλις
Μπάμπη μου μόλις, από Δορυφόρο μ’έβλεπες;
-«Όχι
Σπύρο μου, από Ένστικτο, ξέρεις με το που χωρίσαμε την Παρασκευή εσένα
σκεφτόμουνα, εσένα συνεχώς και αδιαλείπτως, βρε Σπύρο σε φώναξα γιατί κάτι
ήθελα να σου πω, κάτι πιο σοβαρό, απ’αυτά που είπαμε. Κάτι πολύ πιο Σοβαρό!»
- Κάτι πιο σοβαρό; Μα τί είναι αυτό το τόσο σοβαρό μ’αιφνιδιάζεις!
-«Σπύρο
ναι, εγώ δεν ανέχομαι άνθρωποι του δικού σου Επιπέδου να’ρχονται κάθε φορά στην
Πρέβεζα και να ψάχνονται, κατά περίπτωση, για διαμονή, που τον Αύγουστο ξέρω δε
βρίσκεις!»
-
Ναι Μπάμπη μου ας κάναμε καλύτερη Διαχείριση του Εαυτού μας, ξέρεις Μπάμπη,
πρόσφερα πολλά σε τρίτους, έπαιρνα πολλά λεφτά με τα Πτητικά, σκέψου 10.000
δραχμές το μήνα και ένας Υπάλληλος Τραπέζης ένα χιλιάρικο!
- «Σπύρο πάψε μη μου λες τίποτα ξέρω τα πάντα για τη Ζωή σου, τα πάντα, φρόντισα και τα’μαθα, όλα τα μαντάτα! Άκου για να μην σε κουράζω. Σπύρο την οδό Αβέρωφ την ξέρεις στην Πρέβεζα, εκεί μετά το Μασούτη στο Κέντρο! Εκεί Σπύρο, εκεί Αβέρωφ δύο (2) υπάρχει ένα καινούριο τριώροφο, είναι Δικό μου! Εκεί λοιπόν όταν του λοιπού έρχεσαι στην Πρέβεζα οποτεδήποτε και για οσοδήποτε, εκεί θα μένεις στον Τρίτο Όροφο, είναι όλος Δικός σου! Την Επόμενη φορά που θα’ρθείς θα περάσεις από τον Ανιψιό μου Πάνο, θα πάρεις τα κλειδιά και θα βγάλεις δύο άλλα, ένα για την κυρία είσοδο και ένα για τον Τρίτο Όροφο, που θα’ναι δικά σου, όσο ζεις και υπάρχεις!»
Μπάμπη μου, θα το θυμάμαι αυτό και στην άλλη μου ζωή! Ξέρεις μου έχουν πει κάποιοι κατά καιρούς να με φιλοξενήσουν, όμως σου μιλώ ειλικρινά, ποτέ δεν δέχθηκα από κανένα να φιλοξενηθώ! Εσένα το ξέρεις, το νιώθεις σε βλέπω αλλιώς, από μικρός, από τότε θαρρώ νιώθαμε ότι ο Ψυχισμός μας ήταν κοινός!
Όσο για τη Συναυλία ειδοποιήθηκα ότι ο Προϋπολογισμός του Δήμου δεν επαρκεί, τέλος χρονιάς βλέπεις και απ΄ότι ξέρω κάπου τέτοια εποχή και λίγο αργότερα βγαίνει ο Προϋπολογισμός για την επόμενη Χρονιά! Δεν πειράζει ίσως του Χρόνου, γίνει η εκδήλωση Συναυλιακά υπό τη Διεύθυνση του Διεθνούς Κύρους και Φήμης Συνθέτη Μιράν Τσαλικιάν!
Όμως εγώ επειδή είμαι Πεισματάρης θα προσπαθήσω να έρθω μόνος μου νa κάνω την εκδήλωση με απαγγελίες και Video Wall! Σίγουρος δε είμαι ότι ο Κόσμος θα την Ευχαριστηθεί, το ίδιο και οι υπεύθυνοι του Δήμου, την Επετειακή αυτή Ημέρα για τη Γενέτειρά μας! Ελπίζω να έρθεις και τη γνώμη σου να μου πεις!
Ήδη από την1η του Οκτωβρίου αρχίζω τις
ελάχιστες συνεννοήσεις που απαιτούνται με τον Κύριο Δήμαρχο και τους στενούς
του Συνεργάτες, ελπίζοντας πως δεν θα υπάρξουν αντιρρήσεις!
Μπάμπη μου εάν τελικά καταστεί εφικτή η
εκδήλωση αυτή θα χαρώ ιδιαίτερα να σε δω, ομού με τις Φίλες και Φίλους μας,
καθώς τους λοιπούς Συμπατριώτες μας στο
Πολιτιστικό Κέντρο Όαση του Δήμου
μας!
