Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙ'Ο ΛΟΧΙΑΣ!

Ο ΔΑΜΩΝ ΚΙ’Ο ΦΙΝΤΙΑΣ

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙ’Ο ΛΟΧΙΑΣ!

*Αντί Επικήδειου εις Μνήμη Ιωάννη Οικονόμου!

Ανελήφθη την 25η /6/2020

στην Ηλικία των εβδομήντα (70)

μετά από τρίμηνη τυραννία από Καρκίνο των Πνευμόνων!

Εδεήθη την 26η/6/2020

στο Ναό του Αγίου Βασιλείου

όπου και μεγαλούργησε του Παππού του το Μεγαλείο

ενός των Σεβάσμιων της Πρεβέζης Ιεραποστόλων!

*Αυτά που γράφω λίγοι θα θυμηθούν

μα σίγουρος είμαι, πως πολλοί θα συγκινηθούν!

*Ο Χρήστος, δε ξέρω σήμερα, αλλά στα χρόνια μας,

ήταν περισσότερο γνωστός σαν Λοχίας!

Πήρα το Χρήστο να τον Συλλυπηθώ!

Πήρα τον αδελφό του Χρήστο να τον συλλυπηθώ

και σπάραξε η ψυχή μου από τον κλονισμό!

Οι Θύμησές μου, στήσαν χορό κυκλωτικό

με πίεσαν, με σφίξαν και είπα θα πνιγώ!

Ο Γιάννης ήταν, λέει, πρώτος στο χορό

κι’ο Χρήστος, χειροκρόταγε και του’δινε ρυθμό

τραπέζια όταν σήκωνε εκεί να δεις χαμό

τα δόντια από σίδερο, παιδί ήταν γερό!

Μα μια σειρά ας  δώσουμε σε τούτο το γραπτό

και κάποια ερμηνεία, στο γιατί τόσο πονώ!

Μαζί τους ένα ήμουνα σ’αυτών το σπιτικό

που όμως κάθε άλλο, το ριζικό καλό!

Ήτανε πέντε όλα τους και έκτος πάντα εγώ

τα τρία τα μικρότερα σε γένος αρσενικό!

Τάκη τον πρώτο έλεγαν, τον είχα κολλητό

που γεωπόνο  έμελλε να δω και τόσο να χαρώ!

Όλα με νιώθανε θαρρώ μεγάλο αδελφό

και σαν ο μεγαλύτερος, κάπου σαν Αρχηγό!

Κόμπο μ’εκείνους δέθηκα και γόρδιο δεσμό

και ότι εκείνοι βίωναν, το βίωνα και’γω!

Τη φτώχεια γνώρισα, σαν φίλος τους στο σπίτι

μια και ο Χάρος άσπλαχνα τους πήρε στο κυνήγι!

Η Μάνα έφυγε νωρίς ετών σαράντα έξι

κι’ ο άντρας μεσ’το χρόνο της, δεν μπόρεσε ν’αντέξει!

Στου Χάρου τον κατατρεγμό ο Γιάννης ήταν στα οχτώ

ο Τάκης ήταν έντεκα κι’ο Χρήστος ούτε δέκα!

Η βούλα ετών δεκατριών, η Λόλα δεκαπέντε

πολύ μικρούλα εκτιμώ, στο ρόλο για μητέρα!

Ενώ αυτοί ψηνόντανε στης ορφάνιας το καμίνι

ποτέ τους δε ξεχνάγανε ν’ανάψουν το καντήλι!

Την ψυχή τους εκείνο όπλιζε, σαν άστρο που δεν δύει

μηνύματα του στέλνοντας, η ζωή πως συνεχίζει!

Ο Παππούς πλέον τα φρόντιζε, Παπάς στον Άη Βασίλη

κι’αυτά τον προσφωνούσανε παππού Παπά Δημήτρη!

Μα κι’εκείνος έφυγε νωρίς για το στερνό ταξίδι

και έτσι βαρύτερο σ’αυτούς, πέφτει το Αντριλίκι!

Σε κέντρα χόρεψαν τα δυο για να επιβιώσουν

κι’απ’τη μιζέρια την κακιά, να φύγουν να γλυτώσουν!

Σε στέγες σκάλωσαν μαζί για να τις διορθώσουν

και ετοιμόρροπα παλιά για να τα ξανανιώσουν!

Ποτέ τους δεν κωλώσανε στου κάματου τον κόπο

ούτε ποτέ ενδώσανε στον εύκολο το δρόμο!

Πάντα με το χαμόγελο και το καλό τους λόγο

και ο Λοχίας συμπαθής, όσο κανείς στο λόχο!

Σαν τα σκυλιά πολέμησαν στης ζωής το μετερίζι

μα ο χάρος, πάντα άσπλαχνος, εκείνους τους ξεσκίζει!

Υπάρχει άραγε Θεός, που δίκια να ζυγίζει

του χάρου τις επιλογές, Θεέ μου, ποιος τις κρίνει;

Ο Τάκης ξάφνου έφυγε κι’αυτός για το ταξίδι

με το πακέτο αγκαλιά τη ρουφηξιά στα χείλη!

Ήταν εξήντα μοναχά, μα η έξη τον προδίδει 

από κοντά η βασιλική, ο χάρος μου τη δίνει!

Κι’ο Γιάννης έμαθα νωρίς, το τσιγάρο δεν το σβήνει

τους πνεύμονές του έκαψε μαζί και το καντήλι!

Κι’ήταν Θεέ μου γυμναστής, σώμα από γρανίτη

αυτός που τραπέζια σήκωνε κι’ αλάλαζαν τα πλήθη!

Μόνος απέμεινες λοιπόν Χρήστο μου Νοικοκύρη

κι’ακόμα η πρώτη σου αδελφή, όλα να στα θυμίζει!

Το Γιάννη που τόσο λάτρευες τον έχασες, σου λείπει

το ξέρω κοντεύεις να πνιγείς απ’την πολύ τη λύπη!

Ο Γιάννης αριστερά, ο Χρήστος δεξιά!

Με το Γιάννη πάντα αχώριστοι, αδέλφια μα και φίλοι

γι’αυτό κι’η αγάπη σας θαρρώ πως άσβεστη θα μείνει!

Με τ’όνομα στην Πρέβεζα, σαν παρακαταθήκη

Δάμωνα και Φιντία, ναι, στους πάντες να θυμίζει!

Ο Γιάννης λίγο πριν την ανάληψη!

Τέτοιο δεσμό δεν είχα δει, Χρήστο μου στη Ζωή

Χρήστο μου σου τ’ορκίζομαι και ώρα του καλή!

Δυο σώματα σε μια ψυχή, πες μου ποιος έχει δει

που έδεναν μύριοι Δεσμοί και ζήλευαν Θεοί!

Δυο σώματα σε μια ψυχή, είχαν οι στρογγυλοί

κι’όσοι διαβάζουν Πλάτωνα γνωρίζουν το γιατί!

Δυο σώματα σε μια ψυχή, είχαν δυο αδελφοί

οι Οικονόμου αδελφοί, στης Πρέβεζας τη Γη!

 

Ο νους μου ψάχνει αφορμή να παρηγορηθεί

στο «μάτι» Χρήστο θα σταθεί, που το καλό φθονεί!

Μα Χρήστο μου το ξεπερνώ, έτσ’είναι η ζωή

κι’ο Γιάννης σου σε καρτερεί, λε’η Αγιά Γραφή!

Ο Γιάννης κι’ο Λοχίας, ο Δάμων κι’ο Φιντίας

Δεσμοί της Ιστορίας και Πρότυπα Φιλίας!

Ο Γιάννης κι’ο Λοχίας, ο Δάμων κι’ο Φιντίας

Δεσμοί της πεμπτουσίας, Δευτέρας Παρουσίας!

Ψηλά τα σκήπτρα κράτησέ τα ρε Λοχία
στάσου ψηλά σ'όσα σου μένουν μετερίζια
κι'αν δε μπορέσεις ζήτα βοήθεια στα Θεία
λαμπάδες άναψε, κεράκια και καντήλια
στου Άη Βασίλη του Παππού την εκκλησία
όπου του Γιάννη η στερνή τελετουργία!

Χρήστο μου ξέρω ότι αυτός δεν ήταν απλός δεσμός
ήταν Λοχία μου, ένας Γόρδιος δεσμός
που κι'ο Μεγαλέξανδρος, θα φαίνονταν μικρός
και να τον λύσει θα μπορούσε, μόνον ο Θεός!

Εκτιμώ πως δεν θα είχες αντίρρηση
να του αφιερώσουμε  και δυο γραμμές
που ίσως απαλύνουν Χρήστο μου
της ψυχής σου τις ρωγμές!

Του τύχαν δύσκολα, στον κόσμο αυτό τον άδικο
μ'αυτός την έκανε, πετά για τον Παράδεισο!
Στα Θεία αφήνεται τα ρεύματα του Άνεμου
και στροβιλίζεται στο ζεϊμπέκικο του Αρχάγγελου!

*Και μια παραίνεση! «Κόψτε αυτό το Διάβολο, που τις ζωές μασάει κι’από εκδίκηση θαρρείς στον Άδη τις Ξερνάει!»

                                     Θερμά Συλλυπητήρια Λόλα και Χρήστο!

               Μ’άπειρη εκτίμηση

               Σπύρος Κίκερης.

ΜΑΧΗΤΕΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΡΑΣΗΜΟ!

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

 ΜΑΧΗΤΕΣ  ΕΙΡΗΝΗΣ

 ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΑΡΑΣΗΜΟ!

   Στων Αϊτών μας την άοκνη πάλη!

«Στων Αϊτών μας  την άοκνη πάλη
στου Αιγαίου την Άγια τη μάχη

πλοηγώντας η δόξα στο πλάι

 δείχνει Θέ μου, αυτούς, πως ξεχνάει! 

Φώτισέ την Θεέ μου στη χάρη

στους Αϊτούς μας να πλέξει στεφάνι

από δόξα με σμύρνα και δάφνη

 αμοιβή στη γενναία τους πράξη!»

   Ο Παιδεμός!

   Χύνουν αφειδώς τον ιδρώτα τους κι’ενίοτε το αίμα τους! Μένουν  συχνά μόνοι τους, μακριά από μητέρες, γυναίκες παιδιά,  φίλους, κοινωνία, σε βάρδιες 24ωρες κι'άγριες χωρίς παράπονο, χωρίς μιλιά, φυλώντας Θερμοπύλες, σαν άλλοι Λεωνίδες και φορώντας άβγαλτα Εθνικές παρωπίδες!

   Πετούν όποτε χρειαστεί, υπάκουοι τυφλοί, σ’ένα πρόσταγμα σειρήνας εκκωφαντικής που τους καλεί, και γι’αυτούς με τη φωνή της Πατρίδας αντιστοιχεί! 

   Ψάχνουν με το Αετίσιο τους μάτι, μέχρι την άκρη του ορίζοντα, εκεί που η χώρα τους τελειώνει κάθε φορά, χωρίς κενά, κι’όταν κάτι δουν ακάθεκτα ορμούν, να εμπλακούν!

   Πονάει το κορμάκι τους, βογγάει η ψυχούλα τους, η καρδούλα τους υπερταχύνεται χτυπώντας δυνατότερα, στην αποστολή της ν’ανταποκριθεί! 

   Το βάρος τους τριπλασιάζεται, η anti-g φόρμα τους φουσκώνει, το βάρος τους τετραπλασιάζεται, το μισό τους σώμα απ'τη μέση και κάτω αφόρητα πιέζεται, σαν σε μέγγενη! Το βάρος τους πενταπλασιάζεται, η όρασή τους θολώνει, grey out οι επιστήμονες το λένε, όλα σκούρα, μα δεν τους πειράζει, γιατί άλλο τώρα τους νοιάζει! Το Βάρος τους εφταπλασιάζεται, οχταπλασιάζεται, σε απίστευτους ελιγμούς στροφών, αναστροφών και περιστροφών! Εδώ ούτε η Μάνα τους, ούτε η Κόρη τους, ούτε ο Γιος τους, θα μπορούσε να τους αναγνωρίσει, κι'αν τους έβλεπαν, θα τρόμαζαν και στα πόδια θα το'βαζαν! Έχουν ήδη υπερβεί  τα πεντακόσια (500), εξακόσια (600) κιλά! Οι βολβοί των ματιών τους στις επιταχύνσεις προσκυνούν, το Black out - απώλεια όρασης - πηγαινοέρχεται, το g-loc - απώλεια συνείδησης - καραδοκεί, κι'αυτοί εκεί!

 Τα κόκκαλά τους τρίζουν, λυγίζουν, το χέρι τους όμως πάντα εκεί σ'επαφή, με της σκανδάλης την αφή! Και κάπου εκεί θ'ακουστούν

δυο φωνές μέσα από βαριές και βαθιές ανάσες, κάτω από την πίεση τρομερών δυνάμεων και ποικιλίας συναισθημάτων, που επιτρέπουν και θα'λεγα επιβάλλουν το ακατάλληλο:
 "Είμαι στα ψαλίδια στο Fox3!" (Θέση Βολής) 
- "Γάμησέ τον!" 
-"Θα τον ξεσκίσω το Μπινέ!" 

   Και όταν κανείς αναλογιστεί, πως είμαστε σε καιρό ειρηνικής περιόδου, άντε να καταλάβουν, πώς όλα τούτα βιώνουν, χωρίς ηθική, τουλάχιστον αμοιβή, που δε στοιχίζει ούτε δραχμή!

   Ε δεν είναι ντροπή μετά απ’όλα αυτά και άλλα πολλά! Όχι εδώ θα σταθώ, δε γίνεται! Στο διάβολο τα ρίσκα, στο διάβολο η όψη του Χάρου, που αμείωτα παρακολουθεί και καραδοκεί, μην ευκαιρία χάσει! Στο διάβολο κι’ο ιδρώτας που απ’τη μάσκα τους θ’αδειάσουν, όπως και να'χει, σαν προσγειωθούν! Στο διάβολο κι’αν ξέρουν πως στο βιολογικό τους οδοιπορικό, πριν την ώρα τους θα σπάσουν και νωρίτερα απ’τους άλλους θα γεράσουν! Στο διάβολο και χίλια δυο ακόμα που θα μπορούσαν να πουν, χωρίς ποτέ απ’τα χείλη του μια λέξη να βγει! 
   Και για να μην κανείς παρανοήσει, ποτέ το οικονονομικό δεν υπήρξε κίνητρο, για τους Ήρωες αυτούς, όχι όμως και ν'αντιμετωπίζουν πρόβλημα βιοποριστικό, όχι όμως και τα παιδιά τους, να μη μπορούν, καθώς πρέπει να σπουδάσουν! Όχι όμως και ανώτεροι Αξιωματικοί να στεγάζονται σε περιστερώνες του 251 Γενικού Νοσοκομείου Αεροπορίας, από ανάγκη!

   Ε το να νιώθουν πως εν τέλει την αμοιβή τους θα συνιστά, για να θυμούνται, όλα τούτα τα δυσάρεστα και λυπητερά, το παράσημο της ανοιχτής παλάμης! Τι λέτε, δεν είναι ντροπή; 

   Χάθηκε ένα Μετάλλιο;

   Γιατί μωρέ, χάθηκε ένα παράσημο γι’αυτούς τους Λεβέντες, γι’αυτούς τους Αϊτούς, γι’αυτούς τους άγρυπνους του Έθνους φρουρούς, γι’αυτούς τους ακαταμάχητους του Χρέους σκοπούς; Γι’αυτούς τους Μαχητές; Γι’αυτούς τους Γητευτές;

   Και γι’αυτό το παράσημο, πρέπει ένας απόμαχος, να νοιαστεί; Εσείς οι υψηλόβαθμοι ενεργοί καμία έγνοια, γιατί; Μήπως η καρέκλα μόνον σας απασχολεί; Όχι δεν θέλω να πιστέψω, αυτή την απάρνηση των ιδανικών, όχι επ’ ουδενί! Απλά πως σας διέφυγε θα πω και υπομονετικά τη σάρκωση της ωφέλιμης ιδέας θα καρτερώ!

   Κακά τα ψέματα, κακά! 

   Επιχειρησιακές ειδικότητες έχουμε πολλές, όμως οι μόνοι θεωρούμενοι, εν καιρώ ειρήνης, μαχητές, τουλάχιστον από την κοινή γνώμη, είναι οι χειριστές! Αυτοί που εκτελούν τις σκληρές αποστολές στου Αιγαίου τις Ιεραποστολές! Αυτοί που και με το αίμα τους έχουν βάψει ανεξίτηλα κάποια κύματα, αναπέμποντας αενάως μηνύματα, ακόμα κι'από μνήματα!

   Οι Διοικητές αυτών, είναι οι μόνοι, που γνωρίζουν τη μαχητική και επιχειρησιακή τους ικανότητα και κατ’ουσίαν την απόλυτη στάση τους, στον πόλεμο, απ'τον καιρό της δήθεν Ειρήνης!

    Επειδή το θέμα θεωρώ άκρως σοβαρό, θα θεωρούσα ιδιαίτερα σημαντική την καθιέρωση ενός Παράσημου – Μετάλλιου - Αιγαίου, φυσικά με κάποια κριτήρια, ετών, αναχαιτίσεων, εμπλοκών επιτυχιών κτλ!

   Υπενθυμίζω για μια ακόμα φορά, πως η επιβράβευση δε στοιχίζει τίποτα και δίνει πολλά, έτσι εκτιμώ πως η σάρκωση της ιδέας θ’άξιζε τον κόπο! 

   Ας δούμε το θέμα λίγο βαθύτερα.

   Αναμνηστικά μετάλλια – παράσημα – υφίστανται τόσο για την

περίοδο του πολέμου, όσο και της Ειρήνης! Δε συζητώ γι’αυτά του πολέμου, το Αριστείο Ανδραγαθίας, Το Αριστείο Ανδρείας κτλ!

   Όμως συζητώ για τα μη πολεμικά, που παγίως αποδίδονται, όπως της Ευδοκίμου Υπηρεσίας, της Στρατιωτικής αξίας κτλ! Δεν μιλώ για την κατάργησή τους, γιατί οι Ένοπλες δυνάμεις συνιστούν, κατά την ταπεινή μου άποψη, ένα ιδιαίτερο τμήμα του Λαού μας και θα έλεγα μακράν το πιο ιδιαίτερο, κατά γενικήν ομολογία και παραδοχή!

   Εκείνο που μ’ενοχλεί είναι ότι ενώ οι κανονισμοί προβλέπουν και την απονομή παρασήμων σε μη πολεμικές περιόδους, πέραν των προβλεπόμενων, ουδείς μέχρι σήμερα σκέφτηκε κάτι γι’αυτά τα παιδιά, γι’αυτά τα παλικάρια, που τόσα τραβάνε!
   Εμμένω στο θέμα, γιατί έχω σαφέστατη γνώμη, για το πως

αντιμετωπίζεται το σχετικό θέμα στις Θεωρούμενες προηγμένες στρατιωτικά χώρες όπως ΗΠΑ, ΡΩΣΙΑ!

   Θ’αποτολμήσω μια ανάλυση του Πολεμικού παρασήμου «Αριστείου Ανδρείας» και φυσικά μία αναπόφευκτη σύγκριση! Αριστείο Ανδρείας απονέμεται όταν υφίσταται προφανής και άμεσος κίνδυνος, που επισύρει το θαυμασμό και την εκτίμηση προϊσταμένων και υφισταμένων, καθώς της κοινής γνώμης!

   Αβίαστα μπορώ να πω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για τις αποστολές των γενναίων μας στο Αιγαίο, με κυρίαρχη την τελευταία! 

   

   Κατόπιν τούτων.

   Κατόπιν τούτων και επειδή γνωρίζω ότι το θέμα, αναπόφευκτα ευρέως θα δημοσιοποιηθεί, εισηγούμαι την άμεση σύσταση σχετικής επιτροπής σε επίπεδο ΓΕΑ, προς καθιέρωση Αναμνηστικού Μεταλλίου – Παρασήμου – Αιγαίου, καθώς την άμεση απονομή αυτών! 

   Απονομή που αρχή θα έχει τον, ανυπέρβλητης γενναιότητας, συμμαθητή μου Ιωάννη Δινόπουλο, που στο βαθμό του

Υποσμηναγού, κατέρριψε στην θαλάσσια περιοχή μεταξύ Σκύρου και Λήμνου, τον Πρώτο Τούρκο, Βαθμού Αντισμηνάρχου, που διανοήθηκε να περάσει στο Αιγαίο, μετά την ρίψη βλήματος στο σχηματισμό του! 

   Έχω ξανά θίξει την περίπτωση και δεν αντέχω στην εκ νέου αναφορά της! Γιατί αντί να έχουμε αγάλματα του Δινόπουλου στις πλατείες μας, ενός ανθρώπου, που ενώ η Κύπρος καιγόντανε και οι Τούρκοι ήταν έτοιμοι και για την Ελλάδα, εκείνος στάθηκε αφορμή, να μην πατήσει τούρκος ξανά στο Αιγαίο, τουλάχιστον για μία δεκαετία! Εμείς αντί αμοιβής τον άνθρωπο αυτόν τον κυνηγήσαμε ανελέητα στην καριέρα του!

   Οι τούρκοι αντίθετα θεωρούν Εθνικούς τους Ήρωες και τους πιλότους που κατέρριψαν Έλληνες και φυσικά τους νεκρούς τους, στήνοντας αγάλματα και προτομές τους!

   Θ’άξιζε εκτιμώ να πω, ότι μετά τη δόλια και αμαχητί κατάρριψη και εξαΰλωση του Κώστα Ηλιάκη, που αντιμετωπίσθηκε στην ουσία με «μούγκα» από τις Ελληνικές Αρχές, παρά του ότι τόσα είχαν προηγηθεί!

   Παρ’όλα αυτά σε μία κατάρριψη Τούρκικου F-16 από Ελληνικό Mirage -2000 σε άγρια εμπλοκή, εντός του Ελληνικού FIR! Οι τούρκοι ζήτησαν επίσημα και επίμονα την έκδοση του πιλότου μας, για να δικαστεί στην Τουρκία με την αποζημίωση της οικογένειας του πιλότου  να φτάνει στο ύψος των  2.000.000 ευρώ!

   Για την Ιστορία του θέματος τον Τούρκο πιλότο τον έλεγαν Ερντογάν, τον δε Έλληνα Γρίβα! 
      Τούτα με παράπονο λέω, μια και ακόμα με οδύνη θυμάμαι, το παράσημο της Κύπρου, που έφεραν στη στολή τους, οι τούρκοι Ιπτάμενοι Αξιωματικοί στο ΝΑΤΟ και με πιάνει ταραχή, γιατί το πήραν αμαχητί! Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας.

   Ομού με την ηθική αποκατάσταση του Δινόπουλου, άμεση χορήγηση του υπόψη παρασήμου και στο Νο2 του Δινόπουλου, του τότε Ανθυποσμηναγού Θωμά Σκαμπαρδώνη!

   Και κάπου δω ο κόμπος σπάει το χτένι!

   Ναι και κάπου εδώ ο κόμπος φτάνει στο χτένι και ακαριαία το σπάει! Γιατί ανεκδιήγητοι, παράσημο δε δώσατε έστω την ύστατη ώρα, ούτε εκεί στο τελευταίο σκάφος, των Ηρώων μας, το φέρετρο, που εκείνοι υποτίθεται σε ανάστροφη βρίσκονταν, κι’ας ξέρατε πως μέσα τους περιείχε τη σύνοψη της σκέψης των Ελλήνων ανάκατη με δάκρυ!

   Κι’ας κάποιοι ίσως νιώθατε, την ίδια ώρα, πως αόρατες Αγγελικές μορφές, μοιρολογώντας σας μέμφονταν και υμνολογώντας, για κείνους   έψελναν!

   Αυτή η παράλειψη συνιστά μέγιστη κι’ανεπίτρεπτη ντροπή, που πρέπει ανυπερθέτως να εξαληφθεί! Γιατί εγώ και προφανώς άλλοι

αρκετοί σαν και μένα κι’ακόμα πλήθος μέγα πολιτών απαιτεί, κάτι τι, έτσι για τη Μνήμη και τη ψυχή, του Μπαλταδώρου, του Ηλιάκη, του Σιαλμά, του Γιαννικακη, του Πετρούτσου ……..
     Κλείνω το θέμα παρακαλώντας θερμά, όλους όσους υπήρξαν καθ’οιονδήποτε τρόπο μαθητές μου και σήμερα βρίσκονται στις ανώτατες βαθμίδες της Πολεμικής μας Αεροπορίας, μηδέ εξαιρουμένου και του Νυν Αρχηγού Γενικού Επιτελείου Εθνικής Αμύνης (Α ΓΕΕΘΑ) Κου Χρήστου Χριστοδούλου! Καλώντας αυτούς εν ονόματι του δικαίου και προς την Πατρίδα χρέους, να μεριμνήσουν για τη σάρκωση της ιδέας θέσπισης παράσημου Αιγαίου και όλων των ενεργειών, που απορρέουν από αυτό!

                                        Με Τιμή, Υπερηφάνεια και Συγκίνηση.

                                                             Σπύρος Κίκερης.