ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ! (ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ!)

Σπύρου Κίκερη

                                             Ειδικά Αφιερωμένο στον Σουπερ Γιάννη

                                                         τη μεγάλη τούτη Μέρα

                                                      20/2/2017 (All Star Game!)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ

«Το Θαύμα της Φύσης!»

  Η παραπάνω αφίσα είναι κυρίαρχη, μέσα στις άπειρες πλέον, για τον σπουδαίο Έλληνα! Δε ξέρω πως του φερθήκαμε ή μάλλον ξέρω, αλλά ίσως ντρέπομαι να το πω! Ιδού η αμοιβή! Αναλογίζεται κάποιος και μόνο τα οφέλη από την παραπάνω αφίσα, του πασίγνωστου πλέον Γιάννη! Του Γιάννη «Αγιάννη!» Του Γιάννη των θαυμάτων!

  Ποιος να το φανταστεί, από που πέρασε η ζωούλα του και που κατέληξε μόλις στα είκοσι δύο (22) του!

  Απ’τα Σεπόλια στου NBA τα Σαλόνια!

  Οι γονείς του λαθρομετανάστες από τη Νιγηρία φτάνουν μέσω Τουρκίας στην Ελλάδα το 1992! Ο Γιάννης, που είναι το τρίτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειας γεννιέται στη Χώρα μας το 1994!

  Μεγάλωσε πως μεγάλωσε και κάπου εκεί στην εφηβεία του τον βρίσκουμε να πουλάει στους δρόμους της Αθήνας, φο μπιζού, τσάντες, γυαλιά ηλίου και ρολόγια, κυνηγημένος ενίοτε!

  Όσο για το πόσο Έλληνας αισθάνεται αρκούν, εκτιμώ οι παραπάνω φωτογραφίες! Πάμε όμως παρακάτω.

  Κάποια στιγμή, ένας άνθρωπος του μπάσκετ (Σπύρος Βεληνιάτης) καλή του ώρα, τον διακρίνει και τον μυεί στο χώρο (Τρίτωνας – Φιλαθλητικός) και αυτό ήταν!

  Η Φύση Είχε Προνοήσει!

  Προσωπικά, έχω επικαλεστεί αρκετές φορές την «τύχη», προφανώς από συνήθεια και όχι από πίστη, όπως θαρρώ και οι περισσότεροί μας! Ανέκαθεν πίστευα στη φύση καθώς στις δωρεές και τις εκχωρήσεις της σε συνδυασμό φυσικά με την καλλιέργεια! Ποτέ δεν θεώρησα κάτι σαν τυχαίο κι’αν το’κανα, το’κανα σπανιότατα και επαναλαμβάνω από συνήθεια! Σχεδόν θεώρησα πάντοτε το ιδιαίτερο και ξεχωριστό, αξιοθαύμαστο μεν, όμως φυσικό δε!

  Όσο για τον περιβόητο πια Γιάννη Αντετοκούνμπο, τον γεννηθέντα στις 6/12/1994 και ποιηθέντα από την ίδια τη φύση μοναδικά, τούτα που λέω έχουν απόλυτη εφαρμογή! Ίδομεν!

  Τα επιτεύγματά του πρωτοφανή, όταν δε συνυπολογισθεί και ο ελάχιστος χρόνος μέσα στον οποίο επιτεύχθηκαν τότε ασφαλώς μιλάμε για Θαύμα! Θαύμα όμως όχι Θεϊκό και τυφλό, θαύμα εξόχως αρχικά φυσικό και κατόπιν της καλλιέργειας Φυσιολογικό!

  Τις επιδόσεις είδαν οι Αμερικανοί, εντυπωσιάστηκαν και στάθηκαν επιστημονικά σ’αυτές να δουν το πώς και το γιατί! Έτσι ο ίδιος ο Μάρκους Έλιοτ, ιδρυτής του ESPN (P3 Applied Sports Sciences), που αποτελεί πρότυπο προπονητικού κέντρου και επιστημονικής μελέτης επιδόσεων αθλητών, ασχολήθηκε με τη καταγραφή, μελέτη και ανάλυση της ανατομίας σωματοδομής του Γιάννη Αντετοκούμπο, για ν’αποφανθεί ότι πρόκειται για «Θαύμα της Φύσης!»

  Ανατομία Σωματοδομής Γ. Αντετοκούνμπο (Το θαύμα της Φύσης!)

«Όταν η Φύση έχει για κάτι προνοήσει

και την πρόνοιά της, σε κάποιον τη χαρίσει!

Αν ο δέκτης, στην πρόκληση δεν αδιαφορήσει

και στης φύσης τη χάρη δεν ολιγωρήσει

τότε άθλους μεγάλους, μέλλει να κατακτήσει

και στίγμα ανεξίτηλο, στον κόσμο θε ν’αφήσει!»

  Χαρακτηρίστηκε σαν το «κορυφαίο κορμί» πάμε λοιπόν να δούμε τα θαύματα της φύσης, πως συνοψίσθηκαν πάνω σ’αυτό το κορμί!:

  Το ύψος του ιδανικό για το είδος του Αθλήματος, φτάνοντας σήμερα τα δύο μέτρα και έντεκα εκατοστά (2,11!). Υπογραμμίζεται ότι το 2013, που πήγε στις ΗΠΑ, το ύψος του ήταν 2,05 και συνηθέστατα ο άνθρωπος σπάνια κερδίζει ύψος, μετά την ηλικία των 18 ετών και ο Γιάννης στις ΗΠΑ πήγε το 2013 ήτοι σε ηλικία 19 ετών!

  Το Βάρος του, επίσης ιδανικό για το συγκεκριμένο άθλημα, φτάνοντας σήμερα στα εκατό κιλά και εφτά γραμμάρια (100,7). Υπογραμμίζεται ότι το 2013, που πήγε στις ΗΠΑ, το βάρος του ήταν 89 κιλά!

  Το περίεργο είναι ότι πρόσθεσε βάρος, χωρίς να αυξήσει τον όγκο του (Φούσκωμα), που συνιστά σύνηθες φαινόμενο για την περίπτωση!

  Αυτό σημαίνει ότι δεν πήρε καθόλου λίπος, στη μυϊκή του Μάζα! Έτσι εν τέλει ο συνδυασμός ύψους και βάρους, θεωρείται σύμφωνα με τους ειδικούς «Ιδανικός!»

  Και προχωράμε στα απολύτως ιδιαίτερα!

  Το Άνοιγμα των Χεριών του είναι δέκα, κόμμα ένα εκατοστά (10,1cm) μεγαλύτερο του ύψους του, φτάνει δηλαδή στο απίθανο νούμερο των δύο μέτρων και είκοσι ένα κόμμα ένα εκατοστά (2.21,1) cm, φαινόμενο που σπάνια παρατηρείται σε άνθρωπο!

  Η Έκταση της Παλάμης του (άκρη αντίχειρα – άκρη μικρού δαχτύλου) φτάνει τα τριάντα κόμμα πέντε εκατοστά (30.5 cm!) Θ’αντιληφθούμε την ιδιαιτερότητα, όταν πληροφορηθούμε ότι ο μέσος όρος (Μ.Ο) των παιχτών NBA ανέρχεται μόλις στα 18.8 cm! Αναλογικά το άνοιγμα της παλάμης του θα αντιστοιχούσε σε άνθρωπο ύψους τριών μέτρων και πέντε εκατοστών (3.05cm!)

  Αχίλειος Τένοντας έχει μήκος τριάντα τέσσερα κόμμα τρία εκατοστά (34.3cm!) Κάτι που σημαίνει ότι ο τένοντάς του είναι διπλάσιος του Μ.Ο των παικτών NBA! Κι’αυτό με τη σειρά του τον καθιστά απαράμιλλο σε εκρηκτικότητα, ελαστικότητα και αλτικότητα!

  Έκταση Ισχίου και εδώ οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι είναι πέραν του φυσιολογικού, μ’αποτέλεσμα στην πλευρική κίνηση να είναι ασυναγώνιστος!

  Όμως αλήθεια θα’φταναν όλα τούτα τα ιδιαίτερα της φύσης προικίσματα, που αναφέραμε για να γίνει αυτό που έγινε; Φυσικά όχι! Τίποτα δεν θα συνέβαινε αν όλα αυτά δεν συνοδεύονταν και από θετική ιδιαιτερότητα του Χαρακτήρα του!

  Πράγματι η παραδοχή περί ενός σεμνού και εξαίρετου ανθρώπου, με αδαμάντινο χαρακτήρα, για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο, αποτελεί κοινή πίστη! Πίστη, απόλυτης στην κυριολεξία έννοιας, ενός κανόνος άνευ εξαιρέσεως!

  Ο Χαρακτήρας όμως, όπως οι περισσότεροι ειδικοί, έχουν αποφανθεί αποτελεί τον καθρέφτη της ψυχής! Γιατί κακά τα ψέματα, η κινητήριος δύναμη του ανθρώπου, πάντοτε έκ των έσω εκπορεύεται, από την «Ψυχή» του ανθρώπου δηλαδή και την ψυχολογία του!

  Εκεί παράγεται η θέληση, η Πίστη, το θάρρος, η επιμονή, η υπομονή, η αποφασιστικότητα, ο ενθουσιασμός….. όλα αυτά που στη σύνοψή τους ονομάζουμε «Ηθικό» και αποτελεί την κινητήρια δύναμη ώθησης του ατόμου προς δράση και διάκριση!

  Όλα τούτα που ήδη είπαμε, συνεπικουρούμενα από την αθλιότητα της ζωής του και την άκρατη, προφανώς, επιθυμία να ξεφύγει από αυτή, δημιούργησαν αναπόφευκτα μια ακατανίκητα εκρηκτική δυναμική μέσα του και πάνω του, στην οποία μόνο μια κακιά Μοίρα θα μπορούσε να της αντισταθεί!

  Έτσι κάπως φτάνουμε στα μεγάλα θαύματα, τα απίστευτα και όμως αληθινά! Γιατί μεγάλα θαύματα, απίστευτα και όμως αληθινά είναι το να:

  *Το να έχεις διασκελισμό δύο μέτρων και εξήντα ένα εκατοστών (2,61)!!!

  *Το να διανύεις το παρκέ με είκοσι εφτά κόμμα τρία (27.3) χιλιόμετρα την ώρα!!!

  *Το να καλύπτεις το μήκος του παρκέ μόνον με δύο (2) ντρίπλες!!!

  *Το να απαιτούνται μόνον δέκα (10) δρασκελιές του για να καλυφθεί όλη η απόσταση του αγωνιστικού χώρου έναντι δέκα τριών (13) που είναι ο Μ,Ο των παικτών NBA!

  *Το να σουτάρεις από ύψος τριών μέτρων και δέκα πέντε εκατοστών (3.15) !!!

  *Το να υπογράφεις συμβόλαιο της τάξεως των 100.000.000 $ στα 21 σου χρόνια!

  *Το να είσαι τρίτος επιλεγείς βασικός για το All Star Game και να είσαι ο νεότερος μη Αμερικανός, που ποτέ ξεκινά σαν βασικός στη μέγιστη αυτή διοργάνωση, του μακράν καλύτερου Μπάσκετ του πλανήτη μας, δεν είναι απλά ένα τιτάνιο άλμα! Είναι, κατά την ταπεινή μου άποψή μου, ένα Ουράνιο θαύμα!

  Ένα θαύμα, εκτιμωμένων όλων των παραμέτρων, που μπορώ να αποδώσω είτε στο ότι η Μοίρα και η Φύση από κοινού αφού πρώτα τον λυπήθηκαν και του χαρίστηκαν, ύστερα τον λιμπίστηκαν και ίσως τον Ερωτεύθηκαν και τον γεύτηκαν σε ότι πάνω του επένδυσαν!

  Γι’αυτό και είμαι σίγουρος ότι ομού με αρκετούς από όλους εμάς καμάρωσαν το Γιάννη χθες πολύ αργά το βράδυ στις μεγαλύτερες στιγμές και τις σημαντικότερες σκηνές της μέχρι τώρα σύντομης ζωής του!

  Στιγμές και σκηνές αθάνατες κι’αξιοθαύμαστες, μέσα στα 22 λεπτά που αγωνίστηκε και πρώτος σκόρερ της Ανατολής, με 30 πόντους αναδείχθηκε! Για να δηλώσει με τη «σεμνή σιωπή» του, ξεκάθαρα στους δυο μεγαλύτερους που τον ξεπέρασαν, ότι «Έρχομαι», σ’ακρόαση μόνον της Μοίρας και φυσικά της Φύσης!

                                                                                        Με Τιμή

                                                                                  Σπύρος Κίκερης

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΓΡΑΦΟΜΕΝΩΝ ΜΟΥ

Σπύρου Κίκερη

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΓΡΑΦΟΜΕΝΩΝ ΜΟΥ

«Σε Ταξίδι με Γυρισμό!»

  Πριν λίγες μέρες, σχετικά με ένα μου ταξίδι, κάπου μεταξύ ρεαλιστικής και μεταφορικής γραφής, έγραφα:

«Σε ταξίδι χωρίς γυρισμό, ταξιδεύω με κόντρα καιρό!

Συμπληγάδες στο δρόμο περνώ και παλεύω σκληρά να σωθώ!

Σε ταξίδι χωρίς γυρισμό, ταξιδεύω με κόντρα καιρό!

Τις πληγές μου στο δρόμο μετρώ κι’όλο λέω πίσω πια, δε γυρνώ!»

  Όμως τώρα αισθάνομαι αδήριτη την ανάγκη αναθεώρησης, ανασκευής θα έλεγα των γραφομένων μου, επί το ρεαλιστικότερο, σε σχέση μ’αυτά που ένιωθα αρχικά στον φυγεμό:

«Σε ταξίδι χωρίς γυρισμό, επιστρέφω, καρδιά μου θα πω

πόνους κι’όρκους, που πήρα ξεχνώ, το κουμάντο δεν το’χω εγώ!»

  Ίσως τα λόγια μου και πάλι μοιάζουν ότι λέγονται μεταφορικά, όμως όχι, είναι περισσότερο ρεαλιστικά και αυθεντικά από ποτέ!

  Ναι, οι πιο πολλοί πιστεύουμε λαθεμένα πως είμαστε «πηδαλιούχοι» του σκάφους του Εαυτού μας! Λάθος, λάθος οικτρό από εντυπώσεις πλάνης, πλάνης κυρίαρχης και δήθεν άτρωτης!

  Στο διάβα της ζωής μας, σε τούτο το μοναδικό κι’αδιάκοπο ταξίδεμα, άλλος! Όχι, «άλλη» για ν’ακριβολογούμε, το τιμόνι του εαυτού μας κρατά και μας πάει άλλοτε ευθεία, άλλοτε δεξιά, άλλοτε αριστερά και όπου αυτή γουστάρει, γουστάρει κι’αγαπά, χωρίς να μας ρωτά!

  Βάσει ποίων παραμέτρων εκείνη οδηγεί; Άλλοι παράμετροι σε μας άγνωστοι, άλλοι, ημιάγνωστοι, άλλοι διαισθησιακοί, άλλοι απόκρυφοι, άλλοι κρυφοί κι’άλλοι σίγουρα υπαρκτοί και συνειδητοί!

  Το όνομα της οδηγού και «πηδαλιούχου» «Μοίρα» κι’ ας ευχόμαστε όλοι, μα όλοι αν μη τι άλλο, να μην είναι «κακομοίρα!» Ας γίνουμε όμως σαφέστεροι όσο γίνεται και όσο τα προσχήματα επιτρέπουν!

  Ταξίδευα και σε όλη, μα όλη τη διαδρομή, είχα σταθερά πάνω και αριστερά, με φόντο το γαλάζιο Ουρανό, που τον έβλεπα γκρίζο και σκυθρωπό, τρία μοναδικά πλασματάκια, το ένα πλάι στ’άλλο, περίεργα να με κοιτούν, να μου μιλούν κι’ακόμα με παράπονο ευθύνες να μου ζητούν!

  Ήταν ο καλός μου «Κόκκος ή Πίπης» ο γλυκός μου και ανυπέρβλητος παπαγάλος μου, αυτός που κάποτε με πήραν μ’ένα φορείο να με προλάβουν, κι’εκείνος ωρύονταν «Πού τον πάτε το Μπαμπά μου!» Δέκα εννέα χρόνια είμαστε μαζί!

  Ήταν η γλυκιά μου γατούλα, η Γιουγιού μου, που τη μάζεψα από το δρόμο και δεν έχει εδώ και τρία χρόνια, πώς να μου πρωτοβγάλει την υποχρέωση!

   Και ήταν η γλυκιά μου «Σίντυ», η πολυαγαπημένη μου σκυλίτσα, που διανύει το 18ο έτος της όποιας διαδρομής της, στο οδοιπορικό της ζωής της! Το πλάσμα που μου έδωσε τα πιο πολλά διδάγματα στη ζωή μου απ’οποιονδήποτε άλλον! Το πλάσμα για το οποίο έγραψα!

«Εμένα η Αγάπη μου δεν είναι Ανθρωπάκι

πνιγμένο μεσ’τα λάθη του, πνιγμένο μεσ’τα πάθη!

Εμένα η Αγάπη μου είναι είν’ένα αγγελάκι

σε κοινωνία πρόστυχη, σε κοινωνία σκάρτη!

Εμένα η Αγάπη μου, Θεούλη μου νισάφι

δεν φτιάχτηκε από πηλό, μ’από αγνό χρυσάφι!

Εμένα η Αγάπη μου είναι ένα σκυλάκι

που το φωνάζω Σίντυ μου, χαϊδευτικά Σιντάκι…..!

  Για να γράψω παρακάτω στο ίδιο θέμα λόγια, που μου σπαράζουν τη ψυχή κάθε που τα θυμάμαι!

«…Δεν ανέχομαι πια Σίντυ τούτο τον καημό

Βόηθα να σε ξεπεράσω, πριν να χάσω το μυαλό!

Γίνε λίγο Ανθρωπάκι σε θερμοπαρακαλώ

Πριν αρχίσω αγαπούλα αντιστρόφως να μετρώ!

Δεν ανέχομαι πια Σίντυ στον καθρέφτη να κοιτώ

κι’ένα είδωλο να βλέπω, ειδεχθές και ποταπό

μ’ένα σύνδρομο σα βρόχο, περασμένο στο λαιμό

και να μου καυχιέται Σίντυ, ότι μοιάζει στο Θεό…..!»

  Και τώρα πώς να ησυχάσω, πώς να ηρεμήσω, που την ένιωθα να μου λέει «Γιατί με άφησες; Γιατί; Τώρα μ’άφησες που είμαι γριούλα στα 85 μου; Εσύ που δε μ’άφηνες ούτε στις πτήσεις σου; Εσύ που με πήγες παντού μέχρι την Κάλυμνο και την «Τέλενδο;» Τώρα μ’άφησες που σ’έχω τόσο ανάγκη και τόσο σ’αγαπώ;»

  Πόσες φορές δάκρυσα, δε θυμάμαι, ευτυχώς που τα δάκρυα της ψυχής δε φαίνονται! Της είπα κάποια λόγια ψιθυριστά! «Είμαι εδώ, πάντα εδώ και την ύστατη ώρα θα’μαι εδώ το χεράκι σου να κρατώ μέχρι ν’ανταλλάξουμε τον τελευταίο ασπασμό!» Αν και δεν ακούει, είμαι σίγουρος πως τα κατάλαβε, το επιβεβαίωσε με το γλωσσάκι, στην πιο ευγενική της χειρονομία!

  Η αλήθεια είναι ότι σπάνια την άφησα, κατά κανόνα την έπαιρνα και τότε που πέταγα, σπάνια ερασιτέχνης πιλότος θα βάλει τις ώρες, που εκείνη έβαλε! Την πήρα τον Ιούνιο του 1999, μετά από ένα ταξίδι στα Σύβωτα, όπου στο ξενοδοχείο που καθόμουνα, ο ξενοδόχος είχε ένα αντίστοιχο, που τόσο θαύμασα!

  Την αγαπούσα Θεέ μου τόσο πολύ, που μόνον λίγοι, πολύ λίγοι μπορούν να καταλάβουν! Η μόνη ενοχή που νιώθω είναι ότι πορεύτηκε ορφανή από Μανούλα και είναι Θεέ μου, τόσο Κοινωνική!

  Όμως, για να επανέλθουμε στο θέμα μας, είχα τόση ανάγκη να ξεκουραστώ, στο ταξίδι αυτό, είπα να καθίσω τρεις, τέσσερες μέρες, σε χώρο που με ενέπνεε ποικιλότροπα! Δεν μπόρεσα, γύρισα την επομένη! Δεν κάθισα παρά λιγότερο από 24 ώρες, παρά του ότι τα στήθη μου γέμισαν από τιμή και υπερηφάνεια, από την προσφορά των Γενναίων, που με είχαν προσκαλέσει!

  Με το που γύρισα αγκάλιασα τα πλασματάκια μου, τα φίλησα, τους μίλησα, συγνώμη τους ζήτησα και ησύχασα! Όμως το βράδυ παρά τα 900 περίπου χιλιόμετρα, αποκοιμήθηκα αργά, πολύ αργά, μα όμως ανταμείφθηκα!

  Ναι είδα κάποιο όνειρο! Δικαίωμα στο όνειρο όλοι έχουμε! Το όνειρο δεν είναι σαν τη ζωή, που σ’ άλλους δίνεται και σ’άλλους όχι! Ναι είδα κάποιο όνειρο, δεν ήταν όνειρο «Ουτοπικό» ήταν όνειρο καλό, ιδανικό και το καλό μας όνειρο πάντα έχει όνομα, διεύθυνση, οδό, αριθμό και κώδικα ταχυδρομικό σε Γη και Ουρανό!

                                                                                      Σπύρος Κίκερης

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΙΚΗ!

 

Σπύρου Κίκερη

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΚΙ’ΟΝΕΙΡΙΚΗ!

«Μόρα, Μοίρα, Δυστυχία, Ευτυχια!»

«Αν ψέμα είναι τ’όνειρο

ψέματα κι’η γραφή!

Και αν αλήθεια τ’όνειρο

αλήθεια κι’η γραφή!»

Διδάσκουν άραγε τα όνειρα, μαζί κι’οι Εφιάλτες;

Ή πάνε κι’έρχονται, θαρρείς, όπως οι αυταπάτες;

Δύσκολο τούτο να το πεις, γιατί το θέμα άλλο

που’ναι σαφώς πιο σοβαρό, θαρρώ και πιο μεγάλο!

Διδάσκονται οι άνθρωποι, στου κόσμου τους, το Χάος

ή μένουν εκ καταβολής ίδιοι τους, κατά βάθος!

  Παρασκευή βράδυ, Μεγάλη Παρασκευή ο Χριστός στο καρφί! Μεγάλη Παρασκευή Ξημέρωμα Σαββάτου, Μεγάλου Σαββάτου! Αργά, πολύ αργά, τρεις τρεισήμισι, στο βαθύ μου ύπνο, ένιωσα ένα απαλό, γλυκό, στοργικό, παρήγορο χάδι, στην αριστερή πλευρά του χεριού μου και του στήθους μου, στο ύψος της καρδιάς μου!

  Ήταν τόσο απαλό, τόσο γλυκό και τόσο πληθωρικό σε συναισθήματα, που έμοιαζε με χάδι Θεϊκό κι’ενώ ξύπνησα, δεν άνοιξα τα μάτια μου, από φόβο μην το χάσω!

  Όμως για κακή μου τύχη ένα άγριο σκούντημα, στη δεξιά μου πλευρά, διαμετρικά αντίθετα της διεύθυνσης του χαδιού, που ακόμα ένιωθα, και μια άτσαλη φωνή, μ’ανάγκασαν ενστικτωδώς να πεταχτώ, καθίζοντας σε ημιόρθια θέση στο κρεβάτι μου, κοιτάζοντας τρομαγμένα προς τα ’κει!

  Έστρεψα άμεσα το πρόσωπό μου αντίθετα, χωρίς να συνειδητοποιήσω απόλυτα την απαίσια όψη, που είχα δει και στο αντίκρισμα της μορφής, που τώρα διέκρινα, ακαριαία αγάλλιασα!

  Ήταν μια ξανθιά, γλυκιά, αγγελική, παρθενική, Θεϊκή φυσιογνωμία! Ψιθυριστά τη ρώτησα «Είσαι Οπτασία; Όραμα; Παρόραμα; Φάντασία; Ξωτικό;» Εκείνη ψιθυριστά μου είπε: «Μη βιάζεσαι, έχουμε καιρό!»

  Όμως για κακή μου τύχη, ένιωσα πάλι εκείνο το καταραμένο χέρι από την άλλη μεριά, βίαια να με σκουντά, λέγοντας! «Είμαι και’γω εδώ, για κοίταξέ με καλά, με γνωρίζεις;»

  Άμεσα της γύρισα πρόσωπο και πλάτη, απαντώντας μ’ένα μακρόσυρτο «Όχι!» Εκείνη αγρίεψε, γκάζωσε παραπάνω την απαίσια προφορά της, λέγοντας: «Πώς είπες; Δε με ξέρεις; Τόσα και τόσα έχουμε περάσει μαζί και δε με γνωρίζεις; Για σύνελθε φίλε! Για σύνελθε!»

  Γύρισα πάλι από την άλλη μεριά, να δω το πρόσωπο, που το’βλεπα αν μη τι άλλο σα μια αστείρευτη πηγή αγαλλίασης! «Εγώ δεν σε ρωτώ αν με ξέρεις, γιατί το πιο πιθανό είναι να μη με θυμάσαι! Έχουμε συναντηθεί όμως κάποιες φορές και για να γίνω πιο σαφής, κάποιες στιγμές!»

  Έχουμε συναντηθεί οι δυο μας; τη ρώτησα! «Σίγουρα ναι» μου απάντησε, συνεχίζοντας «Πάντα θυμάμαι τις ωραίες στιγμές, που βιώνω με τους ανθρώπους, όμως η λύπη γι’αυτούς, δε μ’αφήνει ούτε αυτές τις λίγες στιγμές, που βιώνω μαζί τους να χαρώ!»

  «Αυτό είναι προνόμιο δικό μου, να μην πω αποκλειστικότητα!» Είπε η άλλη, με την απαίσια πάντα χροιά της!

  Ποιες είστε μωρέ; είπα, υψώνοντας τη φωνή μου! Ποιες είστε και τι θέλετε από μένα Μεγαλοπαρασκευηάτικα, τούτες τις άγριες ώρες;

  Μόρες είστε; Μοίρες μήπως; Όχι, όχι, γιατί το ξέρω, οι Μοίρες είναι τρεις, η κλωθώ, η Λάχεσις και η Άτροπος, που δε χαρακτηρίζεται και για τους καλούς της τρόπους, μια και κόβει το νήμα της ζωής, όποτε της καπνίσει, κάνοντας του κόσμου τις αδικίες! Ποιες είστε Θεέ μου; Πείτε μου, σας εκλιπαρώ! Ποιες είστε;

  Άρχισαν κι’οι δυο να μιλάνε, με διαφορετική συχνότητα λέξεων και τη γνωστή πλέον χροιά για την καθεμιά! Μία μία σας παρακαλώ, γιατί δεν καταλαβαίνω τίποτα! Ήξερα ότι το λόγο πρώτα θα’παιρνε η «κακίστρο» όμως δεν είχα και άλλη επιλογή! Θα μπορούσα τ’αφτιά μου να’κλεινα, όμως είχα τόση περιέργεια ν’ακούσω!

  Ναι, εκείνη άρχισε, μα δεν τη κοίταζα, της κακοφάνηκε και με επέπληξε, μα’γω δε γύρισα κι’αυτή συνέχισε: «Είμαι το Πάθος, είμαι η Λύσσα! Είμαι το Χάος η Αναρχία! Είμαι το Λάθος, είμαι Μανία, η Αμαρτία, η Απιστία, η Προδοσία, η Απληστία, η Τυραννία…»

  Έκλεισα αίφνης τ’αφτιά μου σφιχτά με τα δυο μου χέρια, κι’εκείνη απότομα μου τ’άρπαξε και τα κατέβασε « Πρέπει ν’ακούσεις τι έχω να πω, έστω κι'αν το Διάβολο εκπροσωπώ! Είμαι η Βασίλισσα των στριγκλών κι’είσαι δικός μου και γι’αυτό που μου δίνεις σ’ευχαριστώ…»

  Τη διέκοψα, γιατί άλλο δεν άντεχα, μπορείς να πάψεις σε παρακαλώ και συνεχίζεις σ’ένα λεπτό, της είπα, κι’εκείνη «Αν και δεν το συνηθίζω, ορίστε πάρτο, στο εκχωρώ!»

  Γύρισα το κεφάλι μου αριστερά, ζητώντας στην ταραχή μου, λίγης γαλήνης παρηγοριά! Εσύ καλή μου ποια είσαι ρώτησα; Με  χαμηλωμένο το κεφάλι της, ταπεινά και μάλλον δειλά άρχισε ψιθυριστά και γλυκά, να μιλά: «Δεν είμαι Πάθος, ούτε Μανία, δεν είμαι Λάθος και Αμαρτία, είμαι του Έρωτα η Πεμπτουσία, των Αισθημάτων η απαρτία! Δεν είμαι τρέλα, δεν είμαι ντίβα, ούτε παρόρμηση στην ευκαιρία, είμαι Βασίλισσα, είμαι κυρία, είμαι η…» Ήθελα τόσο θεέ μου να την ακούω, βάλσαμο η φωνή της, σε μια ταλαίπωρη ψυχή! Όμως η στρίγκλα ξανάρχισε, διακόπτοντάς την!

  «Σκάσε,» της είπε! «Σκάστε κι’οι δυο, σας έδωσα μόνο ένα λεπτό! Το

λόγο τώρα τον έχω εγώ! Είσαι δικός μου πως να στο πω, θέλεις δε θέλεις σε κατακτώ, κι’αν δεν το ξέρεις το ίδιο μου κάνει, στο αποτέλεσμα στέκω εγώ!»

  Άρχισε το αίμα μου ν’ανηφορίζει γοργά για τα κύτταρά μου τα εγκεφαλικά! Ήξερα καλά τον εαυτό μου, στα επαναστατικά του και τα εκρηκτικά ! Εκείνη ακάθεκτη, στον μονόλογό της τον καταιγιστκό !

  «Είμαι το μίσος κι’η γκαντεμιά, είμαι η πλάνη και η ψευτιά, είμαι ο πόνος, πληγή βαθιά, είμαι κατάρα και συμφορά! Είμαι αυτή, που κανείς δε με θέλει, που ο καθένας σας μ'αποπαίρνει, ενώ συγχρόνως μέσα του μ’έχει, μια ζωή πίσω μου τρέχει, κι’ας υποφέρει κι’ας δεν αντέχει, κι’ας άχτι μ’έχει κι’ας άχτι μ’έχει! Σήκω να φύγουμε, πάμε σου λέω, πάμε να φύγουμε αυτή τη στιγμή, οι δυο μας να’μαστε, μία ζωή, δυστυχισμένοι, όμως μαζί!»

  Μ’άρπαξε βίαια και με οργή, τραβώντας με βάναυσα προς την μεριά της, κι’ αίφνης με έσφιξε στην αγκαλιά της! Αμόκ μ’έπιασε, πήρα φωτιά, πυροδοτήθηκα για τα καλά κι’ίσως τρελάθηκα στα σοβαρά! Σφιχτά την άρπαξα απ’τα λαιμό, κάτω την έβαλα, σ’ένα λεπτό, ποια είσαι φώναξα με ουρλιαχτό!

  «Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ» μου’πε πνιχτά! «Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ» μου’πε ξανά! «Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ» Τρίτη φορά! Στρόβιλος έγινε, φόντο σκιάς, στα μισοσκόταδα τα τρομερά κι’άξαφνα έπιανα μόνο κενά, σώματα άδεια δίχως θωριά κι’αντιλαλούσε στη σιγαλιά μία κατάρα, στη σκοτεινιά, «Μαύρη Ανάσταση να’χεις Φονιά!»

  Τα μάτια έκλεισα για δυο λεπτά κι’ύστερα τ’άνοιξα δειλά δειλά! πλάι μου κοίταξα κι’αριστερά και αγαλλίασα ειλικρινά! Σαν οπτασία ήταν εκεί και με κοιτούσε λυπητερά! Ποια είσαι πες μου ειλικρινά, έχεις φιλότιμο, μπέσα, καρδιά; Έχεις αισθήματα αληθινά; Έχεις;

  «Έχεις, για μένα, πέντε λεπτά, τόσα μου μένουν είναι αργά!»Μου’πε εκείνη η Παναγιά, τα μάτια μίλαγαν μες την καρδιά!

  «Πάμε να κάνουμε μια κολεγιά, μία κουβέντα μες τη νυχτιά, στα μισοσκόταδα που’ναι βαριά για τα απόκρυφα τα μυστικά που’χεις θαμμένα μες την καρδιά! Μίλα ελεύθερα κι’ειλικρινά, είμαι εχέμυθη, ξέρω πολλά!»

-Μάγισσα είσαι και ξωτικιά; Φάντασμα είσαι; Μόρα γλυκιά;

-«Αυτό που βλέπεις, είμαι για σένα, λίγο γνωστή σου, πολύ πιο ξένη, όμως για τούτα ξέρω ποιος φταίει, αυτός που λέει πως δίκιο έχει!»

- Μη μου μιλάς μ’αλληγορίες, μη με μπερδεύεις στις ερμηνείες, πες μου αν έχεις «κατηγορίες» πες μου για λάθη μου και αμαρτίες!

-«Πες μου αν είσαι Ευτυχισμένος, πες μου αν είσαι δυστυχισμένος, πες μου αν είσαι ερωτευμένος, πες μου αν είσαι απελπισμένος, πες μου…;»

- Στάσου, σταμάτα ένα λεπτό, θαν’αμαρτία να οργιστώ! Ένα προς ένα θα σου τα πω, δώσε μόνο λίγο καιρό! Ευτυχισμένος; Έτσι θαρρώ! Ίσως δεν έχω μεγάλο βαθμό κι'ίσως για τούτο να φταίω εγώ, ίσως και να' ταν έτσι γραφτό! Μόνος μου είμαι, πάει καιρός, με τρία ζωάκια πλέον που ζω! Μα σου ορκίζομαι πως ευτυχώ, έτσι νομίζω μα τω Θεώ! Να, όποιος κι'αν μπήκε στο δικό μου σπιτικό, για αύρα μίλησε, που αποπνέει θετικισμό! Όλοι νομίζουν πως ευτυχώ και'γω το ίδιο, πως να στο πω!

- «Από νομίσματα πήγες καλά, μα όμως κάλπικα τα πιο πολλά και τα υπόλοιπα χάπια, χάπια χρυσά! Αλήθεια είπαμε κι’όχι ψευτιά! Με τα ζωάκια σου είσαι καλά, όμως μπορούσες και πιο καλά και’γω θα έλεγα ιδανικά! Η Ευτυχία είναι για δυο, διάφορου φύλου ανθρωπινού, άρρενος γένους και θηλυκού, σε μία ζεύξη σφιχτού δεσμού!»

- Μου βάζεις δύσκολα κι’όχι απλά, μοιάζεις Πυθία με γρίφους μιλάς! Πες μου ποια είσαι; Η ώρα περνά; Πες μου ποια είσαι; Πονά η καρδιά!

- «Δεν είμαι Μάγισσα, ούτε Πυθία, είμαι μονάχα κι'απλά η αλήθεια, είμαι η ίδια η ΕΥΤΥΧΙΑ, είμαι η ίδια η ΕΥΤΥΧΙΑ, πνιγμένη όμως στην ΑΔΙΚΙΑ!»

- Ποια είπες είσαι; η ΕΥΤΥΧΙΑ κι’είσαι πνιγμένη στην ΑΔΙΚΊΑ;

- «Είμαι η ίδια η ΕΥΤΥΧΙΑ, μα των πολλών σας η δυστυχία! Η δυστυχία στην αβλεψία και την ανθρώπινη Μωρία! Είμαι απέριττη και γνωστικιά, είμαι φιλήσυχη κι’ερωτικιά, πάντα αλήθεια, ποτέ ψευτιά! Είμαι του Έρωτα η πεμπτουσία των αισθημάτων η απαρτία, της ηδονής η πανδαισία κι’όπου χρειάζεται, πάντα θυσία!»

  Στ’αλήθεια είσαι η ΕΥΤΥΧΙΑ ; Στ'αλήθεια υπάρχεις; Υπάρχεις στ’αλήθεια; Ή μήπως μόνο στα παραμύθια;

  «Μη με πηγαίνεις πίσω στα ίδια, αυτά στα είπα, στα ξαναείπα!»

-Εμείς σε λέμε όλοι στιγμή, σαν μία αίσθηση παροδική, που φεύγει πριν καλά, καλά να΄ρθεί κι'άντε ξανά απ΄την αρχή σε θάνατο αναμονή! Λάθος εντύπωση ή μήπως σωστή;

-«Είναι ταπείνωση, είναι ντροπή, ευτελισμός και προσβολή, γιατί οι άνθρωποι είστε κουτοί και απαράδεκτοι και αφελείς κι’άντε να ψάξεις να τους βρεις, δίχως Θεέ μου να τρελαθείς! Όλοι σας θέλετε, διακαώς, να μ'έχετε , ελάχιστοι, εν τέλει, μ’έχετε κι’ούτε που ντρέπεστε, κι’ούτε που ντρέπεστε! Ποτέ δεν δέχεστε, δεν καταδέχεστε ούτε να δείτε εγώ τι ζητώ, κι'ειν'απαράδεκτο μα τω Θεώ! Διάρκεια είμαι κι’όχι στιγμή σ’όλα πανάκεια μία ζωή! Διάρκεια είμαι κι'όχι στιγμή, σ'όλα πανάκεια μία ζωή, στο ξαναλέω, κι'αν όπως πρέπει με ξαναδείς τα λόγια τούτα ας θυμηθείς! Ωστόσο καιρός να ισολογιστείς, βαθιά να κάτσεις να σκεφτείς, στον εαυτό σου να ψαχτείς και ν'αποφανθείς, δίχως άλλο κι'αν μη τι άλλο, στο αν καλός ή κακός αγωγός της Ευτυχίας είσαι! Καλός είσαι! Μα τέλειος Γίνε! Πριν τελειώσω επειδή ειλικρινά σ'εκτιμώ δυο λόγια για την αγάπη θα σου πω!

«…..Μάθε, λοιπόν αγάπη τι θα πεί αληθινή και ποιος μπορεί να ευτυχεί! Αγάπη Αληθινή είναι εκείνη που βιολογικά θα μεταλλαχθεί, σ’όλες τις χημικές της ιδιότητες και παραλλαγές της, μέχρι που στο τέλος θα καταστεί, εκεί στο καταλάγιασμα της σάρκας και του λίμπιντο, τιμή, αλληλοσεβασμός κι’απόλυτη εκτίμηση. που για κάποιους όμως στην επαφή, θα έχει πάντα την ίδια γεύση, την ίδια οσμή!»

  Άρχισα να τρέμω και να καταρρέω, να κλαίω και να νιώθω Θεέ μου πως πεθαίνω! Κι’εκείνη, ω Χριστέ μου, με λόγια να Σταυρώνει!

-«Ξέρω πως είσαι έτοιμος να παραπονεθείς, όμως αντί του παράπονου, προτείνω να σκεφτείς, τα μάτια να σκουπίσεις, καλύτερα να δεις! Εγώ κοντά σου πέρασα, στην αγκαλιά σου έπεσα, σε πάλεψα, σε κέρδισα, μα έλα που σε έχασα, μα έλα που με έχασες! Τι κέρδισα; Τι κέρδισες; Απέτυχα! Απέτυχες! Όμως να θυμάσαι, ποτέ δεν είναι αργά, γιατί η

«Ευλογία της Ευτυχίας είναι να πεθάνεις στην αγκαλιά ενός ανθρώπου, που σ’αγαπά και σ'εκτιμά αληθινά! ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΑ’ΣΑΙ ΚΑΛΑ!»

                                                                       Με Συγκίνηση Ονειρική

                                                                              Σπύρος Κίκερης