ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΡΑΙΑ ΑΓΩΝΙΑ

ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΤΥΧΙΑ!

*Η Ανάγνωση του παρόντος συνιστάται

στους θερμά Φιλόζωους, στους Ημιφιλόζωους

καθώς στον όποιον ενδιαφέρεται να διευρύνει τις γνώσεις του

πάνω σε καταστάσεις και γεγονότα, που δύσκολα θα πίστευε,

πάντα σε σχέση με τα πολύ κοντινά και υποτιμημένα, αρκετές φορές, ζωάκια, που λέγονται Γάτες !!!

«Η περιπέτεια πτώσης της Γατούλας μου, από τον 4ο  Όροφο

μέχρι την ανεύρεσή της και την επιστροφή της!»

Από την επομένη, αφού έφαγα τον κόσμο να την εντοπίσω, χωρίς ίχνος της να βρω, έκανα τις εξής αναρτήσεις στο διαδίκτυο, οι οποίες και με βοήθησαν σημαντικά!

   Η 1η  Ανάρτηση!

   Ο Σπύρος λυπημένος με τη Γατούλα του Tidy 27 Σεπτεμβρίου

   «Αν μ'αγαπάς, όσο σ'αγαπώ, το ξέρεις θα με βρεις, το ξέρω θα σε βρω! 

   Την έχασα χθες βράδυ 26/9.2019/ 21:00, προφανώς έπεσε άθελα από το μπαλκόνι (4ος όροφος)!

   Μαύρη η Νύχτα, Μαύρη κι’η μέρα, μέχρι στιγμής ουδέν ίχνος! Ευχή κάνω να'ναι καλά και να τη βρω, αλλιώς το Θεό εκλιπαρώ, γιατί είναι εκπληκτική, να της φυλάει μια τύχη καλή! (Άνω Πεύκη, Βασιλέως Αλεξάνδρου 30)»

   Η 2η Ανάρτηση!

   Spyros Kikeris 29 Σεπτεμβρίου στις 6:05 μ.μ.

   «Όλοι μου Λένε θα σε Βρω! Μα'γω Ανησυχώ! Τρεις Μέρες έχω να σε Δω και κάνω το Σταυρό!

   Έρχονται κάτι στιγμές, που είναι τρομερές, σαν λες: "Πως δεν θα'θελες τίποτ'άλλο, απ'όλο τον κόσμο, εκτός απ'αυτό! Κι'αυτό να'ναι Θεέ μου τόσο απέριττο, τόσο κοινό! "

   Το ξέρω πως δύσκολο είναι να σε πιστέψουν πολλοί, όμως σε όλους δεν είναι ίδια η ψυχή! Δεν είναι όλοι του κόσμου τούτου, είναι αλλουνού, όσο και δύσκολο να'ναι τούτο, για τον κοινό νου!»

   Η 3η Ανάρτηση!

   Αφού μάλωσα με κάποιους για το άσχετο των παρήγορων λόγων τους!

   Spyros Kikeris 30 Σεπτεμβρίου στις 6:31 μ.μ.

   «Αν δεν είσαι Φιλόζωος! Μην προσπαθήσεις Άνθρωπο να παρηγορήσεις, που βιώνει το δράμα απώλειας οικόσιτου, γιατί θ'αστοχήσεις!»

   Η 4η Ανάρτηση!

   Spyros Kikeris 2/10/2019/ 13:15

   Αγωνία και Λύπη Τέλος!

   «Δύσκολο να καταλάβουν πολλοί, αυτό που βίωσα εδώ και πέντε (5) ημέρες! Δεν πειράζει, αυτό που αισθάνομαι θα πω!

   Η γατούλα μου Τίντυ, έπεσε την Πέμπτη (26/9/2019/21:15 περίπου) απ’τον τέταρτο όροφο! Με βρήκε μόνη της χθες το βράδυ ημέρα Τρίτη (1/10/2019), αφού τράβηξε απανωτούς πανικούς!

   Θεωρώ χρέος μου να ευχαριστήσω από τα έγκατα της ψυχής μου την Κα Άλα εξ Ουκρανίας, που διατηρεί ένα μικρό Pet Shop στην οδό Πίνδου της Άνω Πεύκης, για τις χρήσιμες πληροφορίες της!

   Ιδιαιτέρως θέλω να ευχαριστήσω την Κα Σοφία Τριπαμπούκη και την Κα Φένια του Φιλοζωικού Σωματείου Λυκόβρυσης – Πεύκης (Φ.Ε.ΛΥ.ΠΕ)

για την ηθική συμπαράσταση και τη συνδρομή τους!

   Ιδιαίτερα επιβάλλεται να υπογραμμίσω, ότι την ανιδιοτέλεια και την φιλοτιμία που διαπίστωσα, στις υπόψη κυρίες, ήταν κάτι πρωτόγνωρο σε μένα, έναν άνθρωπο με τεράστια και πολυδιάστατη εμπειρία, που βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του βιολογικού του Κύκλου! Αφού ευχαριστήσω όσους - ες μου συμπαραστάθηκαν με τις ευχές τους και τις συμβουλές τους, οφείλω να τους πληροφορήσω ότι Θ’ακολουθήσει λεπτομερής περιγραφή, για όσους ενδιαφέρονται, καθόσον θεωρώ τη Γάτα, ιδιαίτερα αδικημένο οικόσιτο!

   Ναι, πληρέστατο στο συναισθηματικό του κόσμο, σε τέτοιο βαθμό, που ξεπερνά την τελειότητα, σύμφωνα με τα κριτήρια των Ανθρώπων!

Των ανθρώπων που δυστυχώς σ’ένα μεγάλο ποσοστό συγκαταλέγονται, κατά την ταπεινή μου άποψη, στα πλέον ατελή όντα του πλανήτη μας!»

   Και τώρα το χεράκι μας επί των τύπων των ήλων!

   Είναι αμαρτία ν’αδικείς, κι’εμείς τα περιούσια του Θεού «πλάσματα», αν δεν έχουμε αδικήσει το χαρισματικότατο αυτό ζωάκι, που μόνο καλό έχει κάνει στην Ανθρωπότητα!

   Θα προσπαθήσω να μη γράψω πολλά, αλλά το μόνο που υπόσχομαι για να μην κουράσω είναι ότι θα προσπαθήσω!

   Η πρόσφατη επιστημονική μελέτη, για τη Γάτα, Αμερικανών Επιστημόνων!

   Όχι δεν είναι η Γάτα, αυτό που πολλοί νομίζουν, είναι το ακριβώς

αντίθετο! Η γάτα δένεται άρρηκτα με τα αφεντικά της, υπό μία βασική προϋπόθεση, να της φέρονται καλά!

   Ιδού λοιπό τ’αποτελέσματα επιστημόνων ερευνητών του Πανεπιστημίου ΄Ορεγκον, όπως αυτά δημοσιεύτηκαν, σε δημοσίευση του έγκριτου και διεθνούς κύρους περιοδικού Επιστημονική Επιθεώρηση (Current Biology) στις 23/9/2019!

   Η κοινωνικοποίηση και ο δεσμός των Γατών, με τους φροντιστές τους, απεδείχθη ότι σε ποσοστά είναι ίδιος (65%) με τα αντίστοιχα μεταξύ βρεφών και γονιών! Αντίστοιχη είναι και των σκύλων!

   Παλαιότερες μελέτες των Πανεπιστημίων Βιέννης (Konrad Lorenz), Μπρίστολ ΗΠΑ (Behavioral Processes) και Ερευνητικής ομάδας Discovery News απέδειξαν ότι η σχέση της ΓΑΤΑΣ με το σύντροφό της δεν έχει κίνητρα επιβίωσης, αλλά συντροφικότητας! Ακόμη ότι η παροχή τροφής εκλαμβάνεται, αδιαμφισβήτητα, σαν εκδήλωση στοργής!

   *Πολλοί ψυχολόγοι συνιστούν τη ΓΑΤΑ, σα βασικό συστατικό ψυχοθεραπείας, λόγω του ανυπέρβλητου γουργουρητού της, της εν γένει στάσης της και της συμπεριφοράς της!

   Η διαφορά της με τους σκύλους είναι ότι δεν θέλει ζόρι, φοβέρα και συναφή! Είναι ιδιαίτερα υπάκουη, αν και δείχνει διστακτική στην άμεση εκτέλεση εντολών, κατά τα άλλα είναι απόλυτα συνεργάσιμη και υπάκουη! Αν της φέρεσαι άσχημα, δεν θα το ανεχθεί, θα βρει τρόπο να φύγει! Η υπερηφάνεια της δεν της επιτρέπει τέτοια ανοχή!

   Δεν επιθυμώ να προχωρήσω σε βαθύτερη ανάλυση, ούτε να πω δηλαδή ότι είναι από τα ελάχιστα ζώα, που λατρεύτηκαν σαν Θεότητες, ούτε ότι αποτέλεσαν σύμβολα Σημαιών και τόσα άλλα φοβερά παραδείγματα!

   Απλά οφείλω να δείξω τη ρίζα μιας αρνητικής προκατάληψης, που ακόμα υφίσταται επί των ημερών μας, παρά του ότι έχουν παρέλθει έκτοτε οχτώ (8) Αιώνες!

   Ορίστε η ρίζα μιας έντονης προκατάληψης, γι’αυτή! «Πάπας Vs Γάτας!!!»

   Αν μισήθηκε, μισήθηκε από κάποιους απόλυτους αναχρονιστές, όπως ο Πάπας Γρηγόριος ο 9ος το 1233! Τη θεώρησε όργανο του

Διαβόλου, διατάσσοντας τη βασανιστική εξολόθρευσή της, ομού με τις Μάγισσες!

   Ήταν τόσο το μίσος των πιστών, που τις περισσότερες τις θανάτωναν με καυτό σίδερο, που είχε το σχήμα Σταυρού!

   Το Παπικό αλάθητο συνιστά έναν των ακρογωνιαίων λίθων του Καθολικού Δόγματος, «εκπορευόμενο» από την υπεροχή του Πέτρου, που κληρονομεί ο εκάστοτε Πάπας! Η επίσημη διακήρυξη του «αλάθητου» έγινε από την πρώτη Σύνοδο του Βατικανού στις 18/7/1870, όμως ατύπως ίσχυε, Αιώνες πριν! Τώρα από πού και ως πού, παραβλέπουμε την Ιερή του Χριστού ρήση «Του ουδείς αναμάρτητος» τοποθετώντας τον Πέτρο και εκείθεν τον Πάπα, υπεράνω του Χριστού, μόνο ειδικοί Μύστες, θα μπορούσαν να μας εξηγήσουν! Όμως αυτοί ίσως να βρίσκονται εις Ουρανούς!

   Ο Κος αυτός - για σκεφτείτε και μόνο την αστειότητα Πάπας Vs Γάτας- στάθηκε αφορμή για το θάνατο εκατό εκατομμυρίων ανθρώπων (100.000.000) ήτοι των 2/3 του συνολικού αριθμού, συνεπεία της Βουβωνικής πανώλης, που προέκυψε στην Ευρώπη, μετά την απόλυτη εξολόθρευση των Γατών, λόγω των ποντικών και κράτησε μέχρι και το 14ο Αιώνα!

   Πολλά δεν ήξερα!

   Ναι με βρήκε μόνη της, ήρθε γιατί ήθελε! Ήρθε για να επαληθευθεί η πρώτη μου ανάρτηση: «Αν μ’αγαπάς όσο σ’αγαπώ το ξέρεις θα με βρεις, το ξέρω θα σε βρω!»

   Ας τα πάρουμε με τη σειρά, έπεσε την Πέμπτη το βράδυ! Κυριακή ήρθε μία κυρία της φιλοζωικής, κουβαλώντας μια παγίδα! Μπήκαμε στο διπλανό έρημο οικόπεδο. Την εντοπίσαμε να κάθεται πάνω σ’ένα τοίχο 1,5 μέτρου! Έδειχνε ήσυχη, βάλαμε τροφές στην παγίδα, τη βλέπαμε μισή ώρα περίπου, μετά τη χάσαμε! Περιμέναμε πάνω από δύο ώρες, όμως δυστυχώς τίποτα!

   Μετέφερα την κυρία στο σπίτι της, γυρίζοντας είδα στην παγίδα μια γκρίζα γατούλα, την ελευθέρωσα και ξαναέστησα την παγίδα. Λίγο αργότερα με πήρε ένας νεαρός, από διπλανή μονοκατοικία και μου είπε: «Κύριε Κίκερη τη βρήκαμε τη γάτα, ελάτε από δω»

   Ήταν πάνω σ’ένα δέντρο, σε ένα ύψος τεσσάρων μέτρων! Κατάλαβα ότι είχε ανέβει επειδή στο σπίτι υπήρχε ένα Ντόπερμαν, που προφανώς την κυνήγησε! Εδώ υπήρξε σοβαρό λάθος, από μένα! Θα τη πιάσουμε μου είπαν με χαρά, ο νεαρός και η μητέρα του, από τη λαχτάρα που την έβλεπα τους άφησα, ενώ δεν έπρεπε!

   Βάλαμε μία σκάλα, ο νεαρός ανέβηκε, όταν όμως έφτασε στο ύψος της εκείνη εξαφανίστηκε σαν φάντασμα!

   Τις επόμενες δύο μέρες, έφαγα τον κόσμο μήπως και τη βρω, βάζοντας την παγίδα! Τελικά έπιασα μια άλλη άμοιρη ασπρόμαυρη γατούλα!

   Το βράδυ της τρίτης (1/10/2019) αφού έβαλα την παγίδα στο διπλανό οικόπεδο, γύρισα στην πυλωτή του σπιτιού μου, προκειμένου να συγκρατήσω μια άλλη γατούλα, που χρόνια φροντίζω!

   Πηγαίνοντας εκεί άκουσα ένα γλυκό γνώριμο νιαούρισμα, ήταν η Τίντυ μου, που ποτέ δεν είχε πατήσει εκεί! Περιφέρονταν νιαουρίζοντας ήπια σε μια απόσταση 7 – 8 μέτρων! Έτρεξα δίπλα πήρα την παγίδα και την τοποθέτησα κοντά της! Τέσσερις φορές έκανε το γύρω της παγίδας χωρίς καμιά διάθεση να μπει! Το συμπέρασμα; Την ήξερε γιατί έτσι την είχαν πιάσει στη Φιλοζωική του Αλίμου και τη στείρωσαν!

   Πήρα μία κονσερβούλα κι’άρχισα γλυκά να την καλώ με τ’όνομά της, δεν άργησε με πλησίασε, με άφησε να τη χαϊδέψω, μη

φέρνοντας αντίρρηση να την πιάσω, να τη βάλω στο κλουβάκι της και να πάμε σπίτι μας!

   Όταν ανεβήκαμε πάνω, καμία διαφορά σα να μην είχε περάσει ένα λεπτό κι’ας είχαν περάσει πέντε (5) ημέρες, με τόσες δοκιμασίες! Κάθισα δυόμιση ώρες μαζί της, αφού την τάισα και τη δρόσισα. Δεν έφυγε λεπτό απ’την αγκαλιά μου, περιττό να πω, ράγισε η ψυχή μου απ’τη συγκίνηση, μ’όλα της τα παρελκόμενα!

   Όλο το βράδυ νιαούριζε με παράπονο! Το πρωί αφού συνεννοήθηκα με αδελφικό φίλο κτηνίατρο, της πήρα την ενδεδειγμένη αγωγή, την οποία θ’ακολουθήσουμε για μία εβδομάδα!

   Τα συμπεράσματα, ας τα δώσουμε όλα μαζί στο τέλος της γραφής, ίσως κάποιους τους βοηθήσουμε σε ανάλογες περιπτώσεις!

   Πολλά δεν ήξερα, ότι ήμασταν και συνάδελφοι όμως, επουδενί

θα πίστευα!

   Αν δει κανείς το ύψος, θα τρομάξει και δύσκολα θα πιστέψει αυτό που συνέβη! 

   Ανήκει στην οικογένεια των αιλουροειδών το διεθνές της όνομα είναι Felis Catus, Αίλουρος ή Γαλή και είναι το μοναδικό οικόσιτο αιλουροειδές!

   Είχα διαβάσει αρκετά για το είδος τους, τώρα όμως ομολογώ πως ξέρω πολύ περισσότερα κι’αυτό ενίσχυσε τα αισθήματα που τρέφω γι’αυτά!

   Αρέσκεται στα ύψη, διότι της εξασφαλίζουν καλύτερη εποπτεία, καθώς αίσθηση Ασφαλείας και Γοήτρου! Κάνουν πασαρέλα στις κουπαστές των μπαλκονιών και δύσκολα πέφτουν! Αν όμως δεν είναι στειρωμένα στον οίστρο τους θα φύγουν, αδιαφορώντας από το ύψος και τις ενδεχόμενες συνέπειες!

Περιγραφή: 

   Εγώ για να μάθω να προσγειώνομαι σωστά με το αλεξίπτωτο στη Σχολή Αλεξιπτωτιστών το 1972, όταν ήμουν υποσμηναγός έφτυσα

αίμα! Παρ’όλ’αυτά σε μία πτώση μας στα πενήντα (50) άτομα είχαμε 16 κατάγματα και’γω μηνίσκο στο αριστερό γόνατο και στρέβλωση λεκάνης! Εσύ αγαπούλα μου έπεσες απ’τον τέταρτο όροφο βράδυ χωρίς να υποστείς ούτε αμυχή!

   Η δική μου έπεσε από ατύχημα, είμαι σίγουρος ότι προσπάθησε να πιάσει κάποια νυχτερίδα και έφυγε!

   Τώρα τα υπόλοιπα ανήκουν στα απίστευτα και όμως αληθινά!

   Κατ’αρχάς η Γάτα το βράδυ βλέπει, γιατί μπορεί να αυξομειώνει την κόρη του ματιού της κατά 135 φορές πάνω απ’ότι ο άνθρωπος! Αυτό της εξασφαλίζει μια ισχυρή αίσθηση κατεύθυνσης στο χώρο!

   Όποτε βρεθεί στο κενό είναι βέβαιο ότι θα πάρει τη σωστή θέση προσγείωσης, αρκεί να της επαρκεί το ύψος! Η σωστή θέση βάσει ενστίκτου και DNA, θα είναι άνοιγμα του σώματος, κύρτωμα της σπονδυλικής στήλης, όπως όταν αγριεύει, προς απόσβεση των ισχυρών κραδασμών στην επαφή με το έδαφος, σύσφιξη των ποδιών της με τα πλευρά της στην τελευταία φάση προσγείωσης (Π/Γ), προς προστασία των σπλάχνων της!

   Το πλέον αξιοθαύμαστο είναι ότι η ουρά της κατά τη διάρκεια

της πτώσης της περιστρέφεται δίκην έλικας αεροπλάνου - ίσως εδώ να βρίσκεται το μεγάλο της μυστικό - δίνοντάς την δυνατότητα καλύτερου ελέγχου, λειτουργώντας και σαν πηδάλιο! Η Γάτα είναι βέβαιον ότι όλα αυτά θα τα κάνει, πνίγοντας ολόκληρο το σώμα της στην αδρεναλίνη!

   Είναι πολύ πιθανότερο η γάτα σε πτώση να γλυτώσει χωρίς τραυματισμούς, πέφτοντας από εφτά και εννιά ορόφους, παρά από πρώτο και δεύτερο, γιατί δεν προλαβαίνει να προετοιμαστεί για τη μάχη επιβίωσης! Όσο κι’αν φαίνεται απίστευτο έχει καταγραφεί στις ΗΠΑ, περιστατικό γάτας, που έπεσε από τον τριακοστό δεύτερο (32ο ) όροφο, χωρίς να τραυματιστεί!

   Όσο για την φωτογραφία που είναι από Βίντεο, δείχνει μια ηλίθια δεκαεννιάχρονη στο  New Jersey των ΗΠΑ, που ρίχνει μια γάτα

από το μπαλκόνι του τρίτου ορόφου, ονομάζεται Likeeman J. Lassiter σύμφωνα με ρεπορτάζ της Daily Mail, που λίγο αργότερα συνελήφθη!

   Με δέος θυμάμαι πιτσιρικάς  7 – 8 ετών, ότι κλείσαμε κατά λάθος μία γάτα Σάββατο βράδυ 12 η ώρα, στο Κουρείο! Όταν εκείνη αντιλήφθηκε ότι είναι κλεισμένη, έπαθε σοκ και άρχισε να κάνει γύρους στους κάθετους τοίχους του μαγαζιού μουγκρίζοντας, όπως ακριβώς στο γύρο του θανάτου του μοτοσικλετιστή!

   Εν πάση περιπτώσει, η Τίντυ, είναι μια χαρά, γύρισε την 5η ημέρα κατά τας γραφάς, την άκουσα να νιαουρίζει γλυκά, όμως τα είπαμε αυτά! Ορίστε και η φωτογραφία της, μετά την περιπέτειά της!

   Σήμερα 4/10/2019 είναι η παγκόσμια ημέρα των ζώων! Έχω μια πρόσκληση από τη Φιλοζωική Πεύκης – Λυκόβρυσης, φυσικά και θα πάω γιατί τόσα τους χρωστάω! 

   Δυο βασικές συμβουλές.

   Όταν αντιμετωπίσετε παρόμοια περίπτωση, ψάξτε αμέσως για το ζωάκι, αν είναι τραυματισμένο, τρέξτε αμέσως στο γιατρό, αφού το τυλίξετε με μία κουβερτούλα και το σκουπίσετε από τα αίματα!

   Εάν δεν το βρίσκετε, σημαίνει ότι κάπου είναι κρυμμένο από το Σοκ, όμως όχι πολύ μακριά! Σπανιότατα απομακρύνονται πάνω από 100 – 150 μέτρα! Αν το εντοπίσετε μην το εκβιάσετε να’ρθεί, εφόσον δεν επιθυμεί! Όταν η γάτα έχει ενεργοποιήσει το μηχανισμό αμύνης της, βλέπει τα πάντα εχθρικά, ακόμα και σας που σας λατρεύει! Αφήστε της λίγο νεράκι και λίγο φαγάκι κοντά της, αν και δεν πρόκειται να φάει για διάστημα 2 – 3 ημερών!

   Εκείθεν είναι θέμα χρόνου να ημερέψει και να επανέλθει! Ποτέ βία! Σίγουρα μια παγίδα από φιλοζωική ίσως βοηθήσει, αν δεν είχε επαφή  μ’αυτή στο παρελθόν! Όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι η Γάτα είναι στειρωμένη! 

   Σαν επιμύθιο, απ’όλη αυτή την τραγική και αγωνιώδη περιπέτεια με τη θετική κατάληξη (Happy End), έχω τούτο να πω: «Αν την

ευτυχία πάσχισες με τους ανθρώπους να βρεις και ….. πάρε ένα οικόσιτο και θα με θυμηθείς! Δεν είναι ότι προσεγγίζουν την τελειότητα, είναι ότι την ξεπερνούν! Η Φώτο είναι από το Μουσείο Λούβρου και αναπαριστά Αιγυπτιακή Γάτα, που λατρεύτηκε σαν Θεά!
   Και επειδή γνωρίζω ότι κάποιοι τη σιχαίνονται έχω τούτο να πω, δεν υπάρχει ον στον πλανήτη αυτό, που να διαθέτει το 50% του ελεύθερου χρόνου της για την καθαριότητά της (4 περίπου ώρες)! Επί του προκειμένου, διευκρινίζω επιπρόσθετα, ότι η γλώσσα της Γάτας συνιστά την καλύτερη χτένα στον κόσμο, το δε σάλιο της τυγχάνει συγχρόνως απολυμαντικό και αρωματικό! Το ιδιαιτέρως αξιοσημείωτο είναι ότι και σε λαβύρινθο να την αφήσεις, εκείνη θα βρει την τουαλέτα της, με τη λιγοστή άμμο, να κάνει την ανάγκη της, μην αφήνοντας σε οπτικό πεδίο, κανένα ίχνος αυτής! 
   Το συμπέρασμα, δίνει πολλά, σωματικά και ψυχικά, με το γουργούρισμά της, με τη στοργή της, με τη συντροφικότητά της, με τα χαϊδέματά της ..... και δε ζητά παρά μια χουφτίτσα ξερή τροφή, λίγο νεράκι και τρόπο καλό! Γιατί γεννιέται κυρία και πεθαίνει κυρία! Σε αντίθεση με τα σκυλάκια, που γεννιούνται μωρά και πεθαίνουν μωρά, με ότι αυτό συνεπάγεται!

   Και κάτι ακόμα, η μη ζωοφιλία, αν μη τι άλλο, είναι Αχαριστία, γιατί αυτά φτιάχτηκαν για σένα "ατελή", για να σε υπηρετούν, να σε εξυπηρετούν και να σε ομαλοποιούν!
  Γιατί εσύ είσαι το "ανήμερο θεριό", που σκοτώνεις για το τίποτα, ακόμα και για ψυχαγωγική πλάκα! Τη στιγμή που δεν αντιλαμβάνεσαι ότι ακόμα και στη ζούγκλα, το κυνήγι των θηρευτών συνιστά κατά κανόνα, μια εύλογη διαδικασία "ευθανασίας" γιατί το λιοντάρι και η τίγρης, το τελευταίο θήραμα θα πιάσουν, που είναι και το πιο γέρικο ή το πιο ασθενικό!

   Γι'αυτό σήμερα που είναι η Γιορτή τους, ας ευχηθούμε στα συντροφάκια μας, που υπάρχουν για να μας διδάσκουν, να’ναι πάντα καλά!

                                                                                                
              ΣΧΟΛΙΑ στο   https://www.facebook.com/sryros.kikeris/posts/2600403626693619                

                                                                                                                        Με Τιμή
                                                                                                                 Σπύρος Κίκερης

ΜΗ ΜΟΥ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΑΡΑΤΤΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΥ!

 

Σπύρου Κίκερη

ΜΗ ΜΟΥ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΑΡΑΤΤΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΥ!

“NOLI TURBARE MEMORIAE MEOS DIMITRIS!”

Σαν θέμα, τούτης της γραφής, έδωσα

σε παράφραση, την απίθανη ρήση του Αρχιμήδη!

Τώρα γιατί την έγραψα και Λατινικά;

Την έγραψα γιατί έτσι, λέγεται ότι, ειπώθηκε!

Θα μου πεις φίλε Δημήτρη, από πού κι ως πού;

Αφού ούτε εγώ ο Αρχιμήδης είμαι,

ούτε και’συ ο Ρωμαίος Στρατιώτης,

που εν τέλει και τους «κύκλους του τάραττε

και εκείνον φόνευσε!

Πολλά πράγματα, αν και δεν είναι τυχαία

μην τα πολυψάχνουμε

γιατί ίσως το δρόμο χάνουμε!

ΔΗΜ. ΤΖΑΝΝΕΣ

  Μ’αφορμή τη δημοσίευση του φίλου και εξαίρετου συναδέλφου Δημήτρη Τζάννες στο FB (Διαδίκτυο) και την αναφορά στο όνομά μου! Η δημοσίευση είχε τίτλο “A PERFECT DAY, IN THE LIFE, OF AN AIR FORCE PILOT!”

  Αντιγράφω επακριβώς την ανάρτηση του Δημήτρη, ενός άριστου χαρακτήρα και πολύπειρου πιλότου, που το Αεροπορικό του βιογραφικό και οι πράξεις του, τον καθιστούν ένα των προτύπων του όπλου:

ΔΗΜ. ΤΖΑΝΝΕΣ

A Perfect Day, in the life of an Air Force pilot!

«Βλέπω το "Sully", στην τηλεόραση, και σκεφτόμουν ότι για αυτόν τον "απίστευτο" πιλότο, αυτή πρέπει να είναι η καλύτερη μέρα της ζωής του, by far!

  Για μένα ποια θα μπορούσε να είναι άραγε? Είναι μια από τις, πολλές, μέρες γεμάτες αδρεναλίνη, στα Starfighter? Είναι μια από τις "χαμηλές" που παρά λίγο να ήταν οι τελευταίες, αλλά πάντα "γλύτωνα" την τελευταία στιγμή?

  Είναι μια από τις "περατζάδες" κάτω απο τις γέφυρες? Είναι μια, από τις πολλές, "τρομοκρατικές" φιλικές διελεύσεις πάνω – δίπλα - ,από τα φίλια στρατεύματα η πλοία?

  Είναι κάποια από τις φορές που έβλεπα τη γη στρογγυλή από τα 80000', περίπου?. Είναι τέλος πάντων κάποια στιγμή, που η αδρεναλίνη έτρεχε ποτάμι, και το "εγώ" ανέβαινε στο ίδιο υψόμετρο με το αεροπλάνο?

  Το σκέφθηκα αρκετά, ΤΙΠΟΤΑ απ'όλα αυτά! Δεκαετία του 80, ήμουν υπηρεσία Α/Ν (Αεροναυαγοσωστικο αεροσκάφος), στα C 130 H. στην 112 ΠΜ στην Ελευσίνα. Πρέπει να ήταν Οκτώβριος, βραδάκι γύρω στις 7-8 η ώρα.

  Όπως πάντα ήμουν στο "πλυντήριο", πίσω από τη Μοίρα, στο Πάρκιν (που είχε φτιάξει ο Σάκης ο Κουρής) και στέγνωνα την Lotus, μετά από δίωρο λεπτομερές πλύσιμο!

  Έρχεται τρέχοντας ο σμηνίας του επιχειρήσεων, "έδωσε απογείωση, έπεσε ένα Α-7 κάπου νότια από το Άγιο Όρος! Σε χρόνο μηδέν όλο το πλήρωμα είμαστε στον αέρα……..

  Με τον Ναυτίλο καταστρώσαμε ένα "pattern", κάποιους κύκλους δηλαδή, που ελπίζαμε να μας κρατήσουν πάνω από το χειριστή, μη έχοντας ραντάρ στο αεροσκάφος αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί δεν είχαμε εικόνα του εδάφους γύρω μας (no ground map image), και έχοντας αρκετά κοντά την κορυφή του Άθως ζήτησα απο το TOPSY να με ενημερώνει όταν πλησιάζουμε την κορυφή στα 5 ναυτικά μίλια (χρειάστηκε δυο φορές, να μας πει ότι είχαμε μπει στα 5 μίλια)!, γιατί βέβαια είχαμε ξεκινήσει την ρίψη Φωτιστικών βομβών.

  Αυτές είναι, περίπου σαν τις ρουκέτες ZUNIΙ των 5" αρκετά βαριές, και μόλις βγαίνουν από το αεροπλάνο, ανοίγει ένα αλεξίπτωτο, και ανάβουν με φωτεινότητα 3.000.000 Κεριών !!!!

  Τις ρίχνει ο Loadmaster (δεμένος με ιμάντα ασφαλείας, από την, ανοιχτή, πόρτα της ράμπας, από τα 3000´ περίπου, με ταχύτητα 130-150 KNOTS (αν θυμάμαι καλά).

  Ρίξαμε πάνω από 100 φωτιστικές εκείνο το βράδυ, (αν θυμάμαι καλά), Μια ανά 3', τόσο κρατάει η λάμψη της μετά σβήνει και πέφτουν με το αλεξίπτωτο στην Θάλασσα. Το να ρίξει ο Load μόνος του τόσες πολλές, προϋποθέτει μεγάλη αντοχή και ο Ζερβέας είχε!

  Κάνοντας όλα αυτά, προσπαθούσαμε με την παρουσία μας, και τις φωτιστικές, να κάνουμε "παρέα", στον χειριστή, μέχρι να έρθει το Chinook, να τον βρει και να τον μαζέψει!

  Έρχεται το ελικόπτερο, αν θυμάμαι καλά, κυβερνήτης, νομίζω, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Σπύρος Κίκερης, και εκεί είναι, που προέκυψε ένα μεγάλο πρόβλημα, το ελικόπτερο πολύ σωστά, αντιλήφθηκε ότι πετώντας σε ύψος (100΄), ψάχνοντας με το "SUN LIGHT" που έχει στην μύτη του, ότι οι φωτιστικές, που έσβηναν (στα 500' περίπου) ήταν πολύ πιθανόν να πέσουν επάνω στα στροφεία, και να έρθει πολύ μεγαλύτερη καταστροφή!

  Μετά από κάποια ώρα το Chinook αφού δεν κατάφερε να εντοπίσει τον χειριστή, έφυγε για ανεφοδιασμό, και μείναμε πάλι μόνοι μας με τον αεροπόρο, που είχε χάσει λίγο τις ελπίδες του, γιατί βέβαια εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, παρά μόνο να εξακολουθήσουμε να ρίχνουμε φωτιστικές βόμβες, που βέβαια είχαν αρχίσει να εξαντλούνται….

 Αργότερα ενημερωθήκαμε ότι πλησιάζει ένα αντιτορπιλικό (χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε μέχρι εκείνη την στιγμή), που είχε φύγει από τα Μουδανιά, και ότι θα αναλάμβανε την ανάσυρση του χειριστή.

  Πράγματι ήρθε το πλοίο, νομίζω ότι ο χειριστής έριξε την τελευταία φωτοβολίδα του, και μετά από αρκετές ώρες οι Ναυταίοι πήραν όλη την δόξα και τον μάζεψαν…..

  Αμέσως πήραμε εντολή να πάμε στην Λήμνο να προσγειωθούμε, για να περιμένουμε το αντιτορπιλικό να φέρει τον χειριστή και να τον πάμε στην Λάρισα, στο ΑΤΑ.

  Μετά από μερικές ώρες, έρχεται ο χειριστής στο αεροπλάνο, σκηνή που δεν θα ξεχάσω, τυλιγμένος σε μια κουβέρτα, αλλά με ηθικό ακμαιότατο!

  Αλληλοσυγχαρήκαμε για την επιτυχημένη διάσωση, απογειώθηκαμε για Λάρισα, τον αφήσαμε και μετά κατ' ευθείαν Ελευσίνα, κατα τις 7-8 το πρωί. Duty Time , που λένε και στην Πολιτική Αεροπορία, πάνω από 12 ώρες, αλλά γεμάτοι χαρά και ικανοποίηση, που έστω και λίγο είχαμε συμβάλλει σε μια δύσκολη νυκτερινή διάσωση.

  Είναι περίεργο πράγμα, όταν είσαι "αραχτός" όλη μέρα στη Μοίρα και περιμένεις να γίνει κάτι και δεν συμβαίνει τίποτα, στο τέλος της ημέρας είσαι κουρασμένος!

  Εκείνη την Νύκτα κανείς δεν αισθάνθηκε κούραση, κανείς δεν είπε, ας γυρίσουμε, αφού δεν έχουμε ραντάρ, να πάρουμε άλλο αεροπλάνο, η να καλέσουμε άλλο πλήρωμα να έρθει να μας αντικαταστήσει…..

  Μετά από καμιά βδομάδα μας κάλεσαν στο ΑΤΑ, σε μια σύσκεψη σχετικά με το ατύχημα (debriefing) υπό τον Γιάννη τον Χατζήρη, όπου βγήκε το συμπέρασμα, ότι ΟΛΟΙ οι εμπλεκόμενοι: Χειριστής του Α 7, πληρώματα C 130, Chinook, αντιτορπιλικού, οι χειριστές του ραντάρ TOPSI, κλπ, είχαν κάνει τη δουλειά για την οποία είχαν εκπαιδευτεί ακριβώς όπως πρέπει εντός χρόνου, και είχαν φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ακριβώς για αυτό……. (?)

   Ούτε εύφημες μνείες και λοιπές υπερβολές, ούτε κάτι ιδιαίτερο, απλά όλοι κάναμε την δουλειά μας Αυτή ήταν τελικά για μένα, « η καλύτερη μου μέρα στην Πολεμική Αεροπορία!»

  Φίλε Δημήτρη σ’ευχαριστώ για τις αναταράξεις στις καταλαγιασμένες μου αναμνήσεις και συγκινήσεις, ειλικρινά σ’ευχαριστώ!

  Τώρα θα μου επιτρέψεις να πω και’γω, πως έζησα εκείνες τις στιγμές, χωρίς ραντάρ, χωρίς αυτόματο, χωρίς διόπτρες νυχτερινής οράσεως, χωρίς στην ουσία τίποτα, μόνο με τα μάτια μου και τη ψυχή μου!

  Μεταφέρω το περιστατικό, όπως ακριβώς είναι γραμμένο στο «Δικαιούχο» ένα βιβλίο μου, που δεν πουλιέται! Όταν έλθεις στην Αθήνα πες μου να σου το δώσω, θα δεις κι’άλλα, πολλά εκεί μέσα! Πάμε λοιπόν στην ακριβή αναφορά -  μεταφορά - !

  «Ήταν ένα βραδινό του Μαρτίου του 1983. Βρισκόμουν στο σπίτι μου – εντός του Τατοϊου, - λίγο πριν τις νυχτερινές ειδήσεις, σ’ετοιμότητα 30 λεπτών για πτήση VIP, όπως πάντα!

  Το τηλέφωνο χτύπησε επίμονα! Στην άλλη άκρη, ανήσυχη η φωνή του Διοικητού της Μοίρας, Αντισμηνάρχου Βολάνη: «Σπύρο έγινε ατύχημα, ένα Α-7 εγκατέλειψε στο Αιγαίο, κάπου μεταξύ Λήμνου και Αγίου Όρους!

  Ο Υπσγός Χ Μακρής βρίσκεται στη θάλασσα! Διέταξαν απογείωση (Α/Γ) του πληρώματος επιφυλακής του Ε/Π Chinook, δεν ενθυμούμαι τα ονόματα των χειριστών, που είναι υπηρεσία, μεταβαίνω αμέσως στη Μοίρα!

  *Σημ. (Κυβερνήτης σε ετοιμότητα ήταν ο Γιώργος ο Πασίσης, ένα εκπληκτικό παιδί και πολύ καλός χειριστής, που αργότερα αναλήφθηκε σε ατύχημα με ελικόπτερο (Ε/Π)!)

  Σε χρόνο μηδέν, χωρίς να σκεφτώ και χωρίς να μου το ζητήσει κανείς, φόρεσα τη χιλιομουσκεμένη μου φόρμα και μετέβηκα στη Μοίρα! Μόλις ο Διοικητής της Μοίρας μ’αντίκρισε προετοιμαζόμενο, χαμογέλασε ανακουφιστικά λέγοντας «Θα πάμε μαζί Σπύρο;»

  Τρέξαμε στο Ε/Π, το τεράστιο και μπελαλίδικο Chinook των 51 θέσεων, με τους δύο κινητήρες ισχύος 7.500 ίππων, τα δύο τεράστια στροφεία, τις 7000 λίβρες καύσιμο και το ρεύμα των 220 Volt!

  Η Ιπτάμενη βόμβα όπως, οι Αμερικανοί το αποκαλούσαν, μας καρτερούσε όχι και τόσο έτοιμη! Νυχτερινή Α/Γ δεν είχε ξαναδοθεί! Από το πλήρωμα σε ετοιμότητα μόνον ο ένας μηχανικός παρέμεινε μέσα και οι υπόλοιποι δύο χειριστές και ένας ακόμα μηχανικός, παρέμειναν stand by στο σπίτι τους!

  Οι Νυχτερινές με Ε/Π – ένα πολυσυζητημένο θέμα – απαγορεύονταν εκείνη την εποχή, σε περιοχές εκτός του Α/Δ, για το βασικό τύπο έρευνας διάσωσης, ήτοι το Ε/Π ΑΒ-205.

  Επίσης το Ε/Π Chinook, είχε κριθεί σαν ακατάλληλο για διάσωση, λόγω της μεγάλης του ισχύος, της πρόκλησης δυσεπίλυτων προβλημάτων στους ναυαγούς, ένεκα του ισχυρότατου κατωρεύματος και του μη απαραίτητου εξοπλισμού.

  Κάτω από την αλόγιστη πίεση ενός «Πτεράρχου», επισπεύσαμε την Α/Γ εις βάρος των παραμέτρων ασφαλείας…. Όταν τα χρυσοστόλιστα συμφέροντα διακυβεύονται στα ίχνη καριέρας, δεν υφίστανται αναστολές!…

  Η πίεση ήταν «παραλογισμός» γιατί ήταν ένα αηδιαστικό συνονθύλευμα από «άγνοια και ιδιοτέλεια» το τραγικότερο ασκούμενη επί εθελοντών, με μοναδικό κίνητρο τη «συναδελφική αλληλεγγύη!»

  Στο ύψος της Ευβοίας, κάπου κοντά στη Κύμη, ακούστηκε η φωνή του Μηχανικού και φίλου Τέλη Δεμερτζή: «Πρέπει οπωσδήποτε να πιάσουμε κάπου, γιατί διάσωση δε μπορούμε να κάνουμε, μια και είναι κάτω ο γάντζος ανάρτησης εξωτερικών φορτίων (Cargo Hook)! Στο φίλο μου Μηχανικό είπα ρητά: «Είναι αδύνατον να πιάσουμε κάπου, αλλά και αδύνατον να μην αφαιρεθεί ο γάντζος!»

  Η μη άφεση ίχνους περιθωρίου στην εντολή, επέβαλε μια ισχυρότατη «πειθώ» υπέρβασης, που επιβοήθησε στην αφαίρεση του γάντζου στον αέρα, από δύο μηχανικούς, ίσως για πρώτη και τελευταία φορά στην ιστορία των Chinook!

  Από το ύψος της Χαλκίδας είχαμε εντοπίσει την περιοχή του ατυχήματος, καθόσον ήταν ορατή μια «απίθανη» φωτεινότητα από τις φωτιστικές βόμβες, του ήδη προστρέξαντος για παροχή βοήθειας C-130, με Κυβερνήτη το Δ. Τζάννες….

  Ένιωθα τεράστια και πολυδιάστατη ευθύνη για την αποστολή αυτή! Ήμουν ο πλέον πεπειραμένος χειριστής – είχα εκπαιδευτεί στην Ιταλία – ήμουν εκπαιδευτής, ομοίως ειδικά εκπαιδευμένος από αλλοδαπό και ο μόνος δοκιμαστής εκπαιδευμένος πάλι ειδικά!

  Ο Μοίραρχος με τον οποίον είχαμε μαζί εκπαιδευτεί στην αλλοδαπή, σ’αυτό τον τύπο και με τον οποίο μαζί αναλάβαμε την εκτέλεση της αποστολής, μου είχε αφήσει όλα τα «control!»

  Με ήξερε άλλωστε τόσο καλά, ήξερε τις επαγγελματικές μου γνώσεις, τις χειριστικές μου δεξιότητες, πάνω απ’όλα όμως και πρώτα απ’όλα γνώριζε τις ψυχικές μου αρετές!

  Έχω μιλήσει κι’άλλες φορές γι’αυτές, που ψυχικές δυνάμεις λέγονται, όχι φυσικά τις δικές μου! Μίλησα και έγραψα κάπου εκεί το 1974, Δημήτρη μου, όταν είδα και είδες «Παλικάρια της Ειρήνης Περιωπής, να μετατρέπονται σε παλικαράκια της φακής, με κοψίματα, αδιαθεσίες, αλλεργίες κτλ!» Εκεί λοιπόν Δημήτρη μου είχα μιλήσει για την ανάγκη ενός «Ψυχομέτρου!» Να΄ξερες ειλικρινά Φίλε Δημήτρη, πόσο θα ήθελα εκείνο το βράδυ να είχα ενσωματωμένο πάνω μου ένα «Ψυχόμετρο» να δείξει σαν ένα μαύρο κουτί, ότι θα είχε καταγραφεί, κι’αυτό για «διδαχή!»!

  Εμψύχωσα όσο μπορούσα τους μηχανικούς, τους φανάτισα ντοπάροντάς τους, με το ισχυρότερο των πάντων «ντόπινγκ», τον εύστοχο κατάλληλο λόγο!

  Από μία απόσταση 60 περίπου μιλίων, ήλθαμε σε επαφή με το «δύστυχο χειριστή» από το φορητό του ασύρματο, στη συχνότητα κινδύνου!

  Άκουγα τη γνώριμη φωνή του Μακρή, που όταν ήταν Ίκαρος, ήμουν εκπαιδευτής του και συμπονούσα! Όσο μπόρεσα τον ενθάρρυνα – άσχετα αν ο φίλος Δημήτρης, δε θυμάται κάτι από τα λόγια μου, που σίγουρα τ’άκουγε! -  Δεν το παρεξηγώ σε τέτοιες φάσεις στο τέλος μένουν οι πιο ισχυρές εντυπώσεις!

  Πλησιάσαμε στο χώρο, το όλο σκηνικό ήταν πανοραμικό!: Πάμπολλες φωτιστικές, μια γαλήνια θάλασσα και κάπου ενδιάμεσα ο χειριστής!

  Τον εντόπισα πρώτος, βύθισα να χάσω ύψος, ήξερα τους κινδύνους! Δε μίλησα γι’αυτούς ούτε και κανένας άλλος του πληρώματος! Οι φωτιστικές έπεφταν βροχή κι’έπεφταν με αλεξίπτωτα! Όσο ήταν αναμμένες τις έβλεπες, αίφνης όμως και κάτω των 500΄ποδών έσβηναν και τις έχανες! Μία ήταν αρκετή, εφόσον έπεφτε στα στροφεία, να μας κάνει «παρανάλωμα!»

  Δεν ήταν η πρώτη φορά, που δε λογαριάζαμε κάτι σημαντικό, την ίδια μας τη ζωή! Ναι ήταν αυτοθυσία, προσεγγίζουσα λόγω ιδιαιτερότητας την «αυτοκτονία»

  Κι’αν για το πρώτο είχαμε το δικαίωμα, για το δεύτερο δεν είχαμε, γιατί είχαμε κι’άλλες υποχρεώσεις! Στο κάτω κάτω, με ποιο δικαίωμα εγώ παρέσυρα κι’άλλους – ενδεχόμενα – στο λαιμό μου!

  Ευθυγραμμίστηκα με το χειριστή, που εναγώνια καρτέραγε μέσα στη σωστική του λέμβο, ανάβοντας φωτοβολίδες! Επιβράδυνα την ταχύτητά μου «κουράγιο παιδιά» είπα …50…40…30 μίλια…

 Ήξερα ότι από δω κι’ύστερα όλες οι ενδείξεις των οργάνων πτήσεως (ενδείκτης στάσεως, ταχύμετρο, υψόμετρο, ανόδου καθόδου) ήταν αναξιόπιστες!

  Έπρεπε η ταχύτητα να μηδενιστεί και το Ε/Π να’ρθεί σε θέση μετεωρίσεως, πάνω από το χειριστή – απολύτως ακίνητο –σ’ένα ύψος 130 - 150 ποδών!

  Ο μηχανικός (ναυαγοσώστης) άρχισε να δίνει οδηγίες, απόσταση και κατεύθυνση, γιατί από ένα σημείο και μετά ο «ναυαγός» δεν είναι ορατός από το χειριστή, αλλά μόνο από το μηχανικό! Αυτό είναι το σημείο, που η μεγάλη μάχη των «αισθητηρίων» και της προσέγγισης του «ακατόρθωτου» αρχίζει…

  Για να γίνει μετάβαση νύχτα, σύμφωνα με τις τότε τεχνολογικές αντιλήψεις και τα κρατούντα από τα προηγμένα κράτη, τα Ε/Π έπρεπε να είναι εφοδιασμένα με αυτόματο πιλότο και ραντάρ!

  Για να γίνει προσέγγιση ακριβείας στο σημείο ναυαγού είναι άκρως απαραίτητος ο εξοπλισμός του μέσου με Auto Approach (Αυτόματη Προσέγγιση!)

  Για να γίνει τέλος μετεώριση στο σημείο ναυαγού νύχτα, είναι άκρως αναγκαίο το «Auto Hovering» (αυτόματη μετεώριση!)

  Εμείς έναντι τούτων, τι διαθέταμε; Τίποτα άλλο εκτός από τα ανήμπορα στην κυριολεξία αισθητήριά μας! Απαιτούνται σίγουρα συγκριτικά σημεία, κατ’ελάχιστον θα πρέπει να’χεις την αίσθηση του φυσικού ορίζοντα, για να δυνηθείς με βάση τα αισθητήριά σου ν’ανταποκριθείς στην απαίτηση της διάσωσης!

  Εδώ οι συνθήκες ήταν ύπουλα αντίξοες, έστω κι’αν έδιναν ψευδαισθησιακά την εντύπωση, ότι ήταν ενθαρρυντικές! Φυσικός ορίζοντας δεν υπήρχε, η θάλασσα σε πλήρη ηρεμία, καθιστώντας δυσχερέστατο τον υπολογισμό του ύψους, η φωτεινότητα ποικιλόμορφα αυξομειούμενη, δημιουργώντας πέραν των άλλων, ανυπέρβλητα αντίξοο παράγοντα, συνιστώντας βασική αιτία δημιουργίας παραισθήσεων!

  Η πρώτη προσπάθεια προσέγγισης και μετεώρισης ήταν αποτυχημένη – η φύση, βλέπετε, δεν ξεπερνιέται, ούτε και νικιέται ακόμα κι’απ΄την απόλυτη πίστη, ο άνθρωπος μικρός για θαύματα άλλωστε! –

  Η δεύτερη προσπάθεια το ίδιο…το ίδιο και η Τρίτη… οι αφροί στο στόμα μου έφτασαν στο στήθος μου … Αλίμονο, κατάλαβα, ότι δε μπορούσα να υπερνικήσω τις αντιξοότητες για να νικήσω!

  Σε κάποια απόπειρα, άκουσα έντονα ανήσυχες φωνές και από τους δύο μηχανικούς τον Τέλη το Δερμερτζή και τον Περικλή Αγγελόπουλο «Τράβα το, τράβα το, τράβα το…»

  Τα νερά είχαν ορμήσει από την καταπακτή, όπως αργότερα μου είπαν! Επρόκειτο για έντονη παραίσθηση και είναι ευτύχημα, που δεν φυτευθήκαμε εκεί!…

  Λυπόμουν τόσο εκείνο το πλάσμα, π’ανήμπορο καρτέραγε βοήθεια βλέποντας τις ελπίδες του όχι μόνο να εξανεμίζονται, αλλά να γίνονται φόβος και πανικός!

  Πόσες φορές, Θεέ μου, δεν είχα γκρινιάξει για  το θέμα «Προμήθειας κατάλληλων Ε/Π Έρευνας Διάσωσης;» Πόσες; Πόσα χαρτιά, Θεέ μου, δεν είχα συντάξει;

  Σε ειδική επιτροπή είχα συμμετάσχει, η προδιαγραφή με προσωπική μου επιμονή και πίεση, γιατί ο καθένας της επιτροπής προσέρχονταν, στις συσκέψεις με μια «φωτογραφική προδιαγραφή κατά νου» είχε επιτέλους καθορισθεί! Μ’έψαχνε καιρό ο Πρόεδρος να υπογράψω τα πρακτικά και αν δεν έβαζε αυτά, που έπρεπε, ακόμα θα μ’έψαχνε!

  Πέρασαν όμως χρόνια από τότε κι’ακόμα στο ίδιο σημείο είμαστε «ανάθεμά» μας κι’ας διεκδικούν οι Τούρκοι το μισό Αιγαίο προβάλλοντας και λόγους αδυναμίας μας στον κρίσιμο τομέα «Έρευνας – Διάσωσης» στα πλαίσια διεθνών μας υποχρεώσεων (ICAO!)

  Και να σκεφτεί κανένας ότι οι Αμερικανοί, πάνε χρόνια, που μαζεύουν αστροναύτες, από τον ωκεανό, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες!

  Σκέφτηκα, σκέφτηκα και τη μεγάλη απόφαση πήρα, όχι δε μπορούσα να σταματήσω, εκείνη τη στιγμή καταλάβαινα, πως γίνονται οι «ήρωες και η συνείδηση, τέτοιες ώρες, πως δίνει παραγγέλματα… «Κλείστε την καταπακτή θα κάνουμε προσθαλάσσωση…»

  Το Ε/Π ήταν αμφίβιο, εγώ είχα εκπαιδεύσει όλους τους χειριστές στην Υλίκη και στην Παραλίμνη!

  Είχαμε βγάλει και βατραχανθρώπους με τεράστια δυσκολία, παρά τις τρομερές τους δυνάμεις! Τους πλησιάζαμε τους πετάγαμε ένα σχοινί που το’πιαναν και τους τραβάγαμε! Ήταν διάσωση όμως για υπεράνθρωπους και φυσικά μέρα!

  Βράδυ δεν είχαμε εκπαιδευτεί σε προσθαλάσσωση, αρνήθηκαν οι αλλοδαποί εκπαιδευτές να μας εκπαιδεύσουν, λέγοντας ότι «ούτε οι Αμερικανοί, προσθαλασσώνονται νύχτα!»

  Τη στιγμή που η υλοποίηση της απόφασης θ’άρχιζε, ίσως ο Θεός μας λυπήθηκε! Είδαμε από ΒΑ να προσεγγίζουν φώτα, ήδη είχαμε την πληροφορία ότι πλοιάριο του Λιμενικού έσπευδε για βοήθεια, από τα Μουδανιά!

  Σε λίγο διακρίναμε τη σιλουέτα μικρού πλοίου! Από τη θέση μετεωρίσεως και πλευρικά παρακολουθήσαμε την περισυλλογή του χειριστού, ναυαγού, μεταδίδοντάς την επακριβώς στο Σμήναρχο Μπέκα, που ήταν στο ΕΚΑΕ (Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων) στη Λάρισα!

  Μας απονεμήθηκε κάποια «εύφημος μνεία!» Ειλικρινά ποτέ δεν είδα τι έγραφε! Δεν είχε κανένα νόημα για μένα! Εκείνο που είχε νόημα ήταν η συναίσθηση για το ότι «Ποτέ δεν έδωσα τόσα πολλά, σε αποστολή, χωρίς αποτέλεσμα, πέραν της εξάσκησης του χαρακτήρα μου, για μεγάλες πράξεις!

  Αυτά φίλε Δημήτρη Τζάννες! Αυτά όπως κατά γράμμα έγιναν και όπως εγώ τα έζησα, ενώπιον των Γιάννη Βολάνη τότε Αντισμηνάρχου - Μοιράρχου της 358 ΜΜ - νυν Υποπτεράρχου και Αριστοτέλη Δεμερτζή και Αγγελόπουλου Περικλή, Μηχανικών!

  Ως εκ τούτου ο Σπύρος Κίκερης δεν εγκατέλειψε ούτε δευτερόλεπτο, το πεδίο της μάχης στη συγκεκριμένη αποστολή! Αποστολή, που για μένα ήταν εθελοντική, με τυπικά καθήκοντα συγκυβερνήτη και ουσιαστικά απόλυτου Κυβερνήτη!

  Όσο τέλος για τον Πιλότο - Συνάδελφο Χ. Μακρή, σε πληροφορώ Δημήτρη μου, ότι κάθε καλοκαίρι που κατεβαίνω, στην Πρέβεζα, ανταμωνόμαστε! Δεν έχω καμιά αμφιβολία, για το πώς με βλέπει! Εκείνος ξέρει, όσο ίσως κανείς άλλος, εγώ τι βίωσα εκείνο το βράδυ, παρά του ότι κινδύνευσε, να τον πνίξω!

  Τώρα, που τα διαβάζεις Δημήτρη μου, ίσως καλύτερα τα θυμηθείς! Ήσουν «ψηλά» κι’ήταν δύσκολο να διακρίνεις τ’απόλυτα τεκταινόμενα εκεί χαμηλά στα μηδέν πόδια!

  Δεν έφυγα Δημήτρη μου, εκεί παρέμεινα μέχρι τέλους, παρακολουθώντας από απόσταση αναπνοής τη διάσωση, από το πλοιάριο του Λιμενικού, που δεν ήταν αντιτορπιλικό! Η τελευταία έκκληση, που άκουσα ήταν από τον πλοίαρχο, που ζήτησε ν’απομακρυνθεί το Ε/Π, λόγω του κυματισμού, που προκαλούσε παρεμποδίζοντας το έργο της διάσωσης!

  Ομολογώ ότι ποτέ δεν ένιωσα, στην Αεροπορική μου καριέρα, των 50 ετών και στις πάμπολλες αποστολές, που συμμετείχα, απογοήτευση τέτοιου μεγέθους και η τραγική Ειρωνεία, που ακόμα τρώει την ψυχή μου, αν ήμουν με Ε/Π ΑΒ-205, είμαι σίγουρος, ότι θα έκανα επιτυχώς την αποστολή!

  Συνειδητή απογοήτευση ένιωσα ειλικρινά για κάποιους άλλους και επειδή δε μου αρέσουν τα κενά, εξηγούμαι και στις εξηγήσεις μου μέσα περιέχεται και το επιμύθιο τούτης της γραφής, φίλε Δημήτρη!:

  Ελικόπτερα Έρευνας διάσωσης, προς ουσιαστική κατοχύρωση της ιερής τους αποστολής δεν είχαμε και αργήσαμε πάρα πολύ να αποκτήσουμε!

  Αυτό το σοβαρότατο κενό δεν εμπόδιζε την Ιεραρχία του ΥΕΘΑ, σ’όλα τα κλιμάκια να φέρει τότε (1981) πέντε (5) πανάκριβα μεταφορικά Ε/Π τύπου Chinook CH-47, ιδανικά για επιχειρήσεις του Στρατού Ξηράς!

  Στη θέση τους, θα μπορούσαν να’ρθουν δέκα (10) Ε/Π κατάλληλου τύπου, προς κατοχύρωση των αποστολών Έρευνας – Διάσωσης! Η ακαταλληλότητα των Ε/Π Chinook για την ΠΑ, δεν άργησε απόλυτα να συνειδητοποιηθεί, με τελική κατάληξη αυτά να δοθούν, στην Αεροπορία Στρατού!

  Αντίθετα η προσπάθεια να βρεθούν εύλογοι λόγοι ύπαρξης των Chinoοk στις τάξεις της ΠΑ, αποτέλεσε αφορμή ν’απωλεσθεί ολοκληρωτικά το ένα από τα πέντε, στη Σάμο, σ’ένα τρομακτικό ατύχημα (1984), που η τραγικότητά του, από τύχη, αποφεύχθηκε!  

  Διέταξαν να κάνει μεταφορά στη Σάμο, Ραντάρ βάρους δώδεκα (12) τόνων, σε μια μάταια προσπάθεια δικαιολογίας των αδικαιολόγητων! Aποτέλεσμα, το παρανάλωμα του Ε/Π και η από τύχη, αποφυγή του Θανάτου τόσο του Κυβερνήτη Γ. Κωστού, όσο και του Συγκυβερνήτη Παναγιωτάκου - είχε την ατυχία, ν’αναληφθεί, αργότερα, πάλι με Ε/Π, τύπου ΑΒ-205 – καθώς των δύο μηχανικών με αρχαιότερο τον Ηλία Καρακατσούλη!

  Τώρα ως επιμύθιο, μ’αφορμή αυτή τη γραφή, ας μείνει τούτο: «Για μένα όλοι σχεδόν οι διατελέσαντες ΥΕΘΑ εδώ και 40 και πλέον έτη, για να μην πω και οι Αρχηγοί, έπρεπε να λογοδοτήσουν για κατά συρροή και εξακολούθηση διάπραξη ασελγειών και απρεπειών εις βάρος των Ενόπλων μας δυνάμεων και της Πατρίδας γενικότερα! Μοναδικός τους σκοπός ήταν μια άκρατη ιδιοτέλεια, περιεχόμενη στη φράση «Να ζήσουν αυτοί καλά και οι Έμποροι Όπλων καλύτερα!»

  Αυτά φίλε Δημήτρη και πριν σ’ευχαριστήσω για την αφορμή, οφείλω να σου πω, ότι για μένα δεν ήταν αυτή «A Perfect Day in my Life as an Air Force Pilot!

                                                                                          Με Τιμή

                                                                                   Σπύρος Κίκερης