Ο ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ!

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

Ο ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ!

*Μ’αφορμή τον Τραγικό Θάνατο

του Ήρωα Επισμηναγού Ιπταμένου

Νικόλαου Βασιλείου

κι’αιτία τα πικρόχολα σχόλια

ενός Ιερόσυλου!

   Πριν ασχοληθώ με τον «Ιερόσυλο», ας κάνω το χρέος μου, έναντι του Ηρωικού Συναδέλφου, όπως άλλωστε κάνω, σε κάθε σχετική περίπτωση!

Σ’έταξε η Μοίρα σου Ψηλά!

«Σ’έταξε η Μοίρα σου ψηλά, ψηλά σε κόσμο άλλο!

Σου’πε τον φόβο ν’αρνηθείς, στον πόνο να μην κλάψεις!

Να’χεις κουράγιο Θεϊκό, στον Ουρανό επάνω

κι’αν απ’το χάρο προκληθείς, ρότα να μην αλλάξεις!

   Το τραγικό δυστύχημα (28/8/2018/08:50), πληροφορήθηκα τρεις ώρες αργότερα, από το στόμα ενός ταξιτζή, που έτυχε να με μεταφέρει, μετά από ένα δεκαήμερο ταξίδι στη γενέτειρά μου Πρέβεζα!

   Οι Τραγικές Αναμνήσεις σαν Ξυπνούν!

   Οι τραγικές αναμνήσεις σαν ξυπνούν και πάντα τέτοιες ώρες ξυπνούν, σαν έχεις ζήσει καταστάσεις και καταστάσεις, στην πολυετή σου υπηρέτηση, στο υπερήφανο όπλο της Πολεμικής μας Αεροπορίας (ΠΑ)!

   Ο χορός των συναισθημάτων μέσα σου είναι άγριος! Λύπη, θυμός, αγανάκτηση, υπερηφάνεια, πλήγμα στο κορμί, σχίσμα στη ψυχή, κρίμα στο παιδί, μολύβι και χαρτί!

   Ποτέ δεν μπόρεσα να κάνω αλλιώς, πάντα το ίδιο έκανα σε παρόμοιες περιπτώσεις, περιπτώσεις τραγικότατες, που επανειλημμένα έχω βιώσει, μέσα από τη μακρά, στενή και σκληρή ενασχόλησή μου, με την Ασφάλεια Πτήσεων, που έτυχε η Μοίρα να μου επιφυλάσσει!

   Η Ανάρτησή μου στο Διαδίκτυο!

   Spyros Kikeris 28 Αυγούστου 10:31 μ.μ!

   Στους ΗΡΩΕΣ!

   Στους Ήρωες, υποθέσεις δε χωρούν, - έγραψα για να προλάβω τους όποιους ανόητους και πολύξερους – και δε χωρούν, γιατί σ’αυτούς, μόνον οι προϋποθέσεις μετρούν! Γιατί γι'αυτούς δεν υπάρχουν, ούτε τι, ούτε γιατί, ούτε Main, ούτε Both, ούτε Spreader gun, ούτε Robot! - Το main, both και spreader gun αναφέρονται για γνωρίζοντες, όμως περισσότερα γι’αυτά, η επιτροπή διερεύνησης! Το Robot, απλά υποδηλώνει τον άνθρωπο με όλα του τα συν και τα πλην - !

   Γι’αυτούς, λοιπόν, υπάρχουν μόνον διαθέσεις. Διαθέσεις προς επαύξηση δυνατοτήτων των Μαχητών και προδιαθέσεις για υπερβάσεις των Ουρανίων Γητευτών!

   Και κάτι ακόμα, που ίσως κάποιοι ξεχνούν και οι περισσότεροι, εύλογα, αγνοούν: «Η Formula 1 (Grand Prix), μπρος στη Formula του Αέρα, ωχριά σημαντικά, σε αδρεναλίνη, κίνδυνο, κι’ενδεχόμενο ατυχήματος!»

   Άλλωστε κανείς μη ξεχνά, ότι οι γητευτές της ταχύτητας, οδηγοί της Formula1, το όνομά τους δανείστηκαν από τους πιλότους των Αεροσκαφών, ακριβώς λόγου του κινδύνου, που διατρέχουν, σε κάθε μεγάλο αγώνα και όχι κάθε μέρα!

   Την ανάρτηση έκλεισα, μετά το «Κουράγιο Παιδιά» μνημονεύοντας δύο βαθιά και πλατιά σλόγκαν της Πολεμικής μας Αεροπορίας, συνοδεύοντας τον Ήρωα Επισμηναγό Νικόλαο Βασιλείου, ετών τριάντα εννέα (39) πατέρα δύο ανήλικων παιδιών, με μια ευχή για το στερνό του γήινο κατευόδιο, με προορισμό τον απόμακρο Ουρανό και τα Θεϊκά, Παραδείσια μυστικά:

Το, των Λακεδαιμονίων Παίδων, προς τους Παλαιότερους,

Το «Αμμες δε γ'εσσόμεθα πολλώ κάρρονες!»

Που σημαίνει «εμείς θα γίνουμε καλύτεροί σας»

και διακοσμεί το Έμβλημα της Σχολής Ικάρων!

Και το

«Αιέν Υψικρατείν!»

Που σημαίνει «Πάντοτε Κυρίαρχοι στα Ύψη»

και διακοσμεί το Έμβλημα

της Πολεμικής μας Αεροπορίας!

   Στο καλό Σταυραϊτέ μου! Με γεια τα καινούργια Φτερά! Χαιρετισμούς στους Αγγέλους, τους Λατρεμένους μας Συναδέλφους!

   Κι’ενώ το δάκρυ δεν είχε στεγνώσει στο Χαρτί!

   Και ενώ το δάκρυ δεν είχε στεγνώσει στο χαρτί και ενώ οι κοινοποιήσεις, τα Like, τα συλλυπητήρια, καθώς τα περί αθανασίας, παραδείσου, Αρχαγγέλων, Ουρανού και ηρωισμού έπεφταν βροχή!

   Ήρθε ο «ΙΕΡΟΣΥΛΟΣ» σαν εν αιθρία κεραυνός και άστραψε και βρόντηξε, εναντίον ίσως του πλέον εύλογου και ενός εκ των ων ουκ άνευ δικαίου!

   Ήρθε, σαν εκ του τάγματος Εωσφόρου, πλέοντας ενάντια σ’ένα κατακλυσμιαίο τσουνάμι, συγκίνησης, υπερηφάνειας και επαίνων, μάταια να κρατηθεί, χωρίς να πνιγεί!

   Τα γραφόμενά του και τις φράσεις του, μεταφέρω ακριβώς, όπως διατυπώθηκαν, πλην όμως λοξά (Italic) και υπογραμμισμένα, για να είναι εναρμονισμένα με τις θλιβερές του απόψεις:

   Το "Ηρωας" σε ατυχημα εν καιρω ειρηνης πως εξηγειται...?

   Η πρώτη αντίδραση ήρθε άμεσα από κάποιον φίλο ονόματι Γιάννη Θ. Λιάρο: «Είμαστε εν ειρήνη..... Στον Ελληνικό ουρανό έχουμε ειρήνη;;;;;»

   Η δεύτερη από κάποια Κυρία, Αναστασία Κ.Σ: «Και ανόητη η ερώτηση και βάρβαρη!!!! Εξηγείστε οι ειδικοί στον άνθρωπο τι γίνεται, όταν βρίσκονται οι αεροπόροι "εκεί πάνω"!!! Εξηγείστε πως "εκεί" επικρατούν άλλες συνθήκες κι "άλλος" Θεός... Ισως καταλάβει... η ώρα όμως για μια τέτοια ερώτηση ήταν η πλέον σκληρή και ακατάλληλη! Μήπως να προσέχουμε τί και πότε το λέμε...???»

   Οι προσπάθειές μου, προς κατευνασμό!

   Οι προσπάθειές μου, προς κατευνασμό τόσο του «Ιερόσυλου» όσο και των εξαγριωμένων φίλων μου, κάθε άλλο παρά είχαν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, τόσο για τον ίδιο τον «Ιερόσυλο» όσο και τους λοιπούς! Με τη λέξη λυπάμαι, άρχισα την πρώτη μου αντίδραση:

   «Λυπάμαι, η θέση σου είναι ανεπίτρεπτη, απαράδεκτη, ιερόσυλη! Όταν δεν γνωρίζουμε κάτι, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί!

   Άκου λοιπόν, η άσκηση είναι τρομακτική! Αρχίζει από τα 23.000 πόδια και το

αεροσκάφος (Α/Φ) εισέρχεται σε φάση απολύτως ανεξέλεγκτης σπειροειδούς βύθισης, με πρωτοβουλία των πιλότων!

   Οι ταχύτητες παίζουν από μηδέν μέχρι 130 ΚΝΤΣ (230 Χλμ)! Οι καταπονήσεις του σώματος είναι ιδιαίτερα σκληρές, οι επιταχύνσεις, από μείον δύο (-2G's) μέχρι συν (+7 G's)! Στα +7G’s για παράδειγμα, ένας άνθρωπος 100 κιλών, ζυγίζει 700 κιλά!

   Ο εγκέφαλος κυριολεκτικά τρελαίνεται και το κορμί πάλλεται σ’όλες τις κατευθύνσεις και βάλλεται από δυνάμεις όλων των διευθύνσεων!

   Η έξοδος από τον ακραίο ελιγμό, αρχίζει στα 15.000 πόδια και ο κατασκευαστής, σαφώς ορίζει, ότι αν ο έλεγχος του Αεροσκάφους, δεν επανακτηθεί μέχρι τα 7.000 πόδια, ανυπερθέτως, εγκατάλειψη!

   Καλά αυτά δεν τα ξέρεις! Ότι η γενέτειρα των γονιών σου, αυτή καθαυτή, έβγαλε 9 πιλότους, απ'αυτούς ό ένας σκοτώθηκε (Ευάγγελος Παππάς, αδελφός του φίλου μου και τραγουδιστή Λάκη Παππά)! Ότι άλλοι τέσσερες (4) εγκατέλειψαν (Α/Φ) και ένας απ’αυτούς, λόγω της εγκατάλειψης, άλλαξε ειδικότητα (Απόστολος Ξανθουδάκης)! Ότι όλοι μας το χάρο είδαμε, ουκ ολίγες φορές, παίζοντας άγριο κυνηγητό μαζί του, φυσικά και δεν τα ξέρεις!

   Όμως, πως ο Εξάδελφός σου, που υπηρετούσε στον Άραξο (116 ΠΜ), δεν ξέρεις, ότι γλύτωσε ως εκ θαύματος, μετά από εγκατάλειψη Αεροσκάφους F-104, άγρια νύχτα και τι τράβηξε μεσ'τα σκοτάδια και τα κύματα μέχρι να διασωθεί; Το ξέρεις δε μπορεί!

   Σταθμίζοντας, λοιπόν όλες τις παραμέτρους γύρω σου, από τη μόρφωσή σου και όχι μόνο, υπογραμμίζω, ότι από άλλον θα δεχόμουνα το σχόλιο, από σένα όχι! Παρακαλώ θερμά να αφαιρεθεί!

   Κατακλυσμός Διαμαρτυριών!

   Ακολούθησαν κι’άλλες κι’άλλες εντονότατες αντιδράσεις, ειδικών και μη κι’ανάμεσα, ενός τέως μαθητού μου και νυν Ιπταμένου Σμηνάρχου, του Νεκτάριου Σαμάρα, που είναι σε θέση κλειδί!

   Οι απόψεις του μεταφέρονται αυτολεξεί, γραμμένες με κεφαλαία γράμματα! Και για όσους δεν γνωρίζουν, διευκρινίζω, ότι η γραφή με κεφαλαία στο διαδίκτυο, υποδηλώνει έντονο θυμό και στεντόρεια φωνή:

   Νεκτάριος Σαμάρας: «ΚΥΡΙΕ ΔΙΟΙΚΗΤΑ ΕΧΩ ΠΤΥΧΙΟ “Α”ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΟΥ (ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΤΥΧΙΟ ΓΙΑ ΙΠΤΑΜΕΝΟ) ΕΙΜΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΣ ΣΤΑ SPIN, ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΣ ΑΦΩΝ, ΕΧΩ ΑΠΟΛΥΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΠΤΗΤΙΚΗ

ΕΜΠΕΙΡΙΑ. ΤΟ SPIN EINAI Ο ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟΣ ΠΤΗΤΙΚΟΣ ΕΛΙΓΜΟΣ! ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΠΟΤΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟ! ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗ ΜΠΡΟΣΤΙΝΗ ΘΕΣΗ ΝΑ ΔΕΙ ΠΟΣΑ ΑΠΙΔΙΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΣΑΚΚΟΣ!»

   Παραθέτω και ένα ακόμα σχόλιο του Συναδέλφου Ιπταμένου Πτεράρχου Evangelos Xinogalas, προς το Σμήναρχο Νεκτάριο Σαμάρα:

   «Νεκτάριε αν και δεν σε γνωρίζω, ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΠΟΛΥΤΑ με την αντίδρασή σου στην ανάρτηση που έκανες. Είχα και εγώ ακριβώς τα ίδια προσόντα με σένα! Έχω περάσει από Εκπαιδευτής στην 362ΜΠΕ και 363ΜΕΕ τα έτη 1976-1979 με νεόφερτα τότε τα Τ2-Ε .Αν ανατρέξεις στα βιβλία πτήσεων θα δείς πόσες Εξόδους σε περιδινήσεις είχα κάνει!»

   Τα σχόλια εις βάρος του Ιερόσυλου αμείωτα και μερικές φορές βαριά! Κάποια Κα Φιλίνα Νικήτα από τη Θεσσαλονίκη, απευθυνόμενη κι’εκείνη στο Σμήναρχο Σαμάρα, έγραψε:

   FiLina Nikita. «Σας συγχαίρω !!!!!! Τα σέβη μου !!!! Έτσι πάντα απτοεπής !!!!! Να μην αφήνετε κανέναν αναπάντητο, να λέει ότι θέλει κατά το δοκούν, αφήνοντας σκιές να πλανώνται!»

   Το δικό μου σχόλιο στον τέως μαθητή μου, Νεκτάριο Σαμάρα!

   Σ’απάντηση των σχολίων του τέως μαθητή μου, έγραψα το ακόλουθο σχόλιο: «Νεκτάριε, ο Κύριος λάθεψε, οι λανθάνοντες πρέπει να συγχωρούνται, εσύ παιδί του Θεού – τυγχάνει πράγματι γιος Ιερέα - το ξέρεις καλύτερα από μένα! Ελπίζω να καταλάβει το λάθος του!»

   Ο Ιερόσυλος Απτόητος!

   «Πρωτη και βασικη προϋποθεση "Ηρωα" ειναι ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ.

Οσοι επελεξαν για διαφορους λογους επικινδυνο επαγγελμα δεν γινονται αυτοματως ηρωες .

Στρατευμενος ΔΕΑ ων εβαζα ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ χωρις να εχω υποχρεωση 150 φουρνελλα την ημερα...Κινδυνεψα 2 φορες...Ημουνα ηρωας ..?? ΟΧΙ βεβαια...

Μιας και ο αγαπητος Spyros Kikeris αναφερθηκε στον πατερα μου θα του πω οτι το '80 τυχαια σε ατυχημα λογω ακτινογραφιας αποκαλυφθηκε παλιο τραυμα στην σπονδ.στηλη.Δεν ηξερα τιποτε...Τον ρωτησε ο γιατρος και ΤΟΤΕ εμαθα οτι τραυματιστηκε στον πολεμο...Μετα απο αυτο ρωτησα συμπολεμιστες του (απο Πρεβεζα κ.α) και εμαθα τα πεπραγμενα του...Στην συνεχεια εμαθα οτι ακομα υπηρχαν( και υπαρχουν) παρασημα του στο ΥΠΕΞ...Τον ρωτησα γιατι δεν τα πηρε.Μου ειπε ηταν στρατιωτικος κι εκανε την δουλεια του...Προς τί τα παρασημα...!!

Και επειδη πολλα ειπαμε ...

ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ :

《Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που ζουν ή πεθαίνουν κάνοντας συγκλονιστικές πράξεις, που αποτελούν πρότυπα αυταπάρνησης, θυσίας, που εμπνέουν, που η δουλειά τους είναι να σώσουν τη ζωή σου, τη ζωή μου, που κάνουν κάποιο επάγγελμα με κινδύνους που εμείς δεν θα αντέχαμε ούτε δευτερόλεπτο κτλ. Υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι γύρω μας, αξιοθαύμαστοι, δεν είναι όμως απαραίτητα και ήρωες. Και αυτό δεν τους μειώνει στο παραμικρό.》

Και αυτη ειναι η αληθεια γυμνή.»

   Τις παρατηρήσεις μου στα ανεπίτρεπτα θα παραθέσω, προς το τέλος τούτης της γραφής. Όμως, αλήθεια άκουσε κανείς, ν’αναφέρω τον Πατέρα του; Όσο για τον εθελοντισμό; Εδώ υπάρχει η μεγαλύτερη, απρέπεια, ιεροσυλία, ασέβεια …..

   Αν δεν θεωρείται ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ο Ιπτάμενος της ΠΑ, ποιος θεωρείται «Ιερόσυλε;» Ασελγείς ασύστολα και δεν το αντιλαμβάνεσαι, δεν ξέρω πόσα σύνδρομα ελλοχεύουν μέσα σου, χωρίς να το ξέρεις, ειλικρινά δεν ξέρω!

   Ο Ιπτάμενος πετά γιατί θέλει και πετά και γιατί το θέλει και η ψυχή του και η καρδιά του! Ο Ιπτάμενος πετά κι’ας ξέρει, κάποιες φορές τι τον καρτερά! Ο Ιπτάμενος, αν κάποια μέρα - οποιαδήποτε μέρα - σηκώσει στο Briefing το χέρι του και πει δεν πετώ, δεν δικαιολογεί την άρνησή του! Κι’αν πει δεν ξαναπετώ, ουδείς θα προσπαθήσει να τον μεταπείσει, βέβηλε!

   Δεν μπαίνω στον κόπο να σου αναφέρω στατιστικά, πόσοι ονειρεύτηκαν να ασκήσουν αυτό το ακραίο λειτούργημα, πόσοι κατάφεραν να το σαρκώσουν και πόσοι καταξιώθηκαν από τη Μοίρα και το Θεό, απολύτως να το ολοκληρώσουν!

   Αρκεί να σου πω, ότι τούτοι οι εθελοντές υφίστανται τα μαρτύρια του Ιησού Χριστού, μέχρι να τελειώσουν τη Σχολή τους, εσώκλειστοι όντες, όχι μόνον χωρίς να γογγύζουν, αλλά με την ορκωμοσία τους, να δακρύζουν και να πανηγυρίζουν, για την ετοιμότητα ανάληψης της ιεραποστολής τους, γνωρίζοντας απέξω κι’ανακατωτά, τι ενδεχομένως, τους καρτερά!

   Κι’αυτό γιατί Ιερόσυλε, υπάρχει σειρά Ικάρων, που όλα τα μέλη πέρασαν στο Πάνθεο των Ηρώων, χωρίς πόλεμο!
    Δες και μόνο αυτή τη φωτογραφία Ιερόσυλε, είναι από την Ορκωμοσία των Νέων Ανθυποσμηναγών στη Σχολή Ικάρων του 1950! Ο Ανθυποσμηναγός

Παναγιώτης Αναγνώστου, παραδίδει τη Σημαία της Σχολής στο νέο Αρχηγό των Ικάρων Ίκαρο Πέτρο Μαρίνο!
  25 Μαρτίου του 1964, ένα χρόνο πριν μπω στη Σχολή, παρακολουθούσα την παρέλαση στο σύνταγμα! Άξαφνα ο κόσμος κατατρόμαξε! Ένα αεροπλάνο δίκην Πυραύλου, πέρασε με ιλιγγιώδη ταχύτητα κι'εκκωφαντικό θόρυβο, από τον Άγνωστο Στρατιώτη και σε κατακόρυφη άνοδο, χάνεται στα ύψη!
  Ο κόσμος μετά το πρώτο σοκ άρχισε ν'αλαλάζει από ενθουσιασμό στις άλλες τρεις παρόμοιες διελέυσεις! Ήταν το Α/Φ F-104 TF- 104G -62 - 12272/FG 272 της 335 Μοίρας Κρούσεως!
  Το Α/Φ πριν 10 μέρες είχε έλθει στο φάληρο,  ομού με άλλα, με διασκευασμένο αεροπλανοφόρο των ΗΠΑ, με μαούνες μεταφέρθηκαν έξω και με γερανούς μεταφέρονταν στο Ελληνικό όπου το Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων, για να επιθεωρηθούν και εν πτήσει να πάνε στο Αεροδρόμιο της Τανάγρας!
   Αυτοί λοιπόν οι δύο τύποι ο Αναγνώστου και ο Μαρίνος,  με καθήκοντα Διοικητού και Υποδιοικητού της Νεοσύστατης Μοίρας, έκπαιδευθέντες αμφότεροι στις ΗΠΑ, μετά από 45 μέρες (8/5/1964)  έπεφταν υπέρ Πατρίδος, εν ώρα καθήκοντος, με το ίδιο αεροπλάνο της 25ης Μαρτίου, αφήνοντας πρόωρα τη ζωή τους, χήρες και ορφανά! Πώς Ιερόσυλε θα τους ονόμαζες αυτούς, κοινούς θνητούς ή τουλάχιστον τιμής ένεκεν Ήρωες; Ας επανέλθουμε όμως στη ροή της γραφής.

  Οι Αντιδράσεις Βροχή!
  Δεν είναι δυνατόν όλες να αναφερθούν, όμως κάποιες πρέπει να καταγραφούν και να υπογραμμισθούν! Μία απ’αυτές ήταν του Πιλότου Manuel Zaro  - το όνομα μεταφέρεται, όπως ακριβώς έχει στο λογαριασμό του, στο διαδίκτυο -:

   «Ο ηρωισμός είναι πράξη δεν είναι συνθήκη... Υπάρχει στην καθημερινότητά μας με ποικίλες εκφάνσεις. Όμως από μόνη της η μη εγκατάλειψη το ταχύτερο

και ασφαλέστερο δυνατό και η εμμονή στην προσπάθεια να σωθεί το αεροπλάνο (βέβαιος ότι αδυνατείτε κύριε να καταλάβετε τη διαφορά του πολεμιστή αεροπόρου που γίνεται ένα με τα άρματά του... που νιώθει τ' ατσάλι του σκελετού να πονά όταν το ζορίζει στον αέρα) είναι ηρωισμός!

   Ο πρωταθλητής μας της ενόργανης γυμναστικής κύριε δεν αγωνίζεται μόνο σε παγκόσμιους τελικούς... αγωνίζεται καθημερινά στη σκληρή προπόνηση... If i have to further explain, you wouldn't understand!»

   Στα πρόθυρα του βρασμού ψυχής!

   Μη μπορώντας διαφορετικά να κάνω, σεβόμενος τους συναδέλφους μου, τους φίλους μου στο διαδίκτυο και τους αναγνώστες μου εν γένει, ανήρτησα το παρακάτω σχόλιο, απευθυνόμενος στον ιερόσυλο:

   «Απαράδεκτος, σκληρόγνωμος, εγωπαθής, τυφλός, αμετανόητος, ασεβής, αδαής! Έχω χιλιάδες φίλους στο διαδίκτυο! Διατηρώ χρόνια την ιστοσελίδα μου. Από 55 χώρες του εξωτερικού, παρακολουθούν τα γραφόμενά μου. Αρκετές φορές έχω δεχτεί αρνητικούς σχολιασμούς, έχω ζητήσει συγνώμες κι'έχω αλλάξει γνώμες!

   Πρώτη φορά έτσι αντιδρώ! Λυπάμαι Κύριε, λυπάμαι που σε γνώρισα κάποτε!»

   Κι’εκείνος το χαβά του!

   Κι’εκείνος απευθυνόμενος μαζικά και ονομαστικά στους μη αποδεχόμενους τις απόψεις του, προχωρεί βαθύτερα στην ιεροσυλία του: « Αν βρειτε χρονο μεσα σ

ολα αυτα που ειστε.........Διαβαστε και τι εγραψα ..!! Θυμιζω δε οτι οταν διαβαζονται σε τελετες μνημης τα ονοματα πεσοντων σε πολεμο "Αξιος" ή "αθανατος" νομιζω ειναι το τυπικο να φωναζουμε....Οχι "Ηρωας" ...»

   Η Απάντηση Σκληρή, από Συνάδελφο!

John Tsatsakos: Φίλε (σε εισαγωγικά ) – παραλείπεται το όνομα -ένα πράγμα θα σου πω, ΕΙΣΑΙ ΑΜΠΑΛΟΣ αν κατάλαβες μην ξαναασχοληθείς με το θέμα !!!!!!!!!!!

   Και φυσικά δεν ήταν ο μόνος, μέχρι τη στιγμή που γράφω, 312 θετικότατα σχόλια (Τέλειο, Like κτλ), 23 κοινοποιήσεις της δημοσίευσης και 24 λεπτομερή σχόλια, μέχρι τώρα, δεν κατάφεραν τον ιερόσυλο να ανακόψουν, απ’το ανοσιούργημά του!

   Κι’όσο η Ώρα της Τελετουργίας του Ήρωα ζύγωνε …

   Κι’όσο η ώρα της τελετουργίας ζύγωνε (30/8/2018/13:00) τόσο ο θυμός μέσα μου

οργίαζε κι’η σκέψη μου γύρω απ’τα βιώματά μου στριφογύριζε, νιώθοντας σε Vertigo και περιδίνηση, ανάμεσα από:

   Σάρκες που’χω Ηρώων μαζέψει, παλεύοντας απ’τα σιδερικά να ξεχωρίσω και να ξεκολλήσω!

   Επικήδειους που’χω διαβάσει, απαγορεύοντας έστω σ’ένα μου δάκρυ να στάξει κι’επιτρέποντας στη ψυχή μου, όσο θέλει να κλάψει!

   Από το τελευταίο σκάφος -φέρετρο - που ίχνη της Ηρωικής Ύλης περιείχε, αντισταθμίζοντας το βάρος του, από την ιδιοσυστασία κατασκευής του!

   Από τη Χήρα του, τα ανήλικα παιδιά του! Τη μητέρα του, τον Πατέρα του, αυτούς, που είχαν το σθένος και τους δυο δίδυμους κι’απαράλλαχτους λεβέντες τους στην Πατρίδα να παραδώσουν, αδιαφορώντας, για το  ριψοκίνδυνο εναέριο πεπρωμένο τους!

  

Από το δίδυμο αδελφό του και ομοιόβαθμό του, που ήταν ο μόνος που ήξερε ίσως το κάθε τι και το κάθε γιατί, σφίγγοντας τα χείλη του λέξη να μην πει!

   Και από τους υπερβατικούς μου διαλογισμούς, περί Αναλήψεως, Αθανασίας, Παραδείσιας Ευτυχίας και Δευτέρας παρουσίας!

   Κι’ανάμεσα σ’όλα τούτα η κυρίαρχη μορφή εκείνου!

   Κι’ανάμεσα σ’όλα τούτα, η κυρίαρχη μορφή εκείνου, που από συνομήλικο παιδάκι γνώριζα! Κι’ήταν ο δύστυχος απόφοιτος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου κι’απ’ότι γνωρίζω θαμώνας του Κολωνακίου και το ατυχέστερο για κείνον κι’εμένα μοναχοπαίδι και γιος Αξιωματικού του Ελληνικού Στρατού!

   Και η Εξιλέωση, μέσω Αναγκαστικής Κάθαρσης!

   Και η εξιλέωση μέσω αναγκαστικής κάθαρσης, που όφειλα στους 730 αναληφθέντες συναδέλφους, εν ώρα καθήκοντος! Στους λοιπούς συναδέλφους, που άναυδοι έμειναν, τους πολυπληθείς φίλους του διαδικτύου και τους αναγνώστες μου εν γένει:

   «Κύριοι και Κυρίες τον " Ιερόσυλο", λυπάμαι που τον γνώρισα κάποτε, όμως κάθε άλλο παρά λυπάμαι που σήμερα τον διέγραψα, ολοκληρωτικά και αμετάκλητα, από όλα τα αρχεία μου!

   Του δόθηκε η ευκαιρία να καταλάβει αν όχι το "ιερόσυλο" τουλάχιστον το ανεπίτρεπτο! Την αντιπαρήλθε εμμένοντας στις αδιανόητες, για την περίπτωση απόψεις του!

   Μου θύμισε ο δύστυχος, μια κάκιστη σύνθεση χαρακτήρα, από Βαρουφάκη, Βενιζέλο και Πάγκαλο! Και απορώ, πως ένας πράγματι μορφωμένος άνθρωπος, αγνοεί τον ορισμό της Φυσιολογικής Συμπεριφοράς, κατά την ψυχολογία, που ορίζεται ως ακολούθως: «Σαν φυσιολογική συμπεριφορά ορίζεται αυτή που η πλειονότητα των ανθρώπων τηρεί, κάτω από τις ίδιες συνθήκες!»

   Όσοι καλά με ξέρουν, πολύ καλά γνωρίζουν ότι κάθε άλλο παρά άδικος υπήρξα και εκδικητικός στην μέχρι τώρα ζωή μου και διαδρομή μου, αντίθετα πάντοτε ήμουν, είμαι και θα είμαι, ακέραιος, δίκαιος και προπαντός αντικειμενικός Κε Ιερόσυλε!

   Όσο για σένα Ήρωα Επισμηναγέ Ν.Βασιλείου!

   Όσο για σένα Ήρωα, αναληφθέντα συνάδελφε, όλοι εμείς που ψηλά πήγαμε και στο ύψος μας σταθήκαμε, καλύτερα απ’τον καθένα ξέρουμε, ότι το δέντρο της περηφάνιας μας στο όπλο μας, με κόπους, πόνους, ιδρώτα και αίμα ποτίζεται κι’ακόμα ότι στο όπλο μας δεν χάνονται από την επίγεια ζωή, οι λιγότερο ικανοί, αλλά οι λιγότερο τυχεροί!

   Κι’ακόμα ξέρουμε ότι σε περίπτωση εγκατάλειψης, μία ενέργεια απαιτείται, το τράβηγμα μιας χειρολαβής, που ούτως ή άλλως έγινε κι’εκείθεν αυτοματισμοί, απόλυτοι αυτοματισμοί!

   Η παρηγοριά για σένα, το όνειρό σου, το όνειρο που σάρκωσες, και σ’άγγελο ενσάρκωσες! Ναι, γιατί εσύ:

Ποτέ δεν ονειρεύτηκες, να κάνεις κάτι άλλο!

Το μόνο π’ονειρεύτηκες, ήτανε να πετάξεις

Αϊτός εσύ να γεννηθείς, αϊτός και να πεθάνεις!

Αϊτός να ξαναγεννηθείς, όσες ζωές και να’χεις

κι’όταν στ’αστέρια θ’ανεβείς, μόνο φτερά ν’αλλάξεις!

Καλό κατευόδιο!

                   Με Τιμή και Υπερηφάνεια!

                                 Σπύρος Κίκερης.

                                                                       

ΜΗ ΜΟΥ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΑΡΑΤΤΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΥ!

 

Σπύρου Κίκερη

ΜΗ ΜΟΥ ΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ ΤΑΡΑΤΤΕ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΟΥ!

“NOLI TURBARE MEMORIAE MEOS DIMITRIS!”

Σαν θέμα, τούτης της γραφής, έδωσα

σε παράφραση, την απίθανη ρήση του Αρχιμήδη!

Τώρα γιατί την έγραψα και Λατινικά;

Την έγραψα γιατί έτσι, λέγεται ότι, ειπώθηκε!

Θα μου πεις φίλε Δημήτρη, από πού κι ως πού;

Αφού ούτε εγώ ο Αρχιμήδης είμαι,

ούτε και’συ ο Ρωμαίος Στρατιώτης,

που εν τέλει και τους «κύκλους του τάραττε

και εκείνον φόνευσε!

Πολλά πράγματα, αν και δεν είναι τυχαία

μην τα πολυψάχνουμε

γιατί ίσως το δρόμο χάνουμε!

ΔΗΜ. ΤΖΑΝΝΕΣ

  Μ’αφορμή τη δημοσίευση του φίλου και εξαίρετου συναδέλφου Δημήτρη Τζάννες στο FB (Διαδίκτυο) και την αναφορά στο όνομά μου! Η δημοσίευση είχε τίτλο “A PERFECT DAY, IN THE LIFE, OF AN AIR FORCE PILOT!”

  Αντιγράφω επακριβώς την ανάρτηση του Δημήτρη, ενός άριστου χαρακτήρα και πολύπειρου πιλότου, που το Αεροπορικό του βιογραφικό και οι πράξεις του, τον καθιστούν ένα των προτύπων του όπλου:

ΔΗΜ. ΤΖΑΝΝΕΣ

A Perfect Day, in the life of an Air Force pilot!

«Βλέπω το "Sully", στην τηλεόραση, και σκεφτόμουν ότι για αυτόν τον "απίστευτο" πιλότο, αυτή πρέπει να είναι η καλύτερη μέρα της ζωής του, by far!

  Για μένα ποια θα μπορούσε να είναι άραγε? Είναι μια από τις, πολλές, μέρες γεμάτες αδρεναλίνη, στα Starfighter? Είναι μια από τις "χαμηλές" που παρά λίγο να ήταν οι τελευταίες, αλλά πάντα "γλύτωνα" την τελευταία στιγμή?

  Είναι μια από τις "περατζάδες" κάτω απο τις γέφυρες? Είναι μια, από τις πολλές, "τρομοκρατικές" φιλικές διελεύσεις πάνω – δίπλα - ,από τα φίλια στρατεύματα η πλοία?

  Είναι κάποια από τις φορές που έβλεπα τη γη στρογγυλή από τα 80000', περίπου?. Είναι τέλος πάντων κάποια στιγμή, που η αδρεναλίνη έτρεχε ποτάμι, και το "εγώ" ανέβαινε στο ίδιο υψόμετρο με το αεροπλάνο?

  Το σκέφθηκα αρκετά, ΤΙΠΟΤΑ απ'όλα αυτά! Δεκαετία του 80, ήμουν υπηρεσία Α/Ν (Αεροναυαγοσωστικο αεροσκάφος), στα C 130 H. στην 112 ΠΜ στην Ελευσίνα. Πρέπει να ήταν Οκτώβριος, βραδάκι γύρω στις 7-8 η ώρα.

  Όπως πάντα ήμουν στο "πλυντήριο", πίσω από τη Μοίρα, στο Πάρκιν (που είχε φτιάξει ο Σάκης ο Κουρής) και στέγνωνα την Lotus, μετά από δίωρο λεπτομερές πλύσιμο!

  Έρχεται τρέχοντας ο σμηνίας του επιχειρήσεων, "έδωσε απογείωση, έπεσε ένα Α-7 κάπου νότια από το Άγιο Όρος! Σε χρόνο μηδέν όλο το πλήρωμα είμαστε στον αέρα……..

  Με τον Ναυτίλο καταστρώσαμε ένα "pattern", κάποιους κύκλους δηλαδή, που ελπίζαμε να μας κρατήσουν πάνω από το χειριστή, μη έχοντας ραντάρ στο αεροσκάφος αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί δεν είχαμε εικόνα του εδάφους γύρω μας (no ground map image), και έχοντας αρκετά κοντά την κορυφή του Άθως ζήτησα απο το TOPSY να με ενημερώνει όταν πλησιάζουμε την κορυφή στα 5 ναυτικά μίλια (χρειάστηκε δυο φορές, να μας πει ότι είχαμε μπει στα 5 μίλια)!, γιατί βέβαια είχαμε ξεκινήσει την ρίψη Φωτιστικών βομβών.

  Αυτές είναι, περίπου σαν τις ρουκέτες ZUNIΙ των 5" αρκετά βαριές, και μόλις βγαίνουν από το αεροπλάνο, ανοίγει ένα αλεξίπτωτο, και ανάβουν με φωτεινότητα 3.000.000 Κεριών !!!!

  Τις ρίχνει ο Loadmaster (δεμένος με ιμάντα ασφαλείας, από την, ανοιχτή, πόρτα της ράμπας, από τα 3000´ περίπου, με ταχύτητα 130-150 KNOTS (αν θυμάμαι καλά).

  Ρίξαμε πάνω από 100 φωτιστικές εκείνο το βράδυ, (αν θυμάμαι καλά), Μια ανά 3', τόσο κρατάει η λάμψη της μετά σβήνει και πέφτουν με το αλεξίπτωτο στην Θάλασσα. Το να ρίξει ο Load μόνος του τόσες πολλές, προϋποθέτει μεγάλη αντοχή και ο Ζερβέας είχε!

  Κάνοντας όλα αυτά, προσπαθούσαμε με την παρουσία μας, και τις φωτιστικές, να κάνουμε "παρέα", στον χειριστή, μέχρι να έρθει το Chinook, να τον βρει και να τον μαζέψει!

  Έρχεται το ελικόπτερο, αν θυμάμαι καλά, κυβερνήτης, νομίζω, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Σπύρος Κίκερης, και εκεί είναι, που προέκυψε ένα μεγάλο πρόβλημα, το ελικόπτερο πολύ σωστά, αντιλήφθηκε ότι πετώντας σε ύψος (100΄), ψάχνοντας με το "SUN LIGHT" που έχει στην μύτη του, ότι οι φωτιστικές, που έσβηναν (στα 500' περίπου) ήταν πολύ πιθανόν να πέσουν επάνω στα στροφεία, και να έρθει πολύ μεγαλύτερη καταστροφή!

  Μετά από κάποια ώρα το Chinook αφού δεν κατάφερε να εντοπίσει τον χειριστή, έφυγε για ανεφοδιασμό, και μείναμε πάλι μόνοι μας με τον αεροπόρο, που είχε χάσει λίγο τις ελπίδες του, γιατί βέβαια εμείς δεν μπορούσαμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, παρά μόνο να εξακολουθήσουμε να ρίχνουμε φωτιστικές βόμβες, που βέβαια είχαν αρχίσει να εξαντλούνται….

 Αργότερα ενημερωθήκαμε ότι πλησιάζει ένα αντιτορπιλικό (χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε μέχρι εκείνη την στιγμή), που είχε φύγει από τα Μουδανιά, και ότι θα αναλάμβανε την ανάσυρση του χειριστή.

  Πράγματι ήρθε το πλοίο, νομίζω ότι ο χειριστής έριξε την τελευταία φωτοβολίδα του, και μετά από αρκετές ώρες οι Ναυταίοι πήραν όλη την δόξα και τον μάζεψαν…..

  Αμέσως πήραμε εντολή να πάμε στην Λήμνο να προσγειωθούμε, για να περιμένουμε το αντιτορπιλικό να φέρει τον χειριστή και να τον πάμε στην Λάρισα, στο ΑΤΑ.

  Μετά από μερικές ώρες, έρχεται ο χειριστής στο αεροπλάνο, σκηνή που δεν θα ξεχάσω, τυλιγμένος σε μια κουβέρτα, αλλά με ηθικό ακμαιότατο!

  Αλληλοσυγχαρήκαμε για την επιτυχημένη διάσωση, απογειώθηκαμε για Λάρισα, τον αφήσαμε και μετά κατ' ευθείαν Ελευσίνα, κατα τις 7-8 το πρωί. Duty Time , που λένε και στην Πολιτική Αεροπορία, πάνω από 12 ώρες, αλλά γεμάτοι χαρά και ικανοποίηση, που έστω και λίγο είχαμε συμβάλλει σε μια δύσκολη νυκτερινή διάσωση.

  Είναι περίεργο πράγμα, όταν είσαι "αραχτός" όλη μέρα στη Μοίρα και περιμένεις να γίνει κάτι και δεν συμβαίνει τίποτα, στο τέλος της ημέρας είσαι κουρασμένος!

  Εκείνη την Νύκτα κανείς δεν αισθάνθηκε κούραση, κανείς δεν είπε, ας γυρίσουμε, αφού δεν έχουμε ραντάρ, να πάρουμε άλλο αεροπλάνο, η να καλέσουμε άλλο πλήρωμα να έρθει να μας αντικαταστήσει…..

  Μετά από καμιά βδομάδα μας κάλεσαν στο ΑΤΑ, σε μια σύσκεψη σχετικά με το ατύχημα (debriefing) υπό τον Γιάννη τον Χατζήρη, όπου βγήκε το συμπέρασμα, ότι ΟΛΟΙ οι εμπλεκόμενοι: Χειριστής του Α 7, πληρώματα C 130, Chinook, αντιτορπιλικού, οι χειριστές του ραντάρ TOPSI, κλπ, είχαν κάνει τη δουλειά για την οποία είχαν εκπαιδευτεί ακριβώς όπως πρέπει εντός χρόνου, και είχαν φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα, ακριβώς για αυτό……. (?)

   Ούτε εύφημες μνείες και λοιπές υπερβολές, ούτε κάτι ιδιαίτερο, απλά όλοι κάναμε την δουλειά μας Αυτή ήταν τελικά για μένα, « η καλύτερη μου μέρα στην Πολεμική Αεροπορία!»

  Φίλε Δημήτρη σ’ευχαριστώ για τις αναταράξεις στις καταλαγιασμένες μου αναμνήσεις και συγκινήσεις, ειλικρινά σ’ευχαριστώ!

  Τώρα θα μου επιτρέψεις να πω και’γω, πως έζησα εκείνες τις στιγμές, χωρίς ραντάρ, χωρίς αυτόματο, χωρίς διόπτρες νυχτερινής οράσεως, χωρίς στην ουσία τίποτα, μόνο με τα μάτια μου και τη ψυχή μου!

  Μεταφέρω το περιστατικό, όπως ακριβώς είναι γραμμένο στο «Δικαιούχο» ένα βιβλίο μου, που δεν πουλιέται! Όταν έλθεις στην Αθήνα πες μου να σου το δώσω, θα δεις κι’άλλα, πολλά εκεί μέσα! Πάμε λοιπόν στην ακριβή αναφορά -  μεταφορά - !

  «Ήταν ένα βραδινό του Μαρτίου του 1983. Βρισκόμουν στο σπίτι μου – εντός του Τατοϊου, - λίγο πριν τις νυχτερινές ειδήσεις, σ’ετοιμότητα 30 λεπτών για πτήση VIP, όπως πάντα!

  Το τηλέφωνο χτύπησε επίμονα! Στην άλλη άκρη, ανήσυχη η φωνή του Διοικητού της Μοίρας, Αντισμηνάρχου Βολάνη: «Σπύρο έγινε ατύχημα, ένα Α-7 εγκατέλειψε στο Αιγαίο, κάπου μεταξύ Λήμνου και Αγίου Όρους!

  Ο Υπσγός Χ Μακρής βρίσκεται στη θάλασσα! Διέταξαν απογείωση (Α/Γ) του πληρώματος επιφυλακής του Ε/Π Chinook, δεν ενθυμούμαι τα ονόματα των χειριστών, που είναι υπηρεσία, μεταβαίνω αμέσως στη Μοίρα!

  *Σημ. (Κυβερνήτης σε ετοιμότητα ήταν ο Γιώργος ο Πασίσης, ένα εκπληκτικό παιδί και πολύ καλός χειριστής, που αργότερα αναλήφθηκε σε ατύχημα με ελικόπτερο (Ε/Π)!)

  Σε χρόνο μηδέν, χωρίς να σκεφτώ και χωρίς να μου το ζητήσει κανείς, φόρεσα τη χιλιομουσκεμένη μου φόρμα και μετέβηκα στη Μοίρα! Μόλις ο Διοικητής της Μοίρας μ’αντίκρισε προετοιμαζόμενο, χαμογέλασε ανακουφιστικά λέγοντας «Θα πάμε μαζί Σπύρο;»

  Τρέξαμε στο Ε/Π, το τεράστιο και μπελαλίδικο Chinook των 51 θέσεων, με τους δύο κινητήρες ισχύος 7.500 ίππων, τα δύο τεράστια στροφεία, τις 7000 λίβρες καύσιμο και το ρεύμα των 220 Volt!

  Η Ιπτάμενη βόμβα όπως, οι Αμερικανοί το αποκαλούσαν, μας καρτερούσε όχι και τόσο έτοιμη! Νυχτερινή Α/Γ δεν είχε ξαναδοθεί! Από το πλήρωμα σε ετοιμότητα μόνον ο ένας μηχανικός παρέμεινε μέσα και οι υπόλοιποι δύο χειριστές και ένας ακόμα μηχανικός, παρέμειναν stand by στο σπίτι τους!

  Οι Νυχτερινές με Ε/Π – ένα πολυσυζητημένο θέμα – απαγορεύονταν εκείνη την εποχή, σε περιοχές εκτός του Α/Δ, για το βασικό τύπο έρευνας διάσωσης, ήτοι το Ε/Π ΑΒ-205.

  Επίσης το Ε/Π Chinook, είχε κριθεί σαν ακατάλληλο για διάσωση, λόγω της μεγάλης του ισχύος, της πρόκλησης δυσεπίλυτων προβλημάτων στους ναυαγούς, ένεκα του ισχυρότατου κατωρεύματος και του μη απαραίτητου εξοπλισμού.

  Κάτω από την αλόγιστη πίεση ενός «Πτεράρχου», επισπεύσαμε την Α/Γ εις βάρος των παραμέτρων ασφαλείας…. Όταν τα χρυσοστόλιστα συμφέροντα διακυβεύονται στα ίχνη καριέρας, δεν υφίστανται αναστολές!…

  Η πίεση ήταν «παραλογισμός» γιατί ήταν ένα αηδιαστικό συνονθύλευμα από «άγνοια και ιδιοτέλεια» το τραγικότερο ασκούμενη επί εθελοντών, με μοναδικό κίνητρο τη «συναδελφική αλληλεγγύη!»

  Στο ύψος της Ευβοίας, κάπου κοντά στη Κύμη, ακούστηκε η φωνή του Μηχανικού και φίλου Τέλη Δεμερτζή: «Πρέπει οπωσδήποτε να πιάσουμε κάπου, γιατί διάσωση δε μπορούμε να κάνουμε, μια και είναι κάτω ο γάντζος ανάρτησης εξωτερικών φορτίων (Cargo Hook)! Στο φίλο μου Μηχανικό είπα ρητά: «Είναι αδύνατον να πιάσουμε κάπου, αλλά και αδύνατον να μην αφαιρεθεί ο γάντζος!»

  Η μη άφεση ίχνους περιθωρίου στην εντολή, επέβαλε μια ισχυρότατη «πειθώ» υπέρβασης, που επιβοήθησε στην αφαίρεση του γάντζου στον αέρα, από δύο μηχανικούς, ίσως για πρώτη και τελευταία φορά στην ιστορία των Chinook!

  Από το ύψος της Χαλκίδας είχαμε εντοπίσει την περιοχή του ατυχήματος, καθόσον ήταν ορατή μια «απίθανη» φωτεινότητα από τις φωτιστικές βόμβες, του ήδη προστρέξαντος για παροχή βοήθειας C-130, με Κυβερνήτη το Δ. Τζάννες….

  Ένιωθα τεράστια και πολυδιάστατη ευθύνη για την αποστολή αυτή! Ήμουν ο πλέον πεπειραμένος χειριστής – είχα εκπαιδευτεί στην Ιταλία – ήμουν εκπαιδευτής, ομοίως ειδικά εκπαιδευμένος από αλλοδαπό και ο μόνος δοκιμαστής εκπαιδευμένος πάλι ειδικά!

  Ο Μοίραρχος με τον οποίον είχαμε μαζί εκπαιδευτεί στην αλλοδαπή, σ’αυτό τον τύπο και με τον οποίο μαζί αναλάβαμε την εκτέλεση της αποστολής, μου είχε αφήσει όλα τα «control!»

  Με ήξερε άλλωστε τόσο καλά, ήξερε τις επαγγελματικές μου γνώσεις, τις χειριστικές μου δεξιότητες, πάνω απ’όλα όμως και πρώτα απ’όλα γνώριζε τις ψυχικές μου αρετές!

  Έχω μιλήσει κι’άλλες φορές γι’αυτές, που ψυχικές δυνάμεις λέγονται, όχι φυσικά τις δικές μου! Μίλησα και έγραψα κάπου εκεί το 1974, Δημήτρη μου, όταν είδα και είδες «Παλικάρια της Ειρήνης Περιωπής, να μετατρέπονται σε παλικαράκια της φακής, με κοψίματα, αδιαθεσίες, αλλεργίες κτλ!» Εκεί λοιπόν Δημήτρη μου είχα μιλήσει για την ανάγκη ενός «Ψυχομέτρου!» Να΄ξερες ειλικρινά Φίλε Δημήτρη, πόσο θα ήθελα εκείνο το βράδυ να είχα ενσωματωμένο πάνω μου ένα «Ψυχόμετρο» να δείξει σαν ένα μαύρο κουτί, ότι θα είχε καταγραφεί, κι’αυτό για «διδαχή!»!

  Εμψύχωσα όσο μπορούσα τους μηχανικούς, τους φανάτισα ντοπάροντάς τους, με το ισχυρότερο των πάντων «ντόπινγκ», τον εύστοχο κατάλληλο λόγο!

  Από μία απόσταση 60 περίπου μιλίων, ήλθαμε σε επαφή με το «δύστυχο χειριστή» από το φορητό του ασύρματο, στη συχνότητα κινδύνου!

  Άκουγα τη γνώριμη φωνή του Μακρή, που όταν ήταν Ίκαρος, ήμουν εκπαιδευτής του και συμπονούσα! Όσο μπόρεσα τον ενθάρρυνα – άσχετα αν ο φίλος Δημήτρης, δε θυμάται κάτι από τα λόγια μου, που σίγουρα τ’άκουγε! -  Δεν το παρεξηγώ σε τέτοιες φάσεις στο τέλος μένουν οι πιο ισχυρές εντυπώσεις!

  Πλησιάσαμε στο χώρο, το όλο σκηνικό ήταν πανοραμικό!: Πάμπολλες φωτιστικές, μια γαλήνια θάλασσα και κάπου ενδιάμεσα ο χειριστής!

  Τον εντόπισα πρώτος, βύθισα να χάσω ύψος, ήξερα τους κινδύνους! Δε μίλησα γι’αυτούς ούτε και κανένας άλλος του πληρώματος! Οι φωτιστικές έπεφταν βροχή κι’έπεφταν με αλεξίπτωτα! Όσο ήταν αναμμένες τις έβλεπες, αίφνης όμως και κάτω των 500΄ποδών έσβηναν και τις έχανες! Μία ήταν αρκετή, εφόσον έπεφτε στα στροφεία, να μας κάνει «παρανάλωμα!»

  Δεν ήταν η πρώτη φορά, που δε λογαριάζαμε κάτι σημαντικό, την ίδια μας τη ζωή! Ναι ήταν αυτοθυσία, προσεγγίζουσα λόγω ιδιαιτερότητας την «αυτοκτονία»

  Κι’αν για το πρώτο είχαμε το δικαίωμα, για το δεύτερο δεν είχαμε, γιατί είχαμε κι’άλλες υποχρεώσεις! Στο κάτω κάτω, με ποιο δικαίωμα εγώ παρέσυρα κι’άλλους – ενδεχόμενα – στο λαιμό μου!

  Ευθυγραμμίστηκα με το χειριστή, που εναγώνια καρτέραγε μέσα στη σωστική του λέμβο, ανάβοντας φωτοβολίδες! Επιβράδυνα την ταχύτητά μου «κουράγιο παιδιά» είπα …50…40…30 μίλια…

 Ήξερα ότι από δω κι’ύστερα όλες οι ενδείξεις των οργάνων πτήσεως (ενδείκτης στάσεως, ταχύμετρο, υψόμετρο, ανόδου καθόδου) ήταν αναξιόπιστες!

  Έπρεπε η ταχύτητα να μηδενιστεί και το Ε/Π να’ρθεί σε θέση μετεωρίσεως, πάνω από το χειριστή – απολύτως ακίνητο –σ’ένα ύψος 130 - 150 ποδών!

  Ο μηχανικός (ναυαγοσώστης) άρχισε να δίνει οδηγίες, απόσταση και κατεύθυνση, γιατί από ένα σημείο και μετά ο «ναυαγός» δεν είναι ορατός από το χειριστή, αλλά μόνο από το μηχανικό! Αυτό είναι το σημείο, που η μεγάλη μάχη των «αισθητηρίων» και της προσέγγισης του «ακατόρθωτου» αρχίζει…

  Για να γίνει μετάβαση νύχτα, σύμφωνα με τις τότε τεχνολογικές αντιλήψεις και τα κρατούντα από τα προηγμένα κράτη, τα Ε/Π έπρεπε να είναι εφοδιασμένα με αυτόματο πιλότο και ραντάρ!

  Για να γίνει προσέγγιση ακριβείας στο σημείο ναυαγού είναι άκρως απαραίτητος ο εξοπλισμός του μέσου με Auto Approach (Αυτόματη Προσέγγιση!)

  Για να γίνει τέλος μετεώριση στο σημείο ναυαγού νύχτα, είναι άκρως αναγκαίο το «Auto Hovering» (αυτόματη μετεώριση!)

  Εμείς έναντι τούτων, τι διαθέταμε; Τίποτα άλλο εκτός από τα ανήμπορα στην κυριολεξία αισθητήριά μας! Απαιτούνται σίγουρα συγκριτικά σημεία, κατ’ελάχιστον θα πρέπει να’χεις την αίσθηση του φυσικού ορίζοντα, για να δυνηθείς με βάση τα αισθητήριά σου ν’ανταποκριθείς στην απαίτηση της διάσωσης!

  Εδώ οι συνθήκες ήταν ύπουλα αντίξοες, έστω κι’αν έδιναν ψευδαισθησιακά την εντύπωση, ότι ήταν ενθαρρυντικές! Φυσικός ορίζοντας δεν υπήρχε, η θάλασσα σε πλήρη ηρεμία, καθιστώντας δυσχερέστατο τον υπολογισμό του ύψους, η φωτεινότητα ποικιλόμορφα αυξομειούμενη, δημιουργώντας πέραν των άλλων, ανυπέρβλητα αντίξοο παράγοντα, συνιστώντας βασική αιτία δημιουργίας παραισθήσεων!

  Η πρώτη προσπάθεια προσέγγισης και μετεώρισης ήταν αποτυχημένη – η φύση, βλέπετε, δεν ξεπερνιέται, ούτε και νικιέται ακόμα κι’απ΄την απόλυτη πίστη, ο άνθρωπος μικρός για θαύματα άλλωστε! –

  Η δεύτερη προσπάθεια το ίδιο…το ίδιο και η Τρίτη… οι αφροί στο στόμα μου έφτασαν στο στήθος μου … Αλίμονο, κατάλαβα, ότι δε μπορούσα να υπερνικήσω τις αντιξοότητες για να νικήσω!

  Σε κάποια απόπειρα, άκουσα έντονα ανήσυχες φωνές και από τους δύο μηχανικούς τον Τέλη το Δερμερτζή και τον Περικλή Αγγελόπουλο «Τράβα το, τράβα το, τράβα το…»

  Τα νερά είχαν ορμήσει από την καταπακτή, όπως αργότερα μου είπαν! Επρόκειτο για έντονη παραίσθηση και είναι ευτύχημα, που δεν φυτευθήκαμε εκεί!…

  Λυπόμουν τόσο εκείνο το πλάσμα, π’ανήμπορο καρτέραγε βοήθεια βλέποντας τις ελπίδες του όχι μόνο να εξανεμίζονται, αλλά να γίνονται φόβος και πανικός!

  Πόσες φορές, Θεέ μου, δεν είχα γκρινιάξει για  το θέμα «Προμήθειας κατάλληλων Ε/Π Έρευνας Διάσωσης;» Πόσες; Πόσα χαρτιά, Θεέ μου, δεν είχα συντάξει;

  Σε ειδική επιτροπή είχα συμμετάσχει, η προδιαγραφή με προσωπική μου επιμονή και πίεση, γιατί ο καθένας της επιτροπής προσέρχονταν, στις συσκέψεις με μια «φωτογραφική προδιαγραφή κατά νου» είχε επιτέλους καθορισθεί! Μ’έψαχνε καιρό ο Πρόεδρος να υπογράψω τα πρακτικά και αν δεν έβαζε αυτά, που έπρεπε, ακόμα θα μ’έψαχνε!

  Πέρασαν όμως χρόνια από τότε κι’ακόμα στο ίδιο σημείο είμαστε «ανάθεμά» μας κι’ας διεκδικούν οι Τούρκοι το μισό Αιγαίο προβάλλοντας και λόγους αδυναμίας μας στον κρίσιμο τομέα «Έρευνας – Διάσωσης» στα πλαίσια διεθνών μας υποχρεώσεων (ICAO!)

  Και να σκεφτεί κανένας ότι οι Αμερικανοί, πάνε χρόνια, που μαζεύουν αστροναύτες, από τον ωκεανό, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες!

  Σκέφτηκα, σκέφτηκα και τη μεγάλη απόφαση πήρα, όχι δε μπορούσα να σταματήσω, εκείνη τη στιγμή καταλάβαινα, πως γίνονται οι «ήρωες και η συνείδηση, τέτοιες ώρες, πως δίνει παραγγέλματα… «Κλείστε την καταπακτή θα κάνουμε προσθαλάσσωση…»

  Το Ε/Π ήταν αμφίβιο, εγώ είχα εκπαιδεύσει όλους τους χειριστές στην Υλίκη και στην Παραλίμνη!

  Είχαμε βγάλει και βατραχανθρώπους με τεράστια δυσκολία, παρά τις τρομερές τους δυνάμεις! Τους πλησιάζαμε τους πετάγαμε ένα σχοινί που το’πιαναν και τους τραβάγαμε! Ήταν διάσωση όμως για υπεράνθρωπους και φυσικά μέρα!

  Βράδυ δεν είχαμε εκπαιδευτεί σε προσθαλάσσωση, αρνήθηκαν οι αλλοδαποί εκπαιδευτές να μας εκπαιδεύσουν, λέγοντας ότι «ούτε οι Αμερικανοί, προσθαλασσώνονται νύχτα!»

  Τη στιγμή που η υλοποίηση της απόφασης θ’άρχιζε, ίσως ο Θεός μας λυπήθηκε! Είδαμε από ΒΑ να προσεγγίζουν φώτα, ήδη είχαμε την πληροφορία ότι πλοιάριο του Λιμενικού έσπευδε για βοήθεια, από τα Μουδανιά!

  Σε λίγο διακρίναμε τη σιλουέτα μικρού πλοίου! Από τη θέση μετεωρίσεως και πλευρικά παρακολουθήσαμε την περισυλλογή του χειριστού, ναυαγού, μεταδίδοντάς την επακριβώς στο Σμήναρχο Μπέκα, που ήταν στο ΕΚΑΕ (Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων) στη Λάρισα!

  Μας απονεμήθηκε κάποια «εύφημος μνεία!» Ειλικρινά ποτέ δεν είδα τι έγραφε! Δεν είχε κανένα νόημα για μένα! Εκείνο που είχε νόημα ήταν η συναίσθηση για το ότι «Ποτέ δεν έδωσα τόσα πολλά, σε αποστολή, χωρίς αποτέλεσμα, πέραν της εξάσκησης του χαρακτήρα μου, για μεγάλες πράξεις!

  Αυτά φίλε Δημήτρη Τζάννες! Αυτά όπως κατά γράμμα έγιναν και όπως εγώ τα έζησα, ενώπιον των Γιάννη Βολάνη τότε Αντισμηνάρχου - Μοιράρχου της 358 ΜΜ - νυν Υποπτεράρχου και Αριστοτέλη Δεμερτζή και Αγγελόπουλου Περικλή, Μηχανικών!

  Ως εκ τούτου ο Σπύρος Κίκερης δεν εγκατέλειψε ούτε δευτερόλεπτο, το πεδίο της μάχης στη συγκεκριμένη αποστολή! Αποστολή, που για μένα ήταν εθελοντική, με τυπικά καθήκοντα συγκυβερνήτη και ουσιαστικά απόλυτου Κυβερνήτη!

  Όσο τέλος για τον Πιλότο - Συνάδελφο Χ. Μακρή, σε πληροφορώ Δημήτρη μου, ότι κάθε καλοκαίρι που κατεβαίνω, στην Πρέβεζα, ανταμωνόμαστε! Δεν έχω καμιά αμφιβολία, για το πώς με βλέπει! Εκείνος ξέρει, όσο ίσως κανείς άλλος, εγώ τι βίωσα εκείνο το βράδυ, παρά του ότι κινδύνευσε, να τον πνίξω!

  Τώρα, που τα διαβάζεις Δημήτρη μου, ίσως καλύτερα τα θυμηθείς! Ήσουν «ψηλά» κι’ήταν δύσκολο να διακρίνεις τ’απόλυτα τεκταινόμενα εκεί χαμηλά στα μηδέν πόδια!

  Δεν έφυγα Δημήτρη μου, εκεί παρέμεινα μέχρι τέλους, παρακολουθώντας από απόσταση αναπνοής τη διάσωση, από το πλοιάριο του Λιμενικού, που δεν ήταν αντιτορπιλικό! Η τελευταία έκκληση, που άκουσα ήταν από τον πλοίαρχο, που ζήτησε ν’απομακρυνθεί το Ε/Π, λόγω του κυματισμού, που προκαλούσε παρεμποδίζοντας το έργο της διάσωσης!

  Ομολογώ ότι ποτέ δεν ένιωσα, στην Αεροπορική μου καριέρα, των 50 ετών και στις πάμπολλες αποστολές, που συμμετείχα, απογοήτευση τέτοιου μεγέθους και η τραγική Ειρωνεία, που ακόμα τρώει την ψυχή μου, αν ήμουν με Ε/Π ΑΒ-205, είμαι σίγουρος, ότι θα έκανα επιτυχώς την αποστολή!

  Συνειδητή απογοήτευση ένιωσα ειλικρινά για κάποιους άλλους και επειδή δε μου αρέσουν τα κενά, εξηγούμαι και στις εξηγήσεις μου μέσα περιέχεται και το επιμύθιο τούτης της γραφής, φίλε Δημήτρη!:

  Ελικόπτερα Έρευνας διάσωσης, προς ουσιαστική κατοχύρωση της ιερής τους αποστολής δεν είχαμε και αργήσαμε πάρα πολύ να αποκτήσουμε!

  Αυτό το σοβαρότατο κενό δεν εμπόδιζε την Ιεραρχία του ΥΕΘΑ, σ’όλα τα κλιμάκια να φέρει τότε (1981) πέντε (5) πανάκριβα μεταφορικά Ε/Π τύπου Chinook CH-47, ιδανικά για επιχειρήσεις του Στρατού Ξηράς!

  Στη θέση τους, θα μπορούσαν να’ρθουν δέκα (10) Ε/Π κατάλληλου τύπου, προς κατοχύρωση των αποστολών Έρευνας – Διάσωσης! Η ακαταλληλότητα των Ε/Π Chinook για την ΠΑ, δεν άργησε απόλυτα να συνειδητοποιηθεί, με τελική κατάληξη αυτά να δοθούν, στην Αεροπορία Στρατού!

  Αντίθετα η προσπάθεια να βρεθούν εύλογοι λόγοι ύπαρξης των Chinoοk στις τάξεις της ΠΑ, αποτέλεσε αφορμή ν’απωλεσθεί ολοκληρωτικά το ένα από τα πέντε, στη Σάμο, σ’ένα τρομακτικό ατύχημα (1984), που η τραγικότητά του, από τύχη, αποφεύχθηκε!  

  Διέταξαν να κάνει μεταφορά στη Σάμο, Ραντάρ βάρους δώδεκα (12) τόνων, σε μια μάταια προσπάθεια δικαιολογίας των αδικαιολόγητων! Aποτέλεσμα, το παρανάλωμα του Ε/Π και η από τύχη, αποφυγή του Θανάτου τόσο του Κυβερνήτη Γ. Κωστού, όσο και του Συγκυβερνήτη Παναγιωτάκου - είχε την ατυχία, ν’αναληφθεί, αργότερα, πάλι με Ε/Π, τύπου ΑΒ-205 – καθώς των δύο μηχανικών με αρχαιότερο τον Ηλία Καρακατσούλη!

  Τώρα ως επιμύθιο, μ’αφορμή αυτή τη γραφή, ας μείνει τούτο: «Για μένα όλοι σχεδόν οι διατελέσαντες ΥΕΘΑ εδώ και 40 και πλέον έτη, για να μην πω και οι Αρχηγοί, έπρεπε να λογοδοτήσουν για κατά συρροή και εξακολούθηση διάπραξη ασελγειών και απρεπειών εις βάρος των Ενόπλων μας δυνάμεων και της Πατρίδας γενικότερα! Μοναδικός τους σκοπός ήταν μια άκρατη ιδιοτέλεια, περιεχόμενη στη φράση «Να ζήσουν αυτοί καλά και οι Έμποροι Όπλων καλύτερα!»

  Αυτά φίλε Δημήτρη και πριν σ’ευχαριστήσω για την αφορμή, οφείλω να σου πω, ότι για μένα δεν ήταν αυτή «A Perfect Day in my Life as an Air Force Pilot!

                                                                                          Με Τιμή

                                                                                   Σπύρος Κίκερης