ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΔΙΟΣΥΣΤΑΣΙΑ
ΤΩΝ ΙΠΤΑΜΕΝΩΝ ΝΑ ΒΡΩ!
*Επείγουσα ειδοποίηση προς τους καλούς Φίλους και Φίλες: «Όποιος επιθυμεί πλέον τις δημοσιεύσεις μου να παρακολουθεί, παρακαλώ
πολύ μόνον στο Blog μου spyr.kikeris@gmail.com .Επίσης θα ήθελα να παρακαλέσω όσους κοινούς φίλους έχετε μαζί μου, αν μπορείτε και επιθυμείτε, ενημερώστε τους σχετικά, γιατί ζούμε σε μία ζούγκλα, ειλικρινά!
Η μέρα τούτη 8/11/2019, ημέρα Εορτής των Αρχαγγέλων, Ταξιαρχών Γαβριήλ και Μιχαήλ, προστατών της Πολεμικής μας Αεροπορίας (ΠΑ),
ειλικρινά, συνέπεσε με την περάτωση τούτης της ιδιαίτερης γραφής!
Γι’αυτό ακριβώς το λόγο εκτιμώ, ότι το πλέον σωστό για την αρχή της θα συνιστούσε η παράκληση προς τους Εορτάζοντες προστάτες μας μέσω μνημόνευσης του κατωτέρω τροπαρίου της Επετείου Αυτών!
«Των ουρανίωv στρατιών Αρχιστράτηγοι, δυσωπούμεv υμάς ημείς οι ανάξιοι, ιvα ταις υμώv δεήσεσι, τειχίσητε ημάς, σκέπη των πτερύγωv, της αύλου υμών δόξης, φρουρούvτες ημάς προσπίπτοντας, εκτεvώς και βοώντας, εκ των κινδύνων λυτρώσασθε ημάς, ως Ταξιάρχαι των άνω Δυνάμεων!».
Το νόημα του τροπαρίου συνιστά κατ’ουσία μια ικεσία για ταπεινοφροσύνη, σωφροσύνη και προστασία! Να γιατί απόλυτα ταιριάζει με τους επίγειους Ουράνιους, τουτέστιν τους Ιπτάμενους!
*Υπέρτατος σκοπός της γραφής είναι η «εγκράτεια» στις πτήσεις
καθώς ο αυτοέλεγχος στις «Ικάριες – Ουράνιες» Προκλήσεις!
Τις Προκλήσεις που προκύπτουν, σαν ταμάτων επικλήσεις
κι’αμετάκλητες εκκλήσεις, σ’αοράτων παροτρύνσεις!
Ανέκαθεν πίστευα ότι οι Ιπτάμενοι είναι ιδιαίτερης ιδιοσυστασίας γι’αυτό και πάντοτε έλεγα, ότι ο χειρισμός των προσωπικοτήτων τους
πρέπει να διέπεται από ιδιαιτερότητα προσοχής σε όλους τους τομείς!
Κάποτε ήμουν Διοικητής σ’ένα προμαχώνα του Αιγαίου, όταν και κάποια ανοιξιάτικη ημέρα είδα ένα Mirage F-1, να κάνει αμέσως μετά την Α/Γ δύο Roll!
Εκπληκτική η σκηνή, που σα μαγνήτης τράβηξε όσα βλέμματα έτυχε να τη δουν, μηδέ εξαιρουμένων των δικών μου! Στα μάτια του προσωπικού μου διέκρινα, πέραν του θαυμασμού, τη στιγμή της σοβαρής «παράβασης» πτήσεων, μα την αλήθεια, όλα τα συστατικά του λεγόμενου ηθικού στα πρόσωπά τους να συσσωρεύονται!
Το δικό μου ηθικό θάρρος όμως, λόγω χρέους, μου επέβαλλε να διακόψω την πτήση και να καλέσω τον Χειριστή στο Γραφείο μου!
Μετά από λίγο ήρθε ένας εκ φύσεως υπερήφανος, αρκούντως όμως στενοχωρημένος και ταπεινωμένος χειριστής, με τα μάτια κατεβασμένα! «Άκου Παλικάρι μου» του είπα, «οι πάντες εδώ γνωρίζουν Λεβέντη μου, ότι αυτό που έκανες απαγορεύεται και ας το χάρηκαν, όσο τίποτα! Οι περισσότεροι αν όχι όλοι το λένε Παράβαση, εγώ το λέω υπέρβαση, όμως σε παρακαλώ εδώ μην το ξανακάνεις!»
Με κοίταξε στα μάτια, διέκρινε τον θαυμασμό μου! Σας ευχαριστώ πολύ μου είπε και έφυγε σαν πιστός και φιλότιμος Στρατιώτης!
Διετέλεσε ένας από τους σχετικά τελευταίους Υπαρχηγούς ΓΕΑ της ΠΑ! Υπήρξε εκπληκτικός Χειριστής και Επιτελής, που όμως η καριέρα του θα μπορούσε να είχε τρωθεί ή ακόμα και να διακοπεί!
Πού να φαντάζονταν ο Άνθρωπος, ότι ο επιπλήττων Διοικητής, νεαρός ετοιμοπόλεμος χειριστής και με άριστες επιδόσεις, στο δεύτερο έτος μετά την αποφοίτησή του από τη Σχολή, είχε κάνει το ίδιο πράγμα στο πεδίο βολής Κρανέας, με τελείως αντίξοο Αεροσκάφος για τέτοια πράγματα (F- 84F)!
Κι’ακόμα ότι ο συμμαθητής του και Αξιωματικός του πεδίου βολής, Κώστας Σπανάκης, αργότερα του είπε «Μπορεί να είσαι φίλος, συμμαθητής κτλ… όμως αν το ξανακάνεις θα …..»
Θα μπορούσα ν’αναφέρω αρκετά παραδείγματα, ένθεν κι’εκείθεν, με κατατρεγμούς συναδέλφων και οικτρά αποτελέσματα, από «κακοήθεια», ανοησία ή επιφανειακή και παρορμητική κρίση! Όμως όχι δεν θα το κάνω, δεν έχει νόημα! Γιατί;
Γιατί το να κόψεις τα φτερά ενός παράτολμου Αϊτού – Η τόλμη, πάγιος κανόνας στους Αετούς -, εύκολο είναι! Εύκολο, εφόσον δεν σκεφτείς τις γενικές συνέπειες, σε μια ειδικότητα, που ίσως έρθουν στιγμές που θ’απαιτήσουν και ρόλους «καμικάζι!»
Ένα παράδειγμα ίσως λέει πολλά! Το 1974 εκεί που απόλυτα πιστέψαμε ότι είμαστε σε πόλεμο και παραμέναμε δεμένοι, μέσα στ'αεροπλάνα, εντός των Shelters, όπου και μας έφερναν το φαγητό!
Τρεις (3) φορές ήρθε ένα αυτοκίνητο, με συνοδεία Υπαξιωματικού ο οποίος και μου είπε: "Κε Σμηναγέ σας θέλει ο Κος Αρχηγός στο ΕΚΑΕ (Εθνκό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων!)"
Αρχηγός ήταν ένας ιδιαίτερα αυστηρός Αξιωματικός, ο Αντιπτέραρχος Περικλής Οικονόμου! Τί μου είπε; "Θα πας εκεί, εκεί κι'εκεί, θα πετάξεις όσο πιο χαμηλά μπορείς, γιατί πρέπει να μη σε δουν και να αιφνιδιάσεις!"
Επρόκειτο για μία διαδρομή καθ'ολοκληρία πάνω από θάλασσα! Φαντάζεστε να μην είχα ξαναπετάξει κάτω από τα πεντακόσια (500) και τα τρακόσια (300) πόδια;
Τώρα σε ποιο ύψος πέταξα, ας τ'αφήσουμε στα προσωπικά
Ας επανέλθουμε στο θέμα μας. Επειδή όλες σχεδόν οι παραβάσεις συνιστούν ποινικά αδικήματα, γι’αυτό και ίσως ο Σοφός και προικισμένος Νομοθέτης προέβλεψε τη σύνθεση του Αεροδικείου να συνιστούν τρεις Δικαστικοί και δύο Ιπτάμενοι Αξιωματικοί!
Κατόπιν των ανωτέρω εισαγωγικών της γραφής, εκτιμώ, ότι ωφελιμότερο είναι ν’ασχοληθούμε με το ακαταμάχητο δέλεαρ αυτών, των δυστυχώς αναπόφευκτων περιπτώσεων, δηλώνοντας απερίφραστα, ότι χωρίς υπερβάσεις πρωτεύσεις δεν υπάρχουν, όσο και αν αυτό ηχεί παράξενα και σε αρκετών τ’αυτιά!
Στα Ρίσκα τις Ζωές μας Αναλώσαμε!
Στα ρίσκα τις ζωές μας αναλώσαμε
κανόνες παραβήκαμε κι’αλώσαμε!
Ποτέ τους εαυτούς μας δε μαλώσαμε
αντίθετα, εκείνους καμαρώσαμε!
Στα ρίσκα τις ζωές μας αναλώσαμε
μα ούτε μια στιγμή δε μετανιώσαμε!
Στο λίβα των κινδύνων μέσα λιώσαμε
μ’ακόμα και στο Χάρο δεν κωλώσαμε!
Μα τι’ειν’ Αυτό το Μαγικό;
*Μα τι’ειν αυτό το μαγικό; Το θελκτικό και ακατανίκητα προκλητικό;
Αυτό, που τους Γενναίους σπρώχνει σ’αέναες υπερβάσεις
χωρίς ούτε και οι ίδιοι να κατανοούν το γιατί, σ’αυτών τις διαστάσεις;
Μήπως είναι, η αφ’υψηλού μαγευτική εικόνα και η μικρότητα της Γης;
Τα θέλγη μήπως τ’ουρανού, που ολοένα σπρώχνουν στο ύψος να φτάσουν του Θεού;
Το «Αιέν Υψικρατείν, μήπως;»
Μήπως η Σχολή των Ουρανίων Γητευτών και των Επίγειων Θεών;
Η φύση μήπως της Ανθρώπινης δομής;
Η προτροπή «Μεγαλαυχίας» του Πλουτάρχου, προς Αρετή και Υπερηφάνεια διαρκείας, μήπως;
*Τι ειν’αυτό το θαυματουργό, που τους φόβους τους μικραίνουν, χωρίς να τους αποτρέπουν, σ’όλα εκείνα, που ρητά υπαγορεύουν, πως πρέπει ν’αποφεύγουν;
Μήπως είναι η «Ιδιοσυστασία» Αϊτών, Σταυραετών και επιγείων πανανθρώπινων ιδεωδών;
Τα ανθρώπινα μήπως σύνδρομα, υπέρβασης των καλυτέρων τους;
Το «Άμμες δε γ’εσσόμεθα Πολλώ Κάρρονες, μήπως;
*Τι’ειν’αυτό, που στων ρίσκων τους τραβά τον ποταμό, να μεθύσουν με τ’αθάνατο νερό, σ’ένα πιόμα, που ζαλίζει και Θεό;
Μήπως είναι η μέθη, που θολώνει το μυαλό στης παράβασης το ξέφρενο ρυθμό;
Η αδρεναλίνη που’χει φτάσει στο λαιμό, απειλώντας να τους πνίξει στο λεπτό, σ’επικίνδυνο και άφθαστο χορό, ενός πνεύματος σε άυλη «σορό;»
Ο Ναρκισσισμός και ο Δυναμισμός μήπως, που ψάχνουν πείσμονα το ταίρι τους να βρουν, χωρίς να λογαριάζουν το κόστος στη ζωή, έστω κι’αν δυσπιστούν, στ’ότι θ’αναστηθούν;
Ποίου Ανθρώπου, ο κοινός ή ξέχωρος νους, μπορεί άραγε να μας πει; Ποίου Διαβόλου ή ποίου της υπέρ λογικής Θεού, φαιά ουσία
μπορεί ευσταθώς σε τούτα να σταθεί και να μας πει, έστω στ’αυτί;
«Μην τα τραβάς τα όρια περ’απ’τα περιθώρια γιατί θαρρώ τα όμορφα σε φτάνουν στ’απροχώρητα!»
Μα πείτε μου εγώ, τί άραγε να πω, και πώς να σας διδάξω;
Που ότι κάνετε έκανα, δίχως να τα ξεχάσω!
Ίσως να ήμουν τυχερός στη μοιρασιά των κλήρων
που έργο είναι των Μοιρών, που μοιάζει των Λαχείων!
Μα το λόγο μου τον υστερνό, ν’ απαρνηθώ δεν το μπορώ
έστω κι’αν μικρόψυχος δειλός, στο τέλος χαρακτηριστώ!
«Ο ίδιος μας ο Εαυτός είν’ο αέναος εχθρός, προκλητικός, πιεστικός κι’ανώτερός μας δυστυχώς, που αενάως προκαλεί να σ’έχει ανταγωνιστή, που όταν τον φτάνεις θα χαρεί και άντε φτου κι’απ’την αρχή, γιατί σε θέλει Μαχητή, γιατί σε θέλει Γητευτή, και αενάως Νικητή!
«Το ξέρω κάνεις το Σταυρό, πάντα πριν ξεκινήσεις, γι’αυτό δυο λόγια σου ζητώ, μαζί του να ψελλίζεις: «Μην εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, Κύριε και Θεέ μου, αλά ρύσαι ημάς εκ παντός κακού και φύλαξόν μας Χριστέ μου!»
Με Τιμή
Σπύρος Κίκερης.
