ΓΙΝΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΚΥΛΙΑ!

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

ΓΙΝΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΚΥΛΙΑ!

Μ’αφορμή τους Φαντάρους «Γαϊδάρους»

και το «Τσιρώνειο Νομοσχέδιο!

Δυο Φαντάροι, δυο Γαϊδάροι

του Ελληνικού Στρατού

ένα σκύλο τον τελέψαν

 Δίκην Ιησού Χριστού!

Κι’ο Τσιρώνης ο Ηρώδης

Δίκην «Μπόγια» Υπουργού

τους Γαϊδάρους δικαιώνει

με Διάταγμα μαϊμού!

Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια πέρασαν από τότε

που με σφιγμένη την καρδιά και δάκρυα στα μάτια, έγραφα:

«Γίναν οι άνθρωποι σκυλιά και άνθρωποι οι σκύλοι

και όχι ρε του κερατά, οι πιο καλοί μας φίλοι!

Γίναν οι άνθρωποι σκυλιά και άνθρωποι οι σκύλοι

και μένει μόνο μια θηλιά, για το λαιμό στολίδι!»

     Η Πράξη των «Φαντάρων» Γαϊδάρων!

 

 Πράξη αδιανόητη, αχαρακτήριστη για πολιτισμένο κόσμο και χώρα! Ο σχετικός Νόμος του πολιτισμένου μας κράτους, νομικά το χαρακτηρίζει πλημμέλημα!

   Τη δικαστική αντιμετώπιση, ας μην την πιάσουμε, γιατί θα λερωθούμε! Στη χώρα της απόλυτης ασυδοσίας, των αστείων ισοβίων, των νομοθετούντων δολίων και των φαλκιδευμένων εδωλίων, τι τάχατες μπορούμε να πούμε!

   Την πράξη των Φαντάρων Γαϊδάρων, προσωπικά, τη θεωρώ έγκλημα, έγκλημα ειδεχθές και αποτρόπαιο, κακούργημα, ανοσιούργημα!

    Αν Ήμουν Αλήτες Διοικητής σας!

   Αν ήμουν αλήτες Διοικητής σας και σας έβλεπα, θα σας καθάριζα επί τόπου, ανεξαρτήτως συνεπειών! Ακούγεται υπερβολικό,

ακούγεται τρελό, σχιζοφρενικό, δέχομαι οποιοδήποτε χαρακτηρισμό, όμως ορκίζομαι πως αυτό θα έκανα!

   Ναι, αυτό ακριβώς θα έκανα, το δηλώνω ευθαρσώς και αυτοί που μ’έζησαν καλά το ξέρουν, ότι πάντα είχα μια ιδιαίτερη αίσθηση δικαίου και ξεχωριστό κώδικα αντίδρασης στο αδιανόητο και το άδικο!

   Και για να μη μου παρεξηγηθούν οι πολλοί, θα προχωρήσω στη διευκρίνιση και αποσαφήνιση, λίγο παραπάνω! Ναι τέτοιος τύπος υπήρξα στην άσκηση των όποιων καθηκόντων μου, ξεκάθαρος, ευθύς και προπαντός «παρορμητικός» στις παραβιάσεις των αξιών και αρχών μου!

     Τύπος Καμικάζι!

   Ξέρω ότι ο προσδιορισμός ταγού, εντεταλμένου να ασκήσει

διοίκηση, δε συνάδει με τη σκιαγραφία της περιγραφής μου, ούτε και ταιριάζει, όμως δε με νοιάζει! Και δε με νοιάζει, γιατί προσωπικά ποτέ δεν είπα ότι έκανα για ταγός, γιατί εγώ γεννήθηκα, δυστυχώς, απλά με τύπο «Καμικάζι!» Το μόνο παρήγορο ότι η ειδικότητά μου αρκούντως ταιριάζει με τον υπόψη τύπο χαρακτήρα.

   Ας μην προβώ στην παράθεση σχετικών παραδειγμάτων και ας αρκεσθώ στους όποιους αυτόπτες μάρτυρες αυτών, που κάθε άλλο παρά λίγοι είναι.

   Όσο γι’αυτούς, που έχουν τις ευθύνες επιλογής στελεχών, συνιστάται σαφέστατα μεγαλύτερη προσοχή, αφενός γιατί τον εαυτό μου, στην ωριμότητα που έχω, κρίνω απολύτως ακατάλληλο καριερίστα και μόνο λόγω του παρορμητικού μου χαρακτήρα, έναντι του παράλογου, του παράνομου, καθώς της προσβολής και του άδικου!

   Συγνώμη, που θα επιμείνω λίγο ακόμα, στην περίπτωση. Θα επιμείνω γιατί από νεαρός στο όπλο, διέκρινα απαράδεκτους και απαράδεκτους γαλονοφόρους, ξεφτίλες, φτηνούς, ποταπούς, που ρίσκαραν την αξιοπρέπειά τους, είτε για ένα κεφάλι τυρί, είτε για ένα κιβώτιο μπύρες, είτε, είτε είτε ….

   Τί ψυχή μπορούν να κουβαλούν τέτοιοι άνθρωποι, που αν

υποθέταμε ότι ήταν Διοικητές, ας πούμε των Φαντάρων Γαϊδάρων, που το σκυλάκο τέλεψαν σαν τον Χριστό, θα ενέδιδαν μετά προθυμίας, στο όποιο τηλεφώνημα ακόμη και του τελευταίου τροχού της άνωθεν ιεραρχίας τους Πολιτικής και Στρατιωτικής, προς «πνίξιμο» του θέματος!

      Το Τσιρώνειο Νομοσχέδιο!

  Όσο για σας Εξουσιαστικά πολιτικά ανδρείκελα, που απεργάζεστε, το νέο νόμο για τα δεσποζόμενα και αδέσποτα, προσέξτε καλά! Προσέξτε καλά γιατί το «Ηρώδειο» νομοσχέδιο, που αποτολμήσατε να βγάλετε στον αέρα, συνιστά ένα ακόμα λόγο για το «Εδώλιο!»

Τσιρώνειο Νομοσχέδιο

Αναίσχυντο, ανέντιμο

φαιδρό και αναιδέστατο!

Ηρώδειο, επαίσχυντο

κι’αναξιοπρεπέστατο!

   Όσο για σένα Τσιρώνη «Ηρώδη» πρόσεξε ιδιαίτερα, γιατί χαμπάρι δεν έχεις πάρει! Ότι όλοι εμείς με τα περισσευούμενα αισθήματα και τις ευαισθησίες που έχουμε γι’αυτού του είδους τα ζώα, που από τα παιδιά μας δεν ξεχωρίζουμε, είμαστε πάρα πολλοί, ιδιαίτερα δυναμικοί και προπαντός αποφασιστικοί!

   Αυτά τα λέω γυρολόγε οικολόγε, αλχημιστή, Ηρώδη, Τσιρώνη, γιατί είμαι απόλυτα σίγουρος, ότι μετά απ’αυτό το έκτρωμα που είδα και είδαμε, είσαι συναισθηματικά κενός και ψυχικά διεστραμμένος!

   Είναι δε βέβαιον ότι ποτέ στα μάτια δεν κοίταξες ένα αδέσποτο, στον κόσμο του να μπεις και την αγωνία της επιβίωσής του να συμμεριστείς ή μια γατούλα, ώστε από τον αγώνα της συντήρησής της να διδαχτείς κι’εκείθεν τις προσφορές της ν’αναλογιστείς!

     Ο Πεφωτισμένος Σκοταδιστής!

 Ένα μόνο παράδειγμα θα φέρω, το 1233 ένας «Πεφωτισμένος Αλάθητος» ο Πάπας Γρηγόριος ο 9ος εξέδωσε διάγγελμα για την εξαφάνιση της γάτας, ένεκα του ότι ήταν όργανο του διαβόλου, όπως είπε στο διάγγελμα θανάτωσης, που εξήγγειλε!

   Το τι ακολούθησε ήταν απερίγραπτο, σφαγές, λιθοβολισμοί, καύσεις και λογής οικτροί θάνατοι, μέχρι που τις έκαιγαν με σίδερο σχηματίζοντας το σήμα του σταυρού πάνω τους, για να διώξουν γρηγορότερα το διάβολο!

   Ας αποφύγουμε τις περαιτέρω λεπτομερείς περιγραφές, για να μην παρασυρθούμε! Οι γάτες, τα αξιολάτρευτα και ωφέλιμα αυτά πλάσματα εξαφανίστηκαν! 

   Η Τροφική, Θεόθεν, αλυσίδα έσπασε και ο υπέρτατος κριτής, που

δεν είναι φατριαστής, θύμωσε! Η μαύρη πανώλη ή βουβωνική πανώλη (πανούκλα) δεν άργησε να εμφανιστεί!

   Τα θύματά της υπολογίστηκαν στα εκατό εκατομμύρια (100.000.000) και θεωρείται

παγκοσμίως σαν η μεγαλύτερη πληθυσμιακή καταστροφή στη Χριστιανική Δύση!

   Ήταν τόσο δύσκολο στον πρώτο των Illuminati ν’αντιληφτεί, πρώτον τι εστί Τροφική Αλυσίδα, δεύτερον τι εστί Ζωοφιλία και ότι οι έννοιες αυτές είχαν γεννηθεί πολύ πριν από εκείνον; 

     Η Διακήρυξη Δικαιωμάτων των Ζώων!

  Η Διακήρυξη  Δικαιωμάτων των Ζώων, συντάχθηκε και υπογράφηκε διεθνώς στο Παρίσι το 1978! Επιγραμματικά

θ’αναφέρω μερικά από τα σημεία αυτού, προς γνώση και συμμόρφωση κάθε αδαούς, κακόβουλου, και ευτελούς στα αισθήματα, ατόμου!

*Τα Δικαιώματα του Ζώου, πρέπει να κατοχυρωθούν από τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου!

*Οι οργανισμοί προστασίας και προάσπισης των ζώων, πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση!

*Η κακοποίηση των ζώων εντάσσεται σ’ένα γενικότερο πλαίσιο βίαιης συμπεριφοράς του ατόμου, που συνδέεται άμεσα με την κατάχρηση, τη ψυχασθένεια και το σαδισμό! Τ’ακούς κύριε Τσιρώνη μου; 

*Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά!

*Κακοποίηση ζώου είναι ο βασανισμός, η κακομεταχείριση, ο τραυματισμός, η δηλητηρίαση, το κρέμασμα, ο πνιγμός, το κάψιμο, η σύνθλιψη, ο ακρωτηριασμός και ο αποκεφαλισμός!

*Κάθε πράξη, που χωρίς λόγο προκαλεί θάνατο ζώου είναι βιοκτονία και έγκλημα απέναντι στη ζωή και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται!

*Η εγκατάλειψη ενός ζώου, θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική!

*Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και δυνατότητα ύπαρξης!

*Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου, έχει δικαίωμα διάρκειας ζωής και περιποίησης ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα!

   Τα οφέλη από τη Φιλοζωία!

   Ας αρκεστούμε στην επιγραμματική αναφορά για των οικόσιτων

τα καλά, γιατί είναι πάρα πολλά! Υπάρχουν άλλωστε τόσες επιστημονικές μελέτες, που όποιος ενδιαφέρεται τις μελετά, κι’εκείθεν γεύεται υγεία, ισορροπία, καλή ψυχολογία και χαρά!

   Γιατί τα οικόσιτα αποδεδειγμένα συντελούν στην καταπολέμηση του στρες, στην πρόληψη της κατάθλιψης, καθώς τα μέγιστα στην καλή λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού (πτώση αρτηριακής πίεσης, χοληστερίνης, άμβλυνση συμπτωμάτων σοβαρών ασθενειών, μέχρι και εξάλειψη αυτών!)

   Ποτέ μη ξεχνάτε, τ’ακούς Κε Τσιρώνη, ότι οι σύγχρονοι ψυχολόγοι αρκούντως, σαν ψυχοθεραπευτικά, τα συνιστούν, σαν βασικά αντίδοτα στη σημερινή εποχή και την προβληματικότητά της! Και αν αναλογιστεί κανείς τις απαιτήσεις τους, είναι αδιανόητο ν’αντιληφθείς την αρνητικότητα των ανθρώπων να τα παραδεχτούν, αποδεχτούν, και να τα δεχθούν!

   Βεβαίως τα πράγματα αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου και ο πολιτισμός με τη φιλοζωία τείνουν απόλυτα να εναρμονιστούν! Πλέον των διακοσίων εκατομμυρίων (200.000.000) οικόσιτων υπολογίζονται στις ΗΠΑ! 

   Η υιοθεσία κατοικίδιων από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα έχει πενταπλασιαστεί και βαίνει συνεχώς αυξανόμενη, γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος, τουλάχιστο συνείδηση έχει κάνει, ότι τα βασικά οικόσιτα, σκύλος και γάτα, έχουν υπάρξει, για να συνυπάρχουν μαζί του!

   Τρομάξαμε να φτάσουμε ως εδώ!

   Τρομάξαμε, λοιπόν, να φτάσουμε ως εδώ Κε Τσιρώνη και σία και δεν νοείται να κάνουμε βήμα πίσω! Παρήλθαν πάνω από ογδόντα έτη που ένας των μεγαλύτερων φιλοσόφων και ανιδιοτελών Ταγών

ο Μαχάτμα Γκάντι -  μεγαλόψυχος σημαίνει το μικρό του όνομα στα ινδικά –είπε την αξιοθαύμαστη φράση: «Το μεγαλείο και η ηθική πρόοδος ενός Έθνους φαίνονται από τον τρόπο με τον οποίο αυτό μεταχειρίζεται τα ζώα!» 

   Παρήλθαν οι χρόνοι ΚεΤσιρώνη, που τα ζώα ήταν ακάλυπτα νομικά, και «πεφωτισμένοι» σκοταδιστές τα έριχναν στην πυρά! 

Η καθολική Εκκλησία προφανώς σ’αποκατάσταση των λαθών της έχει και Άγιο προστάτη αυτών τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης! 

Ακόμα ότι και εμείς οι ορθόδοξοιΧριστιανοί έχουμε Άγιο με πρόσωπο κυνός, τον Άγιο Χριστόφορο! 

Στις ΗΠΑ σήμερα, ας σημειωθεί, ότι οι σκύλοι δικαιούνται μέχρι δικηγορικής υποστήριξης και αν επισκεφτεί κανείς κοιμητήριο ζώων στη Δυτική Ευρώπη, τις ΗΠΑ, ακόμα και στη χώρα μας θα κάνει μέρες να συνέλθει, από το συναισθηματικό σοκ, που θα υποστεί!

   Και κάτι ακόμα, από τις τελευταίες έρευνες αποδείχθηκε ότι το 90% των κατόχων οικόσιτων δεν θα δίσταζε να ρισκάρει τη ζωή του, για να υπεραμυνθεί εκείνων!

   Δεν έχει νόημα ν’αναφέρουμε πράξεις των αξιαγάπητων αυτών ζώων, που αποδεικνύουν την πίστη και αφοσίωση, σ’αυτούς με τους οποίους συμβιώνουν, ούτε ότι ουκ έστιν αριθμός σκύλων, που συνιστούν τα μάτια τυφλών και την αμέριστη φροντίδα αυτών! 

   Ούτε ακόμα ότι το μόνο ζώο, που λατρεύτηκε σαν Θεότητα, είναι η Γάτα, σ΄έναν από τους πιο Εξελιγμένους Λαούς της ανθρωπότητας, την Αρχαία Αίγυπτο! Ούτε και ότι οι Αρχαίοι Ρωμαίοι, ενταφίαζαν τους σκύλους τους με τελετές στα δικά τους κοιμητήρια!

   Ας κλείσουμε με την Ευχή ότι το νέο νομοσχέδιο θα έχει την αξία που η Ηθική επιβάλλει, στους αποδεδειγμένα μακράν καλύτερους φίλους μας αδέσποτους και δεσποζομένους, καθώς τις αξιοθαύμαστες γατούλες, που το μόνο ζητούμενο, από τους ανθρώπους είναι η ανοχή!

   Σ’ελάχιστες ημέρες, το ημερολόγιο θα δείχνει 4/4/2018 και θα

ήταν ένδειξη πολιτισμού να μάθουμε, αν δεν γνωρίζουμε, ότι αυτή έχει παγκοσμίως χαρακτηριστεί σαν η μέρα των αδέσποτων!

   Ναι προσωπικά θεωρώ την ημέρα αυτή σα μια ευκαιρία να κάνουμε μία ευχή για καλύτερη ζωή σ’αυτά Κε Τσιρώνη και όχι γενική σφαγή! Διαφορετικά Κε Τσιρώνη, οφείλουμε να σας πούμε ότι ερωτοτροπείτε επικίνδυνα με το προσωνύμιο του «Ηρώδη!»

                                                                                                                                                                    Με Τιμή                                                                                         Σπύρος Κίκερης

ΑΥΤΟΤΙΜΩΡΙΑ!

Σπύρου Κίκερη

ΟΣΟ ΒΑΘΥΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

ΤΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ!

(ΑΥΤΟΤΙΜΩΡΙΑ!)

«Το Χειρότερο Είδος Τιμωρίας!»

  Πριν την ανάπτυξη του θέματος, οφείλω μια διευκρίνιση και μια αποσαφήνιση! Τα εδώ αναγραφόμενα ουδόλως σχετίζονται, μ’αυτή καθαυτή την έννοια του «Μαζοχισμού» και τη σεξουαλική του εφαρμογή, όπως αυτή έχει καταγραφεί στις φαντασιώσεις και στη ζωή του Αυστριακού συγγραφέα Ζάχερ Μάζοχ, εξ’ου και το όνομα!

  Τα εδώ αναγραφόμενα σχετίζονται με την απογοήτευση ατόμου, από άτομο και τις συνέπειές της! Την υπόψη διευκρίνιση θεωρώ επιπρόσθετα επιβεβλημένη καθόσον ο τίτλος του θέματος, οδηγεί ενδεχομένως, σε μεταφορικές παρεξηγήσεις!

  Επί του θέματος λοιπόν!

Κι’αν, θρησκευτικώς, δικαίωμα δεν έχουμε

τη ζωή μας, μόνοι μας, να πάψουμε!

Πόσο, λογικώς, το δικαίωμα έχουμε,

τη ψυχή μας ζωντανή, να θάψουμε;

  Η χειρότερη μορφή τιμωρίας στον άνθρωπο είναι η αυτοτιμωρία, το αυτομαστίγωμα! Η αυτοτιμωρία και το αυτομαστίγωμα της ψυχής, θα έλεγα καλύτερα!

  Με τα προηγούμενα δεν εννοείται τίποτα παραπάνω από την κακοποίηση και βάναυση εν γένει μεταχείριση του εαυτού μας, από τα ίδια μας τα χέρια!

  Τα χέρια μας, που δε διστάζουμε κάποιες φορές, να τα μετατρέπουμε, σε δίκοπα μαχαίρια!

  Όμως δεν είναι αμαρτία, το ποτάμι της ζωής να διαβαίνει πλάι μας, εμείς να καιγόμαστε στη φωτιά, που μόνοι μας βάζουμε, αρνούμενοι πεισματικά, όχι μέσα του να μπούμε για να σβηστούμε, αλλά ούτε πιο απλά πράγματα, να κάνουμε μήπως κι’αφυπνισθούμε!

  Τα χεράκια μας, για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να τα υψώσουμε σαν κεράκια να τα δούμε και με κατάνυξη, να προσευχηθούμε, μπας και καλύτερα, μέσα στο σκότος μας, μπορέσουμε να δούμε!

  Ή ας κάνουμε κάτι ακόμα πιο απλό, ας απλώσουμε το ένα μας χεράκι, στο ποτάμι που τρέχει, λίγο να δροσιστούμε κι’αν μας αρέσει η δροσιά, ξανά νερό να πιούμε!

  Μα ούτε τούτο κάνουμε, γιατί ολιγωρούμε, από το φόβο τάχατε μήπως διπλά καούμε! Αυτά κι’αν είναι πείσματα, αυτά κι’αν είναι λάθη, αυτά και κακουργήματα, που βγάζουν θεέ μου μάτι! Νά,τα λοιπόν τα πείσματα, λίγο πριν γίνουν σχίσματα κι’αρπάξουν τα μαστίγια κι’ανηλεώς μας δέρνουν!

  Τί λέτε, αυτά που μόλις είπαμε μοιάζουν άραγε, με εμφαντικές υπερβολές; Όχι δα, τα πράγματα της αυτοτιμωρίας είναι απλά, γιατί όλα, μα όλα γίνονται, με μια απλή, απλούστατη, αλλά μη συνειδητοποιημένη, δυστυχώς, διαδικασία, που πολλές φορές εκλαμβάνεται, σαν τελετουργία και σαν υπέρτατη θυσία! Για να τη δούμε λοιπόν!

  Όταν η αιτία για αυτοτιμωρία γίνει υπέρτερος σκοπός, δηλαδή «αυτοσκοπός,» τότε θα παλέψουμε λαθεμένα την άκρη της να βρούμε! Αρχικά θα στραφούμε σε τρίτα πρόσωπα, προσιτά και φιλικά σ’εμάς, τη γνώμη τους να ζητήσουμε, για το δίκιο που μας πνίγει στη μείζονα περίπτωση, που μας απασχολεί και το λαιμό μας σφίγγει!

  Εδώ δεν κάνουμε τίποτα άλλο από μία στημένη εκ προοιμίου «Δίκη», με «ενόρκους» συνενόχους! Γιατί; Γιατί τους λέμε τον πόνο μας, όπως εμείς τον νιώθουμε, όπως τον βιώνουμε και όπως σ’αυτόν, με το μυαλό μας, καταλήξαμε, από το άδικο κάποιου άλλου!

  Στην περίπτωση, υπάρχει ένας λαϊκός κανόνας που λέει « Δίκιο αν ζητάς από τους άλλους, δεν θα πετύχεις τίποτα άλλο, από να τους κάνεις όλους Παπαγάλους! Ότι λες εσύ θα λένε κι’ότι θελεις θα σου λένε, άλλοι, θα σου πουν πως φταίνε και τα λόγια τους σε καίνε!

  Αν είμαστε τύποι κλειστοί και εχέμυθοι, το δικαστήριο θα είναι μονομελές και το ρόλο του δικαστή θα τον αναθέσουμε στον ανυπέρβλητο κι’αδέκαστο εαυτό μας!

  Έτσι ας μιλήσουμε στο δεύτερο πρόσωπο, γιατί εκτιμώ ότι ίσως στην κατανόηση βοηθήσει περισσότερο! Έτσι όρκο παίρνεις πως έτσι είναι, στον εαυτό σου απολογείσαι, μόνος δικάζεις, αποφασίζεις, καταδικάζεις στο άψε σβήσε!

  Κι’ύστερα χαμός μέσα σου, ο εαυτός σου σ’εσένα ρίχνεται, αμύνεται, επιτίθεται και’συ το ίδιο! Βρίζει και βρίζεις, Φτύνει και φτύνεις! Βάρη σου ρίχνει, Βάρη του ρίχνεις! Τώρα γουστάρεις να τον ξεσκίσεις….. Έτσι κάπως στα εσώψυχά σου την αιτία βυθίζεις, χωρίς να την πνίγεις!

  Ίσως σας μπέρδεψα γι’αυτό βοήθεια από τη ψυχολογία και τη ψυχανάλυση θα ζητήσω, στην προσπάθειά μου να εξηγήσω, γόρδιους δεσμούς να λύσω, κάτι, θέλοντας, ν’αφήσω!

  Η ψυχολογία στο κεφάλαιο της «Ψυχανάλυσης» δίνει για τη συνείδηση τρία (3) επίπεδα, το Συνειδητό, το Υποσυνείδητο και το Ασυνείδητο! Στο Συνειδητό έχουμε απόλυτη επίγνωση, των συμβαινόντων!

  Στο Υποσυνείδητο υπάρχουν όλα εκείνα που βρίσκονται κοντά στο συνειδητό, ξέχωρα όμως αυτού! Λόγω γειτνίασης όμως εύκολα μπορούν να μεταφερθούν στο συνειδητό, κατά περίπτωση!

  Στο Ασυνείδητο υπάρχουν όλα εκείνα τα στοιχεία, που είναι σχεδόν αδύνατο να μεταφερθούν στο Συνειδητό! Εδώ υφίσταται μία βασική λεπτομέρεια, που θέλει κάποια στοιχεία από το Ασυνείδητο, να μεταπηδούν στο συνειδητό, κάτω από πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις, όπως, για παράδειγμα, τα όνειρα!

  Αυτοί είναι οι περίπλοκοι σοφοί μηχανισμοί, του δημιουργού μας! Ναι κάποιες φορές, δεν θέλουμε ή δεν πρέπει να γνωρίζουμε, την αλήθεια ή όλη την αλήθεια, γιατί απλά δεν την αντέχουμε, άγνωστο για πόσο!

  Αυτό συμβαίνει, εν γένει, στο χώρο του Ασυνειδήτου και εν μέρει στο χώρο του Υποσυνειδήτου, γιατί ουσιαστικά, ότι βρίσκεται εκεί, βρίσκεται γιατί λογοκρίνεται ή τιμωρείται από τη συνείδησή μας!

  Μα δεν είναι κρίμα από τα αισθήματά μας να κρυβόμαστε; Μα δεν είναι μεγάλο κρίμα στα όνειρά μας να εκδιδόμαστε, στη ανάπλαση των ονείρων μας να οργιζόμαστε και για τιμωρία να αυτομαστιγωνόμαστε κι’ εν τέλει γι’αυτές μας τις πράξεις, να υπερηφανευόμαστε;

  Και τώρα που τα πράγματα γίνανε πιο ξεκάθαρα, τώρα ας βγάλουμε τα χεράκια μας, απ’το λαιμό μας, εκεί δηλαδή, που τα βάλαμε για να πνίξουμε τον καημό μας και τον εαυτό μας! Ας τα βγάλουμε κι’ας τα βάλουμε επί των τύπων των ήλων, μπας κι’απ’τον πόνο συνέλθουμε και πιστέψουμε, ότι:

  Δεν είναι ο βασανισμός, εξαγνισμός! Ο πόνος και οι οδύνες αυτού του είδους, σαν είναι επιλογή, έχουν αρνητικές συνέπειες!

  Εσύ και ο εαυτός σου είστε ένα και το αυτό και ο διαχωρισμός είναι παραλογισμός!

  Το κυριότερο συναίσθημα του ανθρώπου είναι η πραγματική αγάπη και ο Έρωτας! Η σπανιότητά τούτου του συναισθήματος, αποδεικνύει και την αξία του! Η επιθυμία προς ένωση και σάρκωση, στην περίπτωση, είναι ακαταμάχητη και η ενοχή εδώ, δεν έχει θέση επουδενί, πολύ περισσότερο, η αυτοτιμωρία και μάλιστα αμαχητί!

  Τέλος ένα από τα πιο κάλπικα νομίσματα αυτής της ζωής είναι η εφαρμογή της άποψης ότι «Όσα πιο πολλά υπομένω, για ένα μου «φταίξιμο», τόσο περισσότερο αυξάνω την αυτοεκτίμησή μου, τούτο όμως είναι μια πλάνη, μια αυταπάτη, μια ψευδαίσθηση, μια αυτοκαταστροφή!

  Ακόμα το να θεωρώ τον εαυτό μου ένοχο, ανάξιο, απορριπτέο, είναι λάθος τραγικό, γιατί κανένας πραγματικός υπαίτιος πράξεων, που επισύρουν τέτοιους χαρακτηρισμούς, δεν αισθάνεται έτσι! Οι χοντρόπετσοι, οι ανάλγητοι και οι γουρουνάνθρωποι, με τα μούτρα στη ζωή και οι ευαίσθητοι κι’οι συναισθηματικοί, στο περιθώριο, για ένα πικρό γιατί, που τους ευαισθητοποιεί και που αναπόφευκτα τους οδηγεί στην αυτοκαταστροφή!

  Και να στο βάθος εν’αστέρι ανατέλλει και διδάγματα σοφά σου στέλλει:

«Όσο υπάρχεις στη ζωή, πρέπει αυτή να ζεις

και για τα λάθη της Ζωής, άλλος ειν’ο Κριτής!

Μικρός είναι ο Άνθρωπος, να κρίνει ενοχές

κι’ακόμα πιο μικρότερος σαν ειν’ερωτικές!

Γι’αυτό σε τούτη τη ζωή, ποτέ μη λες πως φταις

στον Ουρανό σαν θα βρεθείς, θα μάθεις, θες δε θες!»

  Και ας κλείσουμε με το επιμύθιο! Η φύση ανένδοτη στις επιταγές της, πιέζει αφόρητα! Η ζωή ακλόνητη στις επιλογές της, συνεχίζει απτόητα! Και’συ μικρός κι’αδύναμος, πώς να σταθείς και ν’αντισταθείς στη Φύση και τη ζωή μαζί; Και το χειρότερο πως απ’αυτές να αποστασιοποιηθείς κι’όσα αυτές προσφέρουνε να αποποιηθείς;

  «Ακολουθείς ή χάνεσαι στις δύσκολες στροφές, με τις μεγάλες απολαβές» Ζωή και Φύση αλαλάζουν και μ’όσους δε μπορούν να κρατηθούν, το διασκεδάζουν! «Εμείς είμαστε με τους δυνατούς» σου φωνάζουν! Και’συ τότε περισσότερο πεισμώνεις, το καλό σου πιο έντονα εναντιώνεσαι, απ’τη φύση και τη ζωή αποκληρώνεσαι, με τον εαυτό σου πλέον, πιο εύκολα πλακώνεσαι, πληγώνεσαι και όλο πιο βαθιά στ’άπατα χώνεσαι!

  Πόλεμος σκληρός και αδυσώπητος μέσα σου, πόλεμος ακήρυχτος, πόλεμος δίχως έλεος, πόλεμος εμφύλιος και’συ, ω Θεέ μου «ο μεγάλος της Ζωής χαμένος, από τα ίδια σου τα χέρια βάναυσα χτυπημένος, χτυπημένη, ισόβια φυλακισμένος, φυλακισμένη γιατί κάποτε υπήρξες Ερωτευμένος, Ερωτευμένη, Αυνανισμένος, Αυνανισμένη!

  Και μετά απ’όσα είπαμε νομίζω καταλήξαμε:

«Στην Αυτοτιμωρία, αν θες τον αίτιο να βρεις

ψάξε στον εαυτό σου και τίποτα μην πεις!

Κι’αν θες τη γεια σου να’χεις και να θεραπευθείς

πως σου’φταιξαν οι άλλοι, να μην το ξαναπείς!»

  Και για να κλείσουμε αγαπητέ μου, αγαπητή μου, θυμήσου, αν όντως ο εαυτός μας, είναι ο πραγματικός φταίχτης, δεν τον μαλώνουμε, ούτε τον τιμωρούμε, μα ούτε τον τελεύουμε, για να δικαιωθούμε! Απλά τον διορθώνουμε, απλά τον συγχωρούμε, κι’όσο για την περίπτωση τη ξαναπροσπαθούμε κι’ίσως τη δεύτερη φορά πιο τυχεροί να βγούμε!

                                                                                      Με εκτίμηση

                                                                                     Σπύρος Κίκερης