ΠΑΝΕ ΚΙ'ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΕΤΟΙ!

ΠΑΝΕ ΚΙ'ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΕΤΟΙ!

   Επετειακό 8 Ιανουαρίου1976!

"Πάνε κι'αυτοί οι Αετοί εκεί που πήγαν κι'άλλοι
μα είναι πάντα ζωντανοί, στης μνήμης μας τη χάρη!"

   *Μ’αφορμή τη Μνήμη Απώλειας των Αξιαγάπητων Συναδέλφων μας Ανθυποσμηναγών ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΑΡΣΙΚΗ ετών 28 και ΝΙΚΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ετών 25!

Ιπτάμενοι και Θάνατοι!

Ιπτάμενοι και θάνατοι, πάντα είναι κοντά

γιατ’έιν’ο Χάρος άνανδρος και ύπουλα χτυπά!

 Δεν έχει ο χάροντας ψυχή, ούτε και λεβεντιά
όταν  τσακίζει τα φτερά, σ'αϊτούς που'ναι ψηλά!

Όμως αυτό που θέλανε!

Όμως αυτό, που θέλανε, ρίσκα πως είχε ξέρανε

μα ο φόβος δεν τους έκαμπτε κι'ο χάρος δεν τους έσκιαζε!

Αυτό, που τόσο θέλανε, τα ρίσκα τα ξεπέρναγε

γιατί η ψυχή τους ξέρανε, πως και νεκρή θα πέταγε!

                                                                      Σ. Κίκερης.

   Ήταν ένα από τα πολλά ατυχήματα που βίωσα στην 110 Πτέρυγα Μάχης (Λάρισα) και ίσως το χειρότερο από τρία φρικιαστικά συναφή, που έζησα σχεδόν απανωτά και με οδύνη θυμάμαι, για διάφορους λόγους!

   Σ’εμένα φύλαγε η Μοίρα και αυτόν τον κλονισμό, ας δούμε το γιατί! Είχαν παρέλθει μόνο λίγες ημέρες από την Πρωτοχρονιά! Ήταν, σαν σήμερα οχτώ (8) Ιανουαρίου του έτους 1976! Στη Μονάδα είχα τα καθήκοντα του Αξιωματικού Ασφαλείας Πτήσεων και ήμουν στο τέταρτο έτος άσκησης αυτών των υπέρμετρων, για το βαθμό μου, καθηκόντων, με ικανή πλέον πείρα στο Αεροπορικό Ατύχημα και τη Διερεύνηση Αεροπορικών Ατυχημάτων!

   Θα προσπαθήσω, όσο μπορώ, να μη μπω σε λεπτομέρειες, στην ιδιάζουσα, όπως και να’χει, περίπτωση.

   Με τους «Νεκρούς» δεν παίζουμε το ξέρω, το σέβομαι και το ασπάζομαι όσο λίγα πράγματα, όμως όσο τους νεκρούς της περίπτωσης λιγοστεύουμε, τόσο καλύτερες υπηρεσίες στην Πατρίδα και την Υπηρεσία προσφέρουμε!

   Γι’αυτό το χρέος, «ΧΡΕΟΣ» όπως και να’χει, έστω ετεροχρονισμένα, για διδαχή στους νεότερους και αυτούς που ψηλά στις επάλξεις σήμερα στέκουν, μέσα στην ιδιαιτερότητα του όπλου μας και το πολυδιάστατο καθηκόντων και υποχρεώσεων!

   Η Ανδροπρέπεια στη δουλειά μας είναι δεδομένη, ο θαυμασμός που εισπράττουμε από τα μάτια τρίτων, είναι μοναδικός! Ο Ναρκισσισμός, που εμείς γευόμαστε είναι ανυπέρβλητος! Δεν χρειαζόμαστε, λοιπόν, αξεσουάρ και ενισχυτικά επαύξησης του δυναμισμού της ειδικότητάς μας και της Προσωπικότητάς μας, προπάντων δεν χρειαζόμαστε ενισχυτικά που στην ουσία είναι μειωτικά και καταλυτικά!

   Στη Λάρισα υπήρχε ένα πολύ κακό μαγαζί, ένα «Χάι Σκυλάδικο!» Ήταν ένα απόλυτο ξενυχτάδικο επί μόνιμης βάσης, με πρόγραμμα ελκυστικό, κονσομασιόν και όλα τα συναφή! Το μαγαζί αυτό λέγονταν «Μοκάμπο!»

   Κάποιοι Χειριστές σύχναζαν εκεί, και δυο τρεις παλαιότεροι ήταν μόνιμοι θαμώνες, συνιστώντας κάκιστο παράδειγμα για τους νεότερους.

   Τη Μοιραία μέρα, είχε προγραμματισθεί από την 344 Μοίρα

Διώξεως Βομβαρδισμού (Μ Δ/Β) μια ενόργανη πτήση, ενός ζεύγους Αεροσκαφών (Α/Φ) F-84F σε νεφοσκεπή καιρό!

   Αρχηγός του σχηματισμού ήταν ο Ανθυποσμηναγός (Ανθσγος) Χρήστος Καρσίκης, από τη Νίκαια Πειραιά, ετών 28 και Νο2 ο Ανθσγος Νικόλαος Θεοδώρου από τη Θήβα, ετών 25!

   Ο καιρός δεν ήταν τόσο κακός, η νέφωση ήταν μεν συμπαγής αλλά ήπια, με βάση νεφών περί τα 3000 πόδια και οροφή περί τα 20.000! Αυτό το ξέρω καλά γιατί ήμουν αυτός, που είχε την αποκλειστικότητα δοκιμής καιρού, με Αεροσκάφος Τ-33.

   Άκουσα το τραγικό συμβάν και άρχισα να τρέχω, κάποια στιγμή βρέθηκα στον Πύργο ελέγχου για ν’ακούσω τη μαγνητοταινία! Το άκουσμα ήταν εφιαλτικό! Θυμάμαι, σαν τώρα, τις φωνές τους στην απομαγνητοφώνηση και ομολογώ πως ήταν από τις χειρότερες και τραγικότερες εμπειρίες μου!

   Και άλλες φορές είχα ακούσει ανθρώπους λίγο πριν το τέλος τους και μετά τη συνειδητοποίηση του θανάτου! Όμως ομολογώ ότι αυτή ήταν η τρομακτικότερη!

   Η πάλη με τον «Χάροντα» ήταν μακρά επίμονη, επίπονη και

σκληρή, πολύ σκληρή! Τους παίδεψε πολύ, ο «άσπλαχνος» προτού τους πάρει!

   Έχασαν τον έλεγχο απολύτως στην κάθοδο! Ο σχηματισμός των δύο Α/Φ διασπάσθηκε! Είκοσι δύο (22) ολόκληρα λεπτά μέσα στα σύννεφα, χωρίς να ξέρουν σε καμία φάση πως ήταν! Οριζόντια; Ανάστροφα; Πάνω; Κάτω; Παραισθήσεις όλων τω ειδών, Επιταχύνσεις Ανεξέλεγκτες, πλήρης απώλεια ελέγχου, VERTIGO! Επικλήσεις Ύψιστων Θεοτήτων και μεταξύ τους λογής φράσεις συγκίνησης, λαχτάρας, απόγνωσης….!

   Κάρφωσαν κοντά στα Φάρσαλα «έφταιξαν», παιδιά ήταν! Όμως πριν από αυτούς έφταιξαν άλλοι! Άλλοι είναι οι ηθικοί Αυτουργοί τούτων των «άδικων»  Θανάτων, που κάλλιστα θα μπορούσαν να προληφθούν!

   Είχαν αμφότεροι ξενυχτήσει στο «Μοκάμπο», το απαίσιο και θανατηφόρο εκείνο σκυλάδικο πολυτελείας, που κι' άλλους στο λαιμό του είχε πάρει!

   Οχτώ και τέταρτο (08:15) πήγαν στη Μοίρα, με μία ώρα και δέκα πέντε λεπτά καθυστέρηση! Στο briefing δε συμμετείχαν! Μεταξύ τους ενημέρωση δεν πρέπει να έγινε (Πάγια και απαρέγκλιτη διαδικασία πριν την εκτέλεση πτήσεων!)

   Εννιά και κάτι, νομίζω (09:40) κάρφωναν, πληρώνοντας ακριβά την προέκταση της ανδροπρέπειας στα ξενυχτάδικα και τους ουτοπικούς παραδείσους της θόλωσης! Δεν είχαν καταλάβει απλά και οι δυο το πιο απλό «ότι τούτη η δουλειά» κάθε άλλο παρά ανάγκη είχε από τέτοιες τροφοδοσίες!

   Τί να τις κάνετε τις «παρδαλές» του μισοσκόταδου και τις «πανούκλες,» όταν οι πανέμορφες «κούκλες» της Λάρισας καίγονταν για μία σας ματιά; Ήσασταν, οι πλέον περιζήτητοι γαμπροί στη Λάρισα και το ξέρατε! Γιατί, λοιπόν; Γιατί;

   Και ήταν εκείνος, ο Χρήστος ο Καρσίκης, κυριολεκτικά, Απόλλωνας! Ένα πανέμορφο παλληκάρι, ιδιαίτερα ευχάριστο και αγαπητό! Με το γέλιο και το καλαμπούρι πάντα στο στόμα του και τη λεβεντιά και την απλότητα στην τσέπη του!

   Η ειρωνεία της τύχης, 29 του ιδίου μήνα είχε προγραμματίσει το Γάμο του, με την Αγαπημένη του! Ας ευχηθούμε στην άλλη του ζωή να είναι πιο τυχερός!
   Όσο για τους επιβλέποντες, αφήστε τους στον κόσμο των αδυναμιών τους! Αδύναμα πράγματι όντα εμείς οι άνθρωποι και όμως θα πρέπει πάση θυσία, τις αδυναμίες μας να ξεπερνάμε σαν τις ευθύνες και άλλων έχουμε! Όχι μπρος στον  «προσεταιρισμό» άσχημων προσωνυμιών, «θανάτους» να προσεταιριζόμαστε!

   Κι’ύστερα κι’ύστερα τα κενά «Ακάλυπτες επιταγές και οι παραλείψεις, στους διαχρονικούς ισολογισμούς και οι τύψεις συνείδησης, πάντοτε παρούσες!

   Και μια και οι αναμνήσεις κατέκλυσαν το κεφάλι μου, νιώθω και πάλι για σκοπούς πρόληψης ν’αναφέρω ότι ο Καρσίκης στο πτητικό του παρελθόν, πάλι στη Λάρισα, είχε ξανά εμπλοκή σε μείζον ατύχημα!

   Εγκατάλειψη Α/Φ F-84F (ασφαλής πτώση με αλεξίπτωτο) στην περιοχή Μπράλλου, όταν ένας αετός προσέκρουσε στο Α/Φ, θρυμματίζοντας την καλύπτρα!

   Πρόεδρος της Επιτροπής Διερευνήσεως ορίσθηκε ο μετέπειτα «Στρατηλάτης» και Υπουργός Νικόλαος Κουρής! Μιας επιτροπής στην ουσία ενός ατόμου, που δεν καταδέχθηκε ούτε στη Λάρισα να προσέλθει, ούτε να συσκεφθεί και να συμβουλευθεί κανέναν!

   Μόνος του συνέταξε ένα πόρισμα, που ήταν μακράν το χειρότερο και ελλιπέστατο που έχω ποτέ δει! Σαν επαγγελματίας «καριερίστας» είχε με άλλα ν’ασχοληθεί, όπως η πλειονότης του είδους του!

   Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο «ΑΝΘΡΩΠΟΣ» στο πόρισμά του, «Απαγόρευε στο εξής τις Εγκαταλείψεις!» Αν αυτό συνετέλεσε στη μη εγκατάλειψη του Χρήστου και του Νίκου, στο μοιραίο ατύχημα δεν το γνωρίζω απόλυτα, αν και μου φαίνεται πολύ πιθανό!

   Και για να κλείσουμε αυτή τη θλιβερή και διδακτική περίπτωση, υπογραμμίζω με ιδιαιτερότητα ότι υπάρχει ένα τραγούδι, που το ερμηνεύει φανταστικά η Μαρινέλλα και συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο (Ρεσιτάλ Μαρινέλλας – Χατζή 1) Οι στίχοι του, που γράφτηκαν ειδικά γι’αυτούς, είναι οι εξής:

«Αν είσαι Άνδρας με καρδιά και πεις πως είχαν δέσει

το Χρήστο και το Νικολιό, μπρος του Βοριά τη θέση!

Τότε κι’η δική σου Μάννα Θα πεθάνει μεσ’το κλάμα!

Τότε κι’η δική σου Μάνα θα πεθάνει μεσ’το κλάμα!»

                                                                 Αιωνία σας η Μνήμη

                                                                      Λεβέντες μου!

                                                                          Με Τιμή

                                                                     Σπύρος Κίκερης

ΑΣ ΤΟΥΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΕΣΤΩ ΚΙ'ΕΤΣΙ!

ΑΣ ΤΟΥΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΕΣΤΩ ΚΙ'ΕΤΣΙ!
"ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ"

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ!

«Μια Ανάμνηση από τον Πέτρο Παναγιωτάκο και όχι μόνο!»

  Ήταν μια εκπαίδευση σαν τόσες άλλες! Το πρόγραμμα της ημέρας προσγειώσεις (Π/Γ) σε Χωμάτινη περιοχή με Ελικόπτερο CHINOOK (CH-47C).

  H Π/Γ Ε/Π σε χώμα είναι λίαν επικίνδυνη, κυρίως τη θερινή περίοδο και δεν είναι λίγες οι φορές, που η περίπτωση, έχει αποτελέσει την αιτία μειζόνων ατυχημάτων!

  Προσωπικά, σαν εκπαιδευτής, επέμεινα πάρα πολύ στο συγκεκριμένο είδος Π/Γ! Ο λόγος, ότι στην πιο κρίσιμη φάση της τελικής προσέγγισης (30 – 45 πόδια), ένα πυκνό σύννεφο σκόνης, λόγω κατωρεύματος, ανυψώνεται μ’αποτέλεσμα να τα χάνεις στην κυριολεξία και να μη ξέρεις τι να κάνεις!

  Ήμασταν, λοιπόν, με το συγχωρεμένο τον Πέτρο, στο γήπεδο Καπανδριτίου, που δόξα τω Θεώ, είχε άφθονο χώμα! Μία, δύο, πέντε, δεκαπέντε Π/Γ!

  Στην κρίσιμη φάση, τα λόγια στερεότυπα: «Προσέγγιση ακριβείας, Πέτρο, προσέγγιση ακριβείας, μη σταματάς, μη σταματάς, συνέχισε, συνέχισε, κοίτα ανάμεσα απ’τα πόδια σου τώρα, ανάμεσα απ’τα πόδια σου κοίτα, κάτω, θα το δεις το έδαφος, θα το δεις, νάτο, νάτο, νάτο φαίνεται, έλεγχο, έλεγχο, κοντρόλ, πιάσε, αυτό ήταν! Μπράβο Πέτρο, Μπράβο, πάμε ξανά…..!»

  Το γήπεδο έλαμψε σαν καλογυαλισμένο γυαλί με Άζαξ! Γυρίσαμε στη Μοίρα και είμαστε στο γραφείο μου - ήμουν Αξιωματικός Επιχειρήσεων (ΑΕ) – πάνω στη διαδικασία απενημέρωσης (De briefing), όταν και χτύπησε το τηλέφωνό μου. Η κλήση ήταν από την κεντρική Πύλη του Αεροδρομίου Δεκελείας (Τατόι).

  «Κύριε Κίκερη, από την κεντρική πύλη, έχουν έρθει κάποια άτομα από την κοινότητα Καπανδριτίου και έχουν κάποιο πρόβλημα με κάποιο Ε/Π!»

  Πράγματι μετά από λίγο έφθασαν στη Μοίρα, τρεις τύποι, με τα μαλάκια τους και τις γενειάδες τους, στη μόδα γαρ! Ήταν ο Πρόεδρος του Χωριού, ο Πρόεδρος της ομάδας και ένας ακόμα. Με το που τους είδα.

  «Καλώς τα παιδιά, τί θα πάρετε και ποιο είναι το πρόβλημα;»

-Ξέρετε ήρθε ένα μεγάλο Ε/Π στο γήπεδο και έκανε ασκήσεις. Δεν άφησε ίχνος από το χώμα και’μεις πριν δύο μέρες αδειάσαμε δέκα (10) ανατρεπόμενα, γιατί την Κυριακή αρχίζει το πρωτάθλημα και παίζει η ομάδα μας!

-«Παιδιά συγνώμη, εμείς οι δυο ήμασταν και άλλοι δυο μηχανικοί, είμαι ο Υποδιοικητής της Μοίρας κι’εκπαίδευα τον Πέτρο. Είχα τη γνώμη ότι έκανα καλό στο γήπεδο, το λέω με όλη μου την ειλικρίνεια. Ξέρετε είναι ανάγκη να κάνουμε αυτό το είδος εκπαίδευσης, γιατί τα προβλήματα από τη σκόνη είναι πολλά και δύσκολα και επικίνδυνα, κυρίως στα νησιά μας το καλοκαίρι! Εμείς είμαστε που τρέχουμε για ασθενείς, τραυματίες, ναυαγούς, αποστολή μας είναι η διάσωση! Αν πρέπει να…»

-Όχι, όχι Κε Κίκερη δε θέλουμε τίποτα, απλά να σας ευχαριστήσουμε θέλουμε και όποτε θέλετε να’ρχεστε, να κάνετε εκπαίδευση στο γήπεδό μας!

  Αυτά έτσι σαν ανέκδοτο από το άλμπουμ των αναμνήσεων! Η Μοίρα ήταν καλή, σαν όλες τις Μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ), είχε όμως ιδιαιτερότητες! Οι σχέσεις των Χειριστών ήταν άριστες και ο δεσμός μεταξύ χειριστών και μηχανικών δυνατός, ήμασταν ένα θα έλεγα! Μαζί πετάγαμε, μαζί ρισκάραμε, με αμοιβαίο σεβασμό και αναγνώριση σ’αυτό που ο καθένας έκανε! Αυτοί κατέβαιναν στη θάλασσα αν οι συνθήκες το απαιτούσαν! Μαζί ατέλειωτες ώρες στις ετοιμότητες (standby), χωρίς ποτέ να γνωρίζεις τι μπορούσε να σου τύχει!

  Δεν κάναμε συνεστιάσεις, όπως συνηθίζονταν στις άλλες Μοίρες, ίσως ήταν το μόνο κακό! Όμως ήταν δύσκολο, να βρεθούμε όλοι μαζί! Αυτό ήταν αδύνατον! Υπήρχαν χειριστές και μηχανικοί που έλειπαν από τα σπίτια τους και τη βάση τους 20 και 25 ημέρες το μήνα, διεσπαρμένοι στα διάφορα αεροδρόμια της Χώρας!

  Και μια και αρχίσαμε έτσι σαν σε όνειρο και ανέκδοτο, ας δώσουμε στη λύπη μας και μια «νοτίτσα» χαράς, απ’τ’ αστεία, που καμιά φορά τυχαία έβγαιναν και ήταν τόσο διασκεδαστικά!

  Ήταν νομίζω Σάββατο, μεσημβρινές ώρες, που έβγαινα από την κεντρική είσοδο της Μοίρας, όταν σε μικρή σχετικά απόσταση είδα το συνάδελφο Γιώργο Κωστό, με τη γυναίκα του και το παιδάκι του! Οπότε ακούω το μικρό να λέει «Ρε μπαμπά, αυτός είναι ο μαλάκας ο Κέρκυρας, που σε βάζει συνέχεια υπηρεσία;» Αυτά έτσι σαν ανέκδοτο και πάμε για να κλείσουμε.

  Οι πολίτες λάτρευαν το Ε/Π στην κυριολεξία, γιατί όλοι στο πίσω μέρος του μυαλού τους είχαν καταχωρημένο ότι αυτό και τα πληρώματά του κατά περίπτωση, ίσως κάποτε ήταν «οι από μηχανής Θεοί» και το «εξ Ουρανού Μάννα», που θα τους έσωζαν!

  Εκατοντάδες φορές συγγενείς, σε αποστολές μεταφοράς ασθενών και τραυματιών οικείων τους, πάλευαν σκληρά να μας δώσουν χρήματα σε ένδειξη ευγνωμοσύνης! Όμως σίγουρος είμαι ότι δε βρέθηκε ποτέ συνάδελφος, να δεχθεί την ευγενή αυτή χειρονομία! Γιατί η δουλειά, που εμείς κάναμε, δεν αμείβεται δεν ανταμείβεται, δεν αγοράζεται, δε μοιράζεται ούτε και εξαγοράζεται!

  Οι ψυχικές μας καταπονήσεις σε διάφορες αποστολές, μερικές φορές ήταν τρομερές! Αξίζει νομίζω να πω ένα περιστατικό! Κάποτε ένας απόλυτος Διοικητής μας, ο Ταξίαρχος Πολυμέρου, ήθελε να τιμωρήσει σκληρά το Συνάδελφο Μανώλη Καπετανάκη, επειδή πήρε Μάνα και πατέρα συνοδούς του ασθενούς υιού τους, ενώ η εντολή του κέντρου επιχειρήσεων ήταν να πάρει μόνον ένα!

  Όταν μου το είπε ο Χειριστής έτρεξα στο Διοικητή, προσπάθησα να του εξηγήσω τα διλήμματά μας! Εκείνος δεν πείσθηκε και εν τέλει τιμώρησε το χειριστή!

  Έλα όμως που υπάρχει και Θεία Δίκη! Είχαμε βγάλει το Διοικητή Συγκυβερνήτη και αρκετές φορές προσφέρονταν να κάνει standby! Έτσι λοιπόν μία μέρα ήμουν υπηρεσία μ’εκείνον, κοντά στη Δύση μας έδωσαν μία μεταφορά βαρέως τραυματισμένης νεαρής 19 ετών από τροχαίο στην Καρδίτσα, με την εντολή να τη συνοδεύσει ο πατέρας της!

  Μετά την προσγείωση και την επιβίβαση, μια μάνα κολλημένη σαν χταπόδι πάνω στο Ε/Π ωρύονταν σπαρασσόμενη να την πάρουμε! Εγώ ψυχρός αρνιόμουνα πείσμονα, λέγοντας η εντολή είναι αυστηρή, μόνο ο πατέρας συνοδός, μόνο ο πατέρας! Όταν είπα δε στους Αστυνομικούς «απομακρύνετε σας παρακαλώ την Κυρία» εκείνος ο Διοικητής έσπασε λέγοντάς μου, «Ας την πάρουμε Κε Κίκερη, ας την πάρουμε!»

  Έχω υπηρετήσει σε Μοίρες Διώξεως Βομβαρδισμού, τακτικής αναγνώρισης, εκπαίδευσης, VIP, έχω υπηρετήσει σε ΝΑΤΟ, Σμηναρχίες Μάχης του Αιγαίου, Σχολή Ικάρων, όμως ομολογώ ότι η υπηρέτησή μου στην 358 ΜΕΔ (Μοίρα Έρευνας Διάσωσης) και η επί τρία έτη άσκηση καθηκόντων ΑΕ αυτής, ήταν κάτι ξεχωριστό και είμαι υπερήφανος γι’αυτό, παρά του ότι πήγα, αρχικά χωρίς να το επιθυμώ! Προχωράμε όμως και κλείνουμε.

  Άφησα άπειρες φορές αφύλαχτο Ε/Π σε παραλίες και ύπαιθρο εν γένει, ποτέ δεν ανησύχησα μήπως κάποιο χέρι κάνει κάτι, ποτέ ούτε γι’αστείο! Ήξερα, ότι αυτό για τον κόσμο ήταν κάτι ιερό!

  Μ’ένα τέτοιο ιερό μέσον, Ε/Π τύπου ΑΒ-205 και σε μία Ιεραποστολή, μετοράς ασθενών από τα νησιά μας Σάμο και Αμοργό, ο αγαπητός συνάδελφος Σμηναγός Πέτρος Παναγιωτάκος, ομού μετά των Ιεραποστόλων Επισμηναγού Εμ. Βασιλάκη κυβερνήτη του Ε/Π και Ανθυπασπιστή Ευάγγελου Βαλάρη μηχανικού, έπεσαν υπέρ του καθήκοντος στις 26/7/1987!

  Έπεσαν σ’έναν θάνατο, που από κανέναν Θεό δικαίου, δε μπορεί να γίνει αποδεκτός! Να γιατί στον Αιώνα τον άπαντα τέτοιοι Νεκροί «Αθάνατοι» θα λογίζονται!
Και αν πρόθεση δεν είχα να το πω, εντούτοις να το κρατήσω δε μπορώ τ'ομολογώ! Έπρεπε να παρέλθουν έτη πέντε (5) για ν'ανελκυθεί , εντελώς τυχαία από ανεμότρατα, το κουφάρι του Ε/Π, με ότι αυτό περιείχε!

Καλή Αντάμωση Συνάδελφοι!

                                                              Με Ευλαβή Τιμή

                                                              Σπύρος Κίκερης