ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΣΤΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ ΘΡΥΛΟ F-104!

ΣΠΥΡΟΥ ΚΙΚΕΡΗ

ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ ΣΤΟ ΑΕΡΟΣΚΑΦΟΣ ΘΡΥΛΟ

Starfighter F-104!

Αφιέρωση

Εξαιρετικά και ανεξαίρετα

σε όλους όσους πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους

ανεξαρτήτως ειδικότητας

στον Άρχοντα θρύλο του Αέρα!

Επίσης με ιδιαίτερη συγκίνηση και υπερηφάνεια

 στους δεκαέξι (16) πανάξιους Συναδέλφους 

που μαζί του κίνησαν, για τους Ουράνιους Παραδείσους

μεταλλασσόμενοι σ’αρχαγγέλους!

   Ήταν Αύγουστος του 2014, ήμουν για λίγες μέρες με την οικογένεια της μεγάλη μου κόρης, στο ΚΕΔΑ/Ζούμπερι - Κατασκηνώσεις Πολεμικής Αεροπορίας - στον Άγιο Ανδρέα!

   Στα πολλά και διάφορα ενδιαφέροντα του Αγίου Ανδρέα, με τις ώρες καθόμουνα και χανόμουνα, χαζεύοντας το μονοθέσιο F-104 της φωτογραφίας, που είχε τοποθετηθεί εκεί για λόγους τιμής, καλαισθησίας, εμψύχωσης και ανάμνησης, μια και είχε προ πολλού, αποσυρθεί από τη δράση!

   Η γνωριμία μαζί του και η συγκίνηση, παλιά υπόθεση! Ελάχιστα μετά την άφιξή του στη Χώρα μας, ναι εκεί στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 1964!

   Ένα χρόνο προτού εισέλθω στη Σχολή Ικάρων, τα μάτια μου δάκρυζαν βλέποντας άξαφνα έναν «πύραυλο», να ίπταται πάνω από τον Άγνωστο Στρατιώτη, ακριβώς με τη διέλευση της Σχολής Ικάρων, έμπροσθεν των επισήμων και να εξαφανίζεται κατακόρυφα στον Αττικό ουρανό!

   Ο κόσμος, ξεπερνώντας το αρχικό σοκ, άρχισε ν’αλαλάζει από ενθουσιασμό στη δεύτερη και τρίτη διέλευσή του, ψιθυρίζοντας το όνομα του χειριστή, που δε ξέρω πως είχε διαρρεύσει!

Ήταν, όπως ο κόσμος έλεγε, ο Επισμηναγός Πέτρος Μαρίνος! 

Αργότερα έμαθα, ότι στη Θεϊκή εκείνη πτήση το αεροπλάνο ήταν διθέσιο και μαζί

ΕΠΓΟΣ (Ι) Π. ΜΑΡΙΝΟΣ!

με τον Μαρίνο ήταν και ο Διοικητής της Μοίρας Επισμηναγός Παναγιώτης Αναγνώστου! Ήταν το αεροπλάνο TF -104G 62-12272/FG272 της 335 Μοίρας Κρούσης!

   Το νέο το έμαθα, από ένα μαύρο μαντάτο, που ήθελε τους δυο αυτούς γενναίους,

Ορκομωσία Σχολή Ικάρων 1950!
Ο Ανθσγος  Χρήστος Ευσταθίου, παραδίδει
τη σημαία της Σχολής, στον Ίκαρο ΙΙΙ Πέτρο Μαρίνο!

να χάνονται με το ίδιο αεροπλάνο, σε τραγικό αεροπορικό ατύχημα, 45 ημέρες μετά, ήτοι στις 8/5/1964! Αυτοί ήταν και οι δύο πρώτοι πιλότοι μας, που είχαν εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ! Ακολούθησε στις 15/7/1964 ο Επισμηναγός και Διοικητής της Μοίρας Χρήστος Ευσταθίου!
Έτσι λοιπόν, πενήντα (50) χρόνια μετά, οι αναμνήσεις μου, για τον Άρχοντα του αέρα, που από’κει άρχιζαν, με καθήλωναν εκεί στο απέραντο χάζι, του γερασμένου αστρομαχητή!  

  Έτσι κάπως ένα άγουρο Αυγουστιάτικο πρωινό, ο Διοικητής του ΚΕΔΑ Σμήναρχος Ιπτάμενος Δημ. Κουτσουράκης, με είδε σ’απόλυτη μοναξιά να κάθομαι, στο Βορειοανατολικό άκρο του εστιατορίου, κοιτάζοντας εκστασιασμένος, το ανυπέρβλητο σε κάλλος και υπερηφάνεια, διακοσμητικό F-104, έχοντας ένα χαρτί κι’ένα μολύβι στα χέρια μου!

-«Καλημέρα Κε Κίκερη» μου είπε «Τί κάνετε εδώ πρωί, πρωί;»

- Ε να, προσπαθώ να ζωντανέψω το F-104, του είπα. Εκείνος με κοίταξε περίεργα και’γω του επανέλαβα «Να ζωντανέψω το F-104 προσπαθώ Κε Διοικητά, καταλάβατε τι εννοώ, καταλάβατε;»

 -«Κατάλαβα, κατάλαβα» μου είπε κι’απομακρύνθηκε.

   Με την αποχώρησή του, ξαναμάζεψα τις σκέψεις μου και τους στοχασμούς μου, κοιτάζοντας με περισσότερη έκσταση το πακτωμένο γερά στο έδαφος αεροπλάνο «Θρύλο» εκεί στο άκρο του Αγίου Ανδρέα, πλάι στο φάρο!

   Εκεί, εκεί στην παγιωμένη και παγωμένη εκθεσιακή του στάση, που το ήθελε με μια γωνία ανόδου 40-45^ο μοιρών και μια ελαφρά δεξιά κλίση 7-8^ο μοιρών, αρχίζοντας δειλά, δειλά, να γράφω:

ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΣΗ!

‘‘Ήταν πρωί, πολύ πρωί, ήταν σχεδόν σκοτάδι

κι’ο στοχαστής κι’οι σκέψεις του, πολύ βαθιά στο χάζι!

Το χάζι ήτανε νεκρό, κανείς δεν αμφιβάλει

κι’όμως ο δόλιος στοχαστής μαζί του συζητάει!

Ξάφνου ορμάει στο χαρτί και γράφει, όλο γράφει

κι’ανατριχιάζει και σκιρτά, σ’αυτά που περιγράφει!

Το δάκρυ στάζει στο χαρτί, απ’των καημών τα βάθη

την άκρη ψάχνοντας να βρει, στων Σταυραϊτών τα πάθη!’’

Δυο μέρες έχω πουμ’εδώ και ψάχνω, όλο ψάχνω

με την ανία πολεμώ, μάχη τη μάχη χάνω!

Μα αίφνης κάπου σταματώ και το Σταυρό μου κάνω

που βρήκα κάτι να πιαστώ, κάτι να ξανασάνω!

Στου Άγιαντρέα μια γωνιά, εκεί κοντά στο φάρο

πέφτει η δόλια μου ματιά, σ’ένα αεροπλάνο!

Τα μάτια κλείνω στη θωριά, στην έκπληξη τα χάνω

χιλιάδες μνήμες μου ορμούν δε ξέρω τι να κάνω!

Σφίγγω τα χείλια, την καρδιά, αφόρητα πονάω

τη λύπη μου περιφρονώ, να μη με βάλει κάτω!

Αρχίζω να μονολογώ και να παραμιλάω

δειλά, δειλά ν’αναπολώ, σιγά σιγά να γράφω!

Κι’όλο κοιτώ, ξανακοιτώ κι’επίμονα εμμένω

ν’αλληθωρίζω τη ματιά, καθώς εκείνο βλέπω!

Το’να μου μάτι στο παρόν, τ’άλλο κάπου χαμένο

και’γω στ’ανύπαρκτο κενό, να το διαφεντεύω!

Το ξέρω πρέπει να βιαστώ, άπραγος να μη μείνω

σε υπερβάσεις να στραφώ και γητευτής να γίνω!

Σε έκσταση όταν βρεθώ και το μυαλό μου στύψω

μπορώ στ’αστερια ν’ανεβώ και Ήλιους να εκλείψω!

Ακόμα λίγο και μπορώ τ’απίθανο να ζήσω

τα μάτια κλείνω να μη δω, αυτά που θα τολμήσω!

Η ώρα φτάνει να του πω, το χρόνο θα νικήσω

κι’ελπίζω άμοιρο να δεις, σε λίγο θα σε λύσω!

Έχω καιρό, πολύ καιρό, καλό μου να σ’αγγίξω

καιρό να σ’ευχαριστηθώ και να σ’ευχαριστήσω!

Το χρόνο λεν αδύνατον κανείς να φέρει πίσω

μα’γω σε λίγο θα το δεις, αυτόν θα τον ξεσκίσω!

Βιώνω δίχως ουρανό, τώρα πολύ καιρό

κι’ας έμελλε να τον γευτώ χρόνια σαράντα οχτώ!

Μα ο καημός, σαν γίνεται αδάμαστο θεριό

σου παρασέρνει το μυαλό, στον παραλογισμό!

Θέλω να με γευτείς, να σε γευτώ

σαν τον παλιό καλό καιρό!

Να θυμηθείς, να θυμηθώ

να γίνουμ’ένα μας οι δυο!

Ναι μ’αποκρίνεται αυτό, και νιώθω πως με νιώθει

ποτάμι είναι ο καημός, τσουνάμι σαν στοιχειώνει!

Κοινοί μας είναι οι καημοί, κοινοί μας και οι πόνοι

κοινοί κι’οι αναστεναγμοί κι’αυτό που μας ενώνει!

Νιώθω ντροπής ταπείνωση, που μας νικούν οι χρόνοι

και βλέπουνε οι Ουρανοί, τη Γη να μας σκλαβώνει!

Μαγνήτης είμαι το θωρώ στο θαυμασμό ακόμη

μα’γω αυτόν το θαυμασμό, τον νιώθω σαν αγχόνη!

Καλό μου άστα τα πολλά, τα πονεμένα λόγια

στο νου ποτέ δεν ειν’αργά, μέτρα τ’ανεμολόγια!

Ποτέ καλό μου μη ξεχνάς, τα λόγια είναι φτώχια

μα τα ελέη πλούσια στου νου μας τη συμπόνια!

Έλα και πάρε τα κλειδιά του δόλιου του μυαλού μου

και άνοιξέ μου τα κελιά του διαλογισμού μου!

Σπάσε κατόπιν τα δεσμά, της λήθης του καημού σου

και άνοιξέ μου τα φτερά στη μνήμη τ’ουρανού σου!

Εγώ στην τρέλα της χαράς και της παραφροσύνης

εσύ στ’ανέμελα με μιας και στις χαρές της πτήσης

κι’οι δυο σ’ανάδρομη τροχιά, του έρωτα της λήθης

τα πάντα βρίσκω φυσικά, έργο της θείας φύσης!

Κράτα τα γκέμια μου καλά και πες μου αν φοβάσαι

είναι τα κέφια μου κακά και’συ καλά δεν θα’σαι!

Τα γκάζια πάντα μαλακά, ίσως δεν το θυμάσαι!

Έχει μεγάλη διαφορά; Πεσ’ το μου, μη φοβάσαι!

Έχω τα μάτια μου κλειστά, ερμητικά κλεισμένα

σε όνειρα φανταστικά, είμαστε τα καημένα!

Καλό μου πέτα θαρρετά, καλοταξιδεμένα

κι’αν δε σ’ακούνε τα φτερά, άκου καλά εμένα!

Η πτήση σκέτο βάλσαμο, όλη της ένα χάδι

μας πήρε όμως τα μυαλά κι’είναι σχεδόν σκοτάδι!

Ο φόβος λέει συνεχώς, «η αποχή μεγάλη»

και θα’ναι η προσγείωση, αλίμονό μας, βράδυ!

Όλα θα ειν’όπως παλιά, τότε που’μασταν ένα

τάματα έκανα πολλά γι’αυτήν εδώ τη μέρα!

Όλα θα είν’όπως παλιά για σένα και για μένα

μια και τα πάντα στη ζωή, είναι μία ιδέα!

Ενώ ο πόθος κόπαζε κι’ησύχαζαν τα πάθη

ο κόπος έπεφτε βαρύς στου στοχαστή το μάτι!

Να βυθιστεί δεν άργησε στου όνειρου την πλάνη

κι’αρχίζει να παραμιλά, για μια παλιά αγάπη!

Μα μ’εφιάλτες ξύπνησε και προς το φάρο ψάχνει

με θολωμένο το μυαλό και στραγγιγμένο δάκρυ!

Μα η αγάπη έστεκε, στη θέα αμανάτι

κι’η αυταπάτη κάλπαζε σαν πληγωμένο άτι!

   Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω το F-104 του Αγίου Ανδρέα για την διέγερση του ψυχισμού μου! Όσο για το ζωντάνεμά του, επαφίεμαι στην κρίση του όποιου μου αναγνώστη.

                                                                              Με Τιμή

                                     Σπύρος Κίκερης.

ΕΙΔΙΚΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ

 

Σπύρου Κίκερη

ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ - ΜΑΡΙΝΟΣ!
ΕΙΔΙΚΗ ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Σ’ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΡΥΠΗΣΑΝ

ΚΙ’ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

ΧΑΡΜΌΣΥΝΑ ΉΧΗΣΑΝ!

ΕΠΙΣΜΗΝΑΓΟΙ ΙΠΤΑΜΕΝΟΙ (Ι)

ΠΑΝΑΓ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ ΚΑΙ ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ!

«Ποια άλλη Μάνα, τους γιους της έταξε

πες μου Ελλάδα;

Ποια άλλη Μάνα, τους γιους της έκλαψε

με δόξας κλάμα;»

«Οι Θάνατοι! Οι Θάνατοι! Γι’αυτούς δεν είναι Θάνατοι

κι’ας ειν’αυτοί στου Χάροντα, τη λίστα Μελλοθάνατοι

κοντολογίς Ιπτάμενοι, στο Ύψος τους Ιστάμενοι!»

ΑΝΤΙΣΜΗΝΑΡΧΟΣ (Ι)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ

  Με την ευκαιρία της επετείου θανάτου του Αντισμηνάρχου (Ι) Χρήστου Ευσταθίου (15/7/1965/ 17:15), Διοικητού της 335 Μοίρας Διώξεως Βομβαρδισμού (Μ/ΔΒ), Αεροσκαφών (Α/Φ) F- 104 G Starfighter, καθώς ενός μεγάλου λάθους, σε προηγούμενη σχετική ανάρτησή μου, του οποίου την αποκατάσταση, είχα υποσχεθεί!

  Στις 8 Μαΐου 2017 είχα γράψει στο διαδίκτυο (FB), τα παρακάτω επί λέξει:

  «Επισμηναγός Πέτρος Μαρίνος! Ο ΄Ανθρωπος, που τρύπησε τον Ουρανό!

  Ήταν η 25η Μαρτίου του 1964! Πριν από λίγες μέρες, είχαν αφιχθεί στο λιμάνι του Πειραιά, συσκευασμένα τα φημισμένα αεροπλάνα F-104, με ειδικά διασκευασμένο παλαιό Αεροπλανοφόρο! …. Οι φίλοι της ΠΑ, πολλοί λίγοι τότε, κάτι είχαν ακούσει!....

   Νεαρούλης και’γώ τότε, με διακαή πόθο να γίνω Ίκαρος, καμάρωνα τους λεβέντες στην παρέλαση, όταν κάποια στιγμή κατατρόμαξα! Είδα έναν πύραυλο να πετά χαμηλά στην Πανεπιστημίου και ξαφνικά σε κατακόρυφη άνοδο, ν'ανέρχεται με τρομακτική ταχύτητα, να τρυπά τον Ουρανό και να χάνεται στα ύψη!

  Η σκηνή επαναλήφθηκε τρεις ή τέσσερες φορές, ενώ τα μεγάφωνα έλεγαν τον τύπο του Α/Φ και το όνομα του πιλότου, που ακόμα ενίοτε ηχεί στ'αφτιά μου!

  «Αυτός δεν είναι Άνθρωπος, είπα μέσα μου, αυτός είναι τουλάχιστον Θεάνθρωπος!» Ήταν ο Επισμηναγός Πέτρος Μαρίνος, με το υπ'αριθμ 62-12272/FG - 279 Α/Φ, τύπου F – 104 G

  Με το ίδιο  Α/Φ, η Μοίρα του, τον επέλεξε για μόνιμο κάτοικο Ουρανού! Το τραγικό περιστατικό συνέβη μετά 44 ημέρες ακριβώς (8/5/1964!), από εκείνη την αξέχαστη για μένα ημέρα! Αιωνία η Μνήμη στον Άνθρωπο, που αεροπορικά με συγκίνησε, όσο κανένας άλλος!»

  Αυτά λοιπόν είχα σχετικά γράψει! Λίγο μετά διαπίστωσα ένα τραγικό μου λάθος, είχα εκθειάσει και σχεδόν Θεοποιήσει τον Μαρίνο και είχα παραλείψει παντελώς την αναφορά του Επισμηναγού Αναγνώστου!

ΕΠΙΣΜΗΝΑΓΟΣ (Ι) ΠΑΝ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ!

  Του Παναγιώτη Αναγνώστου, που όχι μόνο επέβαινε του συγκεκριμένου Αεροπλάνου, κατά την τρομακτική επίδειξη, στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 1964, που παρακολουθούσα, αλλά αυτός στην ουσία, ήταν ο Κυβερνήτης!

  Όμως, τη στιγμή εκείνη, ήταν τόσο έντονη η αναφορά του ονόματος του Μαρίνου από το πλήθος, που έμπαινε θέλοντας και μη στ’αφτιά σου!

  Ναι η παράλειψη, δεν ήταν απλά ανεπίτρεπτη και άδικη, αλλά σίγουρα κάτι παραπάνω. Γιατί το ν’αδικείς «Ζωντανούς» είναι ζήλεια και κακία! Το ν’αδικείς νεκρούς είναι αμαρτία! Το ν’αδικείς Ήρωες και Νεκρούς, είναι Ιεροσυλία!

  Ναι ήταν κι’οι δυο μαζί στην αξιοθαύμαστη εκείνη πτήση, με το Α/Φ ΤF – 104 G 62–12272/ FG-272! Μαζί, ναι μαζί, μαζί είχαν πάει στις ΗΠΑ τον Απρίλιο του 1963, να εκπαιδευτούν ως οι πρώτοι εκπαιδευτές στο συγκεκριμένο τύπο Α/Φ!

  Μαζί επέστρεψαν από τις ΗΠΑ και ανέλαβαν ο μεν Παναγιώτης Αναγνώστου, το βαρύ φορτίο Διοίκησης της νεοσύστατης 335 Μ Δ/Β, ο δε Πέτρος Μαρίνος τα καθήκοντα του Αξιωματικού Επιχειρήσεων (Α.Ε) αυτής!

  Όμως, τι ειρωνεία; Πάλι Μαζί, η «Μοίρα» επέλεξε να τους κάνει «Αθάνατους» στις 8 Μαΐου! Ποιους; Ναι αυτούς, τους επίγειους Θεούς, που τόσο είχα θαυμάσει, στην εκπληκτική εκείνη πτήση της 25ης Μαρτίου του 1964!

  Μια πτήση, που συνιστά την πιο συναρπαστική, σκηνή, στην πεντηκονταετή μου, πτητική διαδρομή και πολυδιάστατη δραστηριότητά μου σε ημεδαπή και αλλοδαπή, που περιελάμβανε αρκετές σχετικές εκθέσεις, επιδείξεις παντός είδους Α/Φ, καθώς ασκήσεις και αξιολογήσεις Νατοϊκών Μονάδων, όπου και υπηρέτησα, ως τακτικός Αξιολογητής!

  Το συμπέρασμά μου, για το ατύχημα αυτό και την ανάληψη των δύο Ηρώων μας, 44 μόνον ημέρες μετά τις εκπληκτικές διελεύσεις της 25ης Μαρτίου του 1964, στον άξονα «Σύνταγμα – Ομόνοια» και τις ανόδους στα ουράνια, ίσως να εκπλήξει πολλούς!

  Όμως είμαι από τους ανθρώπους, που πιστεύουν στην αρνητική ενέργεια κακών και ζηλόφθονων – στο κακό μάτι, που λέει ο Λαός! Στο σημείο αυτό, θα διατυπώσω όπως μου βγαίνει, μία ευχή «είθε αυτοί, οι επίγειοι Θεοί, να μη πήγαν από φθόνου μάτι!»

  Και να σκεφτεί κανείς ότι τα πρώτα F-104 ήρθαν εν πλω στον φαληρικό όρμο, μόλις 10 ημέρες προ της επίδειξης αυτής, επιβιβασμένα σ’ένα διασκευασμένο αεροπλανοφόρο του ΄ΒΠΠ με στοιχεία USNS CROATAN και κωδικό ΑΚV 4322!

  Από το πλοίο με γερανούς κατέβαζαν τα Α/Φ σε μαούνες, που τις τραβούσαν ρυμουλκά μέχρι το δέλτα Φαλήρου και εκείθεν με ελκυστήρες αρχικά στο κοντινό ΚΕΑ (Κρατικό Εργοστάσιο Αεροπλάνων) και στη συνέχεια στο Α/Δ Ελληνικού, προς πλήρη έλεγχο και αξιοποίηση πτήσεων, προς το Α/Δ της Τανάγρας!

  Στο σημείο αυτό, θεωρώ χρέος μου, να εξάρω, επειδή το έζησα, την άψογη λειτουργία του Κρατικού Εργοστασίου Αεροπλάνων, που λειτουργούσε αποκλειστικά με προσωπικό της ΠΑ, επί σειρά ετών, μέχρι, δυστυχώς, να αντικατασταθεί από τη σημερινή ΕΑΒ (Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία!)

  Ωστόσο στις 16 Απριλίου, ημέρα Πέμπτη, γίνεται στο Ελληνικό με κάθε επισημότητα η τελετή ένταξης των νέων Α/Φ με την παρουσία του Βασιλέως Κωνσταντίνου και του Πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου!

  Το Ατύχημα των Αναγνώστου και Μαρίνου έγινε 22 μέρες μετά (8/5/1964), ενώ δύο ημέρες νωρίτερα είχαν επιστρέψει στη Χώρα μας οι Ευσταθίου και Παπαδημητρόπουλος, που είχαν εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ, σαν εκπαιδευτές! Με τον θάνατο των Αναγνώστου και Μαρίνου ήρθαν και δύο Αμερικανοί εκπαιδευτές στη Χώρα μας!

Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος συγχαίρει τον Ασμχο Ευσταθίου

μετά από άσκηση στην Τανάγρα το 1965 και λίγο πριν το θάνατό του!

  Όμως δυστυχώς, στις 19 Ιουνίου του 1965 σκοτώνεται σε αεροπορικό ατύχημα, με τον ίδιο τύπο, ο Υποσμηναγός Νικολάου και στις 15 Ιουλίου ο Αντισμήναρχος Χρήστος Ευσταθίου, Διοικητής της 335 Μ Δ/Β και εκπαιδευτής!

  Λίγο μετά έχουμε ένα ακόμη μείζον ατύχημα, με το ευτύχημα της επιτυχούς εγκατάλειψης από τον Υποσμηναγό Παπαθανασίου!

  Το πλήγμα των τεσσάρων μειζόνων ατυχημάτων με τους τέσσερις θανάτους ήταν βαρύ για την ΠΑ! Όμως ας σημειωθεί ότι αυτούς τους Σταυραϊτούς δεν υπάρχει δύναμη ν’ανακόψει το πάθος τους γι’αυτό που επέλεξαν, εκείνοι να κάνουν στη ζωή τους, να φυλάττουν «Θερμοπύλες» δηλαδή, έναντι οιουδήποτε τιμήματος!

  Παραπάνω είναι ίσως η πιο συγκινητική αεροπορική φωτογραφία, που ποτέ είδα! Τί δείχνει; Δείχνει τον μόλις ορκισθέντα Αρχηγό των Νέων Ανθυποσμηναγών Χρήστο Ευσταθίου, να παραδίδει τη Σημαία της Σχολής, στον Αρχηγό της Σχολής Ικάρων Πέτρο Μαρίνο!

  Ναι αν ένα δάκρυ, επιμένει να βγει στο σημείο αυτό, μην το συγκρατήσετε, αφήστε το, άλλωστε και κάποιοι, που γράφουν, μακάρι, να ξέρατε, πόσες φορές με το δάκρυ τους γράφουν! Χώρια που φρονώ «Σαν πέφτουν οι Αρχηγοί ίσως και ο Θεός θρηνεί, ώσπου να τους υποδεχτεί! Αξίζει να πω στο σημείο αυτό, ότι τον Αρχηγό της Σχολής, τον λέμε «Θεό» και ότι οι πρωτοετείς στη θέα του κλείνουν τα μάτια!

   Όμως μην πτοείστε, ψηλά το κεφάλι, ψηλά στον Αετό, εκεί στο Νότιο μέρος της Σχολής, αυτό που παραπάνω φαίνεται στην παράδοση παραλαβή του Οκτωβρίου 1950!

  Αυτό το ιερό μέρος, που οι νεώτεροι δε γνώρισαν γιατί ο Σεισμός του 1999 δεν το σεβάστηκε! Αυτό που και ο Ευσταθίου και ο Μαρίνος εκεί βρωντοφώναξαν μ’όση δύναμη είχαν το πρώτο μελωδικό άκουσμα, που βγήκε απ’ τα χείλη τους, σαν νεοσσοί στη Σχολή!

  Αυτόν τον Ιερό, συμβολικό, Ύμνο, που έμελλε δυστυχώς πάμπολλες φορές να επαληθευθεί και που άρχιζε «Αεροπόρος θα γενώ……» και που τέλειωνε «…κι’αν η Μοίρα το καλεί μια μέρα να πεθάνω, θέλω του Χάρου το φιλί μες το αεροπλάνο!»

  Τα Αεροπλάνα, για να προχωρήσουμε και να κλείσουμε στάθηκαν αξιοπρεπώς στην Ελλάδα, παρά τη διεθνή κατακραυγή εις βάρος τους, κάποια περίοδο, κυρίως λόγω των ατυχημάτων στη Γερμανική Αεροπορία! Ναι υπήρξε περίοδος, που η κοινή γνώμη, τα ονόμασε «Ιπτάμενα Φέρετρα!»

  Τα υπόψη Α/Φ ούτως ή άλλως κυριάρχησαν στους Ελληνικούς Ουρανούς από το 1964 μέχρι 1993, συμπληρώνοντας συνολικά, ένα πτητικό έργο, που ανέρχεται στις 224.489 ώρες πτήσεων! Μέσα σ’αυτό το διάστημα, το κόστος σε ανθρώπινες ζωές ήταν η ανάληψη 16 Ηρώων!

  Υπάρχει και σκοτεινή πλευρά στο όλο θέμα, σε διεθνές επίπεδο, που έφτασε σε εκπτώσεις, παραιτήσεις και καταδίκες Πρωθυπουργών, Πριγκίπων, Υπουργών, Δημόσιων Λειτουργών! Καθώς επιβολή υπέρογκων προστίμων στην κατασκευάστρια εταιρεία Lockheed και φυλακίσεων στελεχών της, από την Αμερικανική Πολιτεία!

  Στη Χώρα μας δεν είχαμε σχετικά θέματα, καθόσον η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι για την προμήθεια αυτών των Α/Φ, που έφτασαν σε αριθμό στα 120 – αν δεν λαθεύω – δεν ξοδεύτηκε ούτε δολάριο!

  Όμως θα μου επιτραπεί να μην αναφερθώ σ’αυτήν, επειδή το θέμα σχετίζεται με τους άπληστους και άπλυτους ψυχωμένους και όχι με τα άψυχα!

  Τα συγκεκριμένα άψυχα κάποιες παιδικές ασθένειες είχαν, που άργησαν κάπως να θεραπευθούν! Όμως ειλικρινά δεν θέλω ν’ασχοληθώ με τη σκοτεινή πλευρά του θέματος, αφενός γιατί ο θαυμασμός μου για το υπόψη Α/Φ με το εκπέτασμα των 6.68 M, που ξεπερνούσε σε ταχύτητα τα 2 Mach, είναι απεριόριστος! Aφετέρου δε επειδή δεν θα ήθελα να σκιάσω ένα «Αστέρι, Αστρομαχητή» - Star fighter – που ακόμα και μετά 24 χρόνια από το θάνατό του, ακόμα λάμπει!

  Δεν ξέρω αν και από πόσους μισήθηκε εκείνο που ξέρω είναι ότι, απ’αυτούς που το πέταξαν αγαπήθηκε, όσο τίποτα άλλο και νομίζω ότι, κι’αν, οι εξ’αιτίας του Νεκροί και νυν «Αθάνατοι, πίσω για λίγο γύριζαν, τα ίδια για κείνο θα έλεγαν!»

  Ναι ουδόλως αμφιβάλλω ότι το αεροπλάνο αυτό, που πήγε τόσο ψηλά όσο κανένα άλλο! Το Αεροπλάνο αυτό που εκπαίδευσε Αστροναύτες και που κατασκευάστηκε στην ουσία για μία αποστολή, που δεν την αναφέρω, γιατί προκαλεί τρόμο, αγαπήθηκε και θαυμάστηκε απ’όλους τους Ιπταμένους του Κόσμου, όσο κανένα άλλο!

  Θα κλείσω με την παραπάνω φωτογραφία, ενδιάμεσα των εμβλημάτων των δύο Μοιρών, που ελήφθη στις 31 Μαρτίου του 1993 στον Άραξο, ημέρα απόσυρσης των εκπληκτικών αυτών Αεροσκαφών!

  Τα υπόψη αεροπλάνα, τα οποία βάφτηκαν στα χρώματα των δύο Μοιρών της 335 και 336 Μ Δ/Β, με πρωτοβουλία του αξιόλογου συναδέλφου Νίκου Μανουσάκη, υφίστανται στον εκθεσιακό χώρο του Μουσείου της ΠΑ, που εδρεύει στο Τατόι!

                                                                                      Με Τιμή

                                                                               Σπύρος Κίκερης