ΠΑΝΩ ΣΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ ΤΙΣ ΚΟΡΦΕΣ!

 

Τιμής Ένεκεν 

 στους  υπέρ Πατρίδος Πεσόντες

 Σμηναγούς (Ι)

Άγγελο Βενετσάνο Ετών 32 και Γεώργιο Κουθουρίδη Ετών 28!

Καθώς στους Εξαίρετους Πατριώτες των Πηγών της Άρτας

που και τι γι’αυτούς δεν έκαναν

πέραν των ουκ άνευ αυτονόητων Δεόντων!

Του Κοκκινόλακκου το Χρέος!

Πηγές Άρτας Εγκαίνια Μνημείου Πεσόντων Αεροπόρων Σμηναγών (Ι) Άγγελου Βενετσάνου - Γεωργίου Κουθουρίδη 10/8/2025/11:30!

Του  Κοκκινόλακκου το Χρέος

που έμελλε να γίνει Έπος

σαν εκπληρώθηκε το Χρέος

κι’αναπληρώθηκε το Έθνος!

Πάνω στης Πίνδου τις Κορφές!

23/2/1968!

Πάνω  στης Πίνδου τις Κορφές

Αίφνης Βροντάν δυο Αστραπές

κι’από της Άρτας τις Πηγές

βλέπουν Αυτές σαν Δυο Ψυχές!

   Το παραπάνω Τετράστιχο που κάποτε έγραψα σε μια από τις Επετειακές Συγγραφές μου, το είδα  και γραμμένο πάνω στο Μαρμαρένιο Μνημείο

Των Πηγιωτών Πατριωτών στις 10/8/2025/11:30, στα εγκαίνια του Μνημείου, σαν προσκεκλημένος Αυτών των Απίθανων Πατριωτών!

   Έκτοτε το’νιωθα  ορφανεμένο και παραπονεμένο, νιώθοντας έντονα το χρέος συμπλήρωσης αυτού! Έτσι μια μέρα κάνοντας έκκληση στις Εμπνεύσεις του δικού μου ψυχισμού για μια σχετική γραφή δε μου αρνήθηκε την προσφορά του δικού του Υιού και δικού μου Ποιητή!

Πάνω στις Πίνδου τις Κορφές!

Πάνω  στης Πίνδου τις Κορφές

Αίφνης Βροντάν δυο Αστραπές

κι’από της Άρτας τις Πηγές

βλέπουν Αυτές σαν Δυο Ψυχές!

Ήταν Χειμώνας και βαρύς, Μήνας Φλεβάρης  κι’είκοστρείς

 κίνησαν Θέμου κι’ήταν τρεις στο Χρέος μιας Αποστολής!

Ετοιμοπόλεμοι κι’οι τρεις δεμένοι μ’όρκο μιας Σχολής

Σχολής Ιεραποστολής Πολεμιστές πρώτης Γραμμής!

Του Ίκαρου ήτανε Γιοι, που χαίρονταν οι Ουρανοί

και τους καμάρωναν στη Γη γι’ανδρειοσύνης τη Ψυχή!

Πήραν στη Λάρισα Γραμμή για μακρινή  Διαδρομή

με μία πτήση Χαμηλή δίδυμη Μάχης Αδελφή!

Ξυστά η Πτήση με τη Γη, Φτάνουν  στην Πρέβεζα μαζί

 Εικονική η Προσβολή κι’ο στόχος στην καταστροφή!

Ξανά μετά στα χαμηλά ένα τα Σκάφη με τη Γη

μέχρι της Άρτας τη θωριά καλά κρατούσαν οι καιροί!

 

Όμως στης Άρτας τις Πηγές άγριες θα’βρουν Συννεφιές

κι’έχουν μπροστά ανηφοριές κι’απόκρημνες Βουνοκορφές!

Από της Άρτας τις Πηγές ακούνε γνώριμες Βουές

κι’ίσα που βλέπουν τρεις Σκιές να χάνονται προς τις Κορφές!

 

Πάνω στης Πίνδου τις Κορφές  αίφνης Βροντάν δυο Αστραπές

κι’από της Άρτας τις Πηγές βλέπουν αυτές σαν δυο Ψυχές!

Δάκρυνες πλέον οι Ματιές, μ’ευχές μαζί και Προσευχές

καθώς διαβαίνουν οι Ψυχές σ’ουράνιες Διαδρομές!

 

Είκοσι Πέντε οι Πηγιώτες που τρέξαν μεσ’ στην Καταιγίδα

σε Γολγοθένια ανηφόρα, Ηρώων να’βρουν τα σαρκία!

 Βαριά τα Πόδια τους Βαριά μέχρι το γόνυ στο Χιονιά

κι’όσο ζυγώνουν πιο κοντά τόσο παγώνουν στη Θωριά!

Σκόρπιες οι Σάρκες στο Χιονιά, σκόρπια και τα συντρίμμια

και νιώθουν πλέον όλοι τους σ’ιεροτελεστία!

ότι μαζέψαν κράταγαν  σαν Ιερά Κειμήλια

την κατηφόρα πιάνοντας με ματωμένα Χείλια!

 

Όλο μαζί πια το Χωριό, σ’ ατόφια Απαρτία

τα πάντα χάραζαν στο Νου όπως στα Χαρακίρια!

Δύο τα Ελικόπτερα πάντα σε λειτουργία

κι’είχαν  κενά δυο φέρετρα, για κείνων τα Σαρκία!

Στο ένα πάνω γράψανε, Άγγελος Βενετσάνος

που το σαρκίο κάλυπτε του Ήρωα το Βάρος!

Στ’άλλο μ’οδύνη πιο πολύ Γεώργιος Κουθουρίδης

μέσα το πνεύμα βάζοντας με δάκρυα στο Θάμπος!

 

Κηδείες είχαν στο Χωριό και στο μυαλό τους Δίνες!

Δίνες μ’ευχές και Προσευχές και στις ψυχές Οδύνες

απ’τις ασήκωτες Σκηνές κι’απ’τις Βαθιές τους Λύπες

που χαρακώνουν τις Καρδιές και των Ψυχών τις Ρίζες!

 

Τάματα κάνοντας πολλά, σε νου Ιερουργία

κι’αν η Πατρίδα δε Μπορεί, εμείς για την Πατρίδα!

Ποτέ τους δε ξεχάσανε, τα τάματα τα Θεία

όσα κι’αν χρόνια πέρασαν ο Νους σ’αυτών τη Μνεία!

Θείο Μνημείο φτιάξανε με περισσή Φροντίδα

κι’εγκαίνια οργάνωσαν που’χαν βαρύ το Κλίμα!

Εμένα προσκαλέσανε που’χα καλή τη Ρίμα

και στο Μνημείo Γράψανε, που’κλαψα σαν το είδα!

«Πάνω  στης Πίνδου τις Κορφές

Αίφνης Βροντάν δυο Αστραπές

κι’από της Άρτας τις Πηγές

βλέπουν Αυτές σαν Δυο Ψυχές!»

Μήνας Φλεβάρης κι’εικοστρείς, κινήσαν Θέμου κι’ήταν Τρεις

Οι δύο μείνανε εκεί στο παραπέντε της Κορφής

κι’ηταν  κι’οι  δυο τους Αετοί και Χειριστές Περιωπής

μα στο Μικρό που’χαν μαζί, ο Χάρος μοιάζει Χαριστής!

Έτσ’ οι Πηγιώτες δείξανε πως είναι Πατριώτες

σ’ότ’ η Πατρίδα χρειαστεί στου Έθνους τους Αγώνες!

Μια και εκείνοι Έγιναν στο Χρέος Πλειοδότες

Αγωνιστές Περιωπής και των Δεόντων Δότες!

«Πάνω  στης Πίνδου τις Κορφές

Αίφνης Βροντάν δυο Αστραπές

κι’από της Άρτας τις Πηγές

βλέπουν Αυτές σαν Δυο Ψυχές!»